“Yarabbi hayat ne kadar güzel. Ama bizim gözümüz kör, kulağımız sağır. Ancak dara düştüğümüzde, paçamız sıkıştığında görüyoruz bu güzellikleri. Bu ne kadar nimet! Bunların hangi birine şükretmeli? Etrafımda olanlara mı, hayatta kaldığıma mı?”
“Beyhude dolaşıyorum sokaklarda. Ruhumu nerede düşürdüm hatırlamıyorum. Hangi çıkmaz sokakta aşık oldum? Hangi ara sokakta kavga ettim şehirle? Beni kimler gammazladı bilemeyeceğim hiçbir zaman.”
“Bir başkasını aşağılayan insan önce kendisini aşağılamıyor mu? Bunun kimse farkında değil mi ? Ağacı, kuşu, akarsuyu, börtü böceği, yerdeki karıncayı, en alçak insanı kutsayan, yücelten, güzelleştiren insan güzelleşir, öyle değil mi ? Niçin insanlar azıcık akıllı, azıcık daha güçlü…devamı“Bir başkasını aşağılayan insan önce kendisini aşağılamıyor mu? Bunun kimse farkında değil mi ? Ağacı, kuşu, akarsuyu, börtü böceği, yerdeki karıncayı, en alçak insanı kutsayan, yücelten, güzelleştiren insan güzelleşir, öyle değil mi ? Niçin insanlar azıcık akıllı, azıcık daha güçlü değiller?”
Bir balık hakkında şu hikayeyi duydum. Kendisinden büyük balıkların yanına yüzer ve şöyle der: “Okyanus dedikleri şeyi bulmaya çalışıyorum.” “Okyanus mu?” diye sorar büyük balık. “Zaten onun içindesin ya.” “Burası mı?” diye sorar küçük balık. “Burası su. Ben okyanus istiyorum.”
“Hepimizinki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi. Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıda, her şeyin seni unutacağı günler yakın. Bil ki çok geçmeden hiç kimse ve hiçbir yerde olacaksın.”
“Bir öğretmen çocukların yeri geldiğinde sırdaşı, yeri geldiğinde psikoloğu olabilmeliydi. Derse girip konuyu anlatıp bir kenara çekilmek öğretmenliğin doğasına aykırı bir durumdu. Çocukların hayal ve duygu ufukları biz yetişkinlerden çok daha yüksek seviyelerdeydi kuşkusuz. Bundan dolayı öğretmenlerin çocukların seviyesine inmekten…devamı“Bir öğretmen çocukların yeri geldiğinde sırdaşı, yeri geldiğinde psikoloğu olabilmeliydi. Derse girip konuyu anlatıp bir kenara çekilmek öğretmenliğin doğasına aykırı bir durumdu. Çocukların hayal ve duygu ufukları biz yetişkinlerden çok daha yüksek seviyelerdeydi kuşkusuz. Bundan dolayı öğretmenlerin çocukların seviyesine inmekten kastettikleri şey aslında onların düzeylerine çıkabilmekti.”