(@) - Raf

Agatha Christie’nin en ünlü ve en çarpıcı eserlerinden biri olan On Küçük Zenci, baştan sona mükemmel kurgulanmış, soluksuz okunan bir kitaptı kesinlikle. Yazar, bu kitabında tek bir mekânda geçen olayları öyle ustalıkla işliyor ki, okur olarak sürekli bir gerilim içinde…devamıAgatha Christie’nin en ünlü ve en çarpıcı eserlerinden biri olan On Küçük Zenci, baştan sona mükemmel kurgulanmış, soluksuz okunan bir kitaptı kesinlikle. Yazar, bu kitabında tek bir mekânda geçen olayları öyle ustalıkla işliyor ki, okur olarak sürekli bir gerilim içinde kalıyorsunuz. Kitap, on farklı kişinin davet edildiği ıssız bir adada geçiyor. Karakterler, kendilerini bir süre sonra ürkütücü bir bilmece içinde buluyor. Evde sergilenen bir şiir ise olayların adeta habercisi gibi: On küçük zenci yemeğe gitti, birinin lokması boğazına dizildi, kaldı dokuz. Dokuz küçük zenci çok geç uyudu, biri sabah uyanmadı, kaldı sekiz. Sekiz küçük zenci Devon’u gezdi, biri geride kaldı, kaldı yedi. Yedi küçük zenci odun kırdı, biri baltayı kendine vurdu, kaldı altı. Altı küçük zenci kovanla oynadı, birini arı soktu, kaldı beş. Beş küçük zenci mahkemeye gitti, biri idam oldu, kaldı dört. Dört küçük zenci yüzmeye gitti, biri boğuldu, kaldı üç. Üç küçük zenci ormanda gezdi, birini ayı kaptı, kaldı iki. İki küçük zenci güneşte oturdu, biri kavruldu, kaldı bir. Bir küçük zenci yapayalnız kaldı, gitti kendini astı ve kimse kalmadı. Bu şiir, kitabın merkezinde yer alan cinayetlerle doğrudan bağlantılı ve her yeni ölümde gerilimi daha da artırdı. Sıraya göre ölümler gerçekleştiği için her ölümden sonra şiiri okumamaya çalıştım gizemi kaybetmemek için. İşe de yaradı böylelikle sonuna kadar katilin kim olduğuna dair düşünüp durdum. 😂 Kitabın en etkileyici yanlarından biri de tam anlamıyla kusursuz bir akışa sahip olması. Olayların tek bir mekânda geçmesine rağmen hiç sıkıcı bir an yaşatmaması, üstelik her karakterin birbirinden şüphelenmesi, gerilimi adeta katladı. Bir noktadan sonra kim yalnız kalsa kesin ölecek diye düşündüğümden, her yeni sayfayı büyük bir tedirginlikle çevirdim. Daha önce Cinayet Alfabesi’ni okumuş biri olarak söyleyebilirim ki, On Küçük Zenci çok daha sürükleyici ve şaşırtıcıydı. 📖🤍 Katilin kim olduğunu tahmin etmeye çalışırken sürekli fikrim değişti, her karakterden şüphe duydum. Tabii ki her şeyiyle mükemmel miydi? Neredeyse 👀 Ama bir noktada küçük bir mantık hatası yakaladım ve tam da o an, katilin kim olduğunu tahmin ettim. 😂 Yine de katilin kendini açıkladığı sahne oldukça etkileyiciydi. Cinayetleri işleme sebebi belki aşırı şaşırtıcı değildi ama insanların ne kadar ilginç psikolojilere ve farklı zevklere sahip olabileceğini görmek çarpıcıydı. Spoiler vermeden söylemem gerekirse, eğer polisiye seviyorsanız, hatta bu türle yeni tanışıyorsanız bile On Küçük Zenci kesinlikle okumanız gereken bir kitap. Baştan sona gizem, gerilim ve sürprizlerle dolu. Polisiye edebiyatının en büyük klasiklerinden biri olmayı sonuna kadar hak ediyor.

crowthera 1 year ago

Bir Dinozorun Gezileri

Mina Urgan

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitabı instagramda görüp yorumlardan da kaynaklı büyük beklentiyle başlamıştım. Fakat umduğunu bulamadım ne yazık ki. Kitap, başta keyifli bir şekilde ilerliyordu. Ama bir süre sonra yazarın kendi kafasındaki gerçeklikle yaşadığı hayatın çelişmesi okuma keyfimi bozdu. Mina Urgan’ın aslında sürekli eleştirdiği…devamıKitabı instagramda görüp yorumlardan da kaynaklı büyük beklentiyle başlamıştım. Fakat umduğunu bulamadım ne yazık ki. Kitap, başta keyifli bir şekilde ilerliyordu. Ama bir süre sonra yazarın kendi kafasındaki gerçeklikle yaşadığı hayatın çelişmesi okuma keyfimi bozdu. Mina Urgan’ın aslında sürekli eleştirdiği burjuva sınıfından pek de uzak olmadığını görmesini ve bununla ilgili dürüst bir özeleştiri yapmasını bekledim. Fakat aksine, “solcu ve fakir olduğum için” şeklindeki söylemlerini inatla sürdürdü. Fransa, İtalya, Amerika gibi ülkelerde gezip gördüğü yerleri, Bodrum’daki evini, mavi yolculuklarını, yediği içtiği her şeyi iştahla anlatıp ardından “Ama fakir olduğum için şunu alamadım,” demesi beni fazlasıyla rahatsız etti. Bu kadar keyif aldığı şeylerin ardından sürekli fakirlik vurgusu yapması samimiyetsiz geldi. Çevresindeki arkadaşlarım dediği kişiler bile ünlü simalardan oluşuyordu. Gezilerinin çoğunda sadece ulaşım için para vermesi, ev konusunda çoğunlukla arkadaşlarının her ülkede evi olması dolayısıyla rahat güzel bir deneyim sağlamasından sonra bile fakirim demesi hiç geçmedi açıkçası. Asıl can sıkıcı olan, başkalarının yaşam tarzını bu kadar rahat yargılamasıydı. Üstelik bunu “Ben solcu bir öğretmenim,” diyerek açıklaması, eleştirilerini daha da dayanılmaz kıldı. Bodrum’a gelen turistlerden, onların eğlenmesinden şikayet etmesi ya da Araplara karşı açık bir antipati göstermesi, sürekli savunduğu halkçı duruşuyla büyük bir tezat oluşturuyordu. Diğer yandan, başi kapali kadınlarla ilgili “sıkmabaş” gibi ifadeler kullanması ve fes takan bir imamı tokatlama isteğinden bahsetmesi, ne kadar önyargılı ve hoşgörüsüz olduğunu gözler önüne serdi. İşin ilginç yanı, başka ülkelerin en saçma hallerine bile hoşgörülü davranırken, kendi halkına karşı bu kadar tahammülsüz olmasıydı. Bu çelişki, hayal kırıklığı yaşamama neden oldu. Yine de Paris, İngiltere, İtalya, Fransa, New York ve San Francisco’daki gözlemleri ve şehirlerin o dönemki ruhunu yansıtan anlatımları açısından beni etkiledi. Bu kitabı çok yüksek bir beklentiyle elime almıştım. Mina Urgan’ın entelektüel birikimine hayranlık duyacağımı, açık ve samimi anlatımıyla keyifli bir okuma yapacağımı düşünmüştüm. Ama ne yazık ki, aşırı dogmatik, önyargılı ve çelişkili bir tavırla karşılaştım. Gezdiği yerleri ve şehirleri anlattığı kısımlar güzeldi ama halkına ve insanlara karşı bu kadar önyargılı bir dil kullanması, kitabın değerini gözümde epey düşürdü.

crowthera 1 year ago

Leyleklerin Uçuşu

Jean-Christophe Grange

10 Gönderi

Spoiler içeriyor Leyleklerin Uçuşu - Jean-Christophe Grangé Roman, bir ornitologun leyleklerin göç yollarını araştırırken ölümüyle başlıyor ve bu gizemin peşinden sürükleyici bir macera sunuyor. SPOİLER!! Jean-Christophe Grangé'ın "Leyleklerin Uçuşu"nu okurken, kitabı elime alır almaz kendimi tamamen içinde buldum. Başlangıçta sakin gibi görünen,…devamıLeyleklerin Uçuşu - Jean-Christophe Grangé Roman, bir ornitologun leyleklerin göç yollarını araştırırken ölümüyle başlıyor ve bu gizemin peşinden sürükleyici bir macera sunuyor. SPOİLER!! Jean-Christophe Grangé'ın "Leyleklerin Uçuşu"nu okurken, kitabı elime alır almaz kendimi tamamen içinde buldum. Başlangıçta sakin gibi görünen, ancak bir anda karmaşıklaşan olay örgüsüyle tam anlamıyla içine çeken bir hikaye vardı. Kurgudan kesinlikle fazlalık diyebileceğim bir şey yoktu. Ancak bazı bölümlerde betimlemelerin yoğunluğu nedeniyle tempo biraz düşüyordu ve bu da kitaptan uzaklaşmama neden oldu. Yine de, betimlemelerin fazla olması dışında, genel akış ve olay örgüsünün ne kadar ilginç bir şekilde aktarıldığı gerçekten etkileyiciydi. Kitap, katmanlı ve sürükleyici bir polisiye havası taşıyor. Benim için 9/10’du. Bu, Jean-Christophe Grangé'den okuduğum 3. kitaptı ve her seferinde bir adım daha ileriye giderek beni etkilemeyi başardı. İlk iki kitabında olduğu gibi, yine harika bir kurgusal yapı ve şaşırtıcı olaylarla dolu bir hikaye vardı. Kitap, çok gerçekçi ve rahatsız edici birçok olayla heyecanı hep dorukta tutuyor. Özellikle elmasları leyleklerin ayaklarına bağlama fikri gerçekten çok yaratıcıydı. Gümrük yok, pasaport yok, bu fikir gerçekten akıllıca ve yapılabilir mi diye düşündürdü bana. 🤓 O kadar dahice bir çözüm bulmuştu Grangé. Artık leyleklere bambaşka bir gözle bakıyorum.😂 Ve kalpleri alınan tüm insanların, hatta Louis’in bile mağdur olması, hepsi babasının zalimliğini gözler önüne sermiş. Babasının işlediği suçların ne kadar korkunç olduğunu, insanların hayatlarını sömürürken, bir başkasının hayatını kurtarmak için onları nasıl birer araç gibi kullandığını görmek çok üzücüydü. Abisinin kalp nakli için yapılan o korkunç şeyler de ayrı bir üzüntü kaynağıydı. Bir insan, kendi kanından olan birini bu kadar acımasızca kullanarak nasıl bir insanlık dışı hale gelebilir. Abisi de burada mağdur olanlardan biriydi. Onun için yapılan bu işlemler sadece bir bedenden alınan organın ötesinde, bir insanın ruhunun ne kadar kararmış olduğunu gözler önüne seriyordu. Bir insanın ne kadar kötüleşebileceğini görmek gerçekten rahatsız ediciydi. En çok şaşırdığım kısım ise, babasının çocuğunu arayıp bulamasın diye, annesinin oğlunun parmak izlerini yok etmek için elini yakmasıydı. Bu, gerçekten çok üzücüydü. Ayrıca sonunu biraz daha babası ile daha ayrıntılı bir şekilde konuşarak bitmesini isterdim. Biraz daha duygusal bir kapanışla daha etkileyici bir hale gelebilirdi bence. Sonuç olarak eğer Grangé’ın tarzını seviyorsanız ya da gerilim dolu kitaplar arıyorsanız, kesinlikle tavsiye ederim. Okuyup pişman olmayacağınız bir kitap.🌍📖

crowthera 1 year ago

Mahkum

Freida Mcfadden

10 Gönderi

Spoiler içeriyor Freida McFadden’ın kitapları çok popüler, ben de bu yüzden Mahkûm kitabına başlamak istedim. Daha önce Hizmetçi kitabını okumuştum ve yanlışlıkla aldığım spoiler yüzünden o kadar heyecan alamadım ama yine de yazarı beğenmiştim, çünkü akıcı ve gizemli bir anlatımı vardı. Bu…devamıFreida McFadden’ın kitapları çok popüler, ben de bu yüzden Mahkûm kitabına başlamak istedim. Daha önce Hizmetçi kitabını okumuştum ve yanlışlıkla aldığım spoiler yüzünden o kadar heyecan alamadım ama yine de yazarı beğenmiştim, çünkü akıcı ve gizemli bir anlatımı vardı. Bu yüzden Mahkûm'la devam etmeye karar verdim. Ancak maalesef beklediğimi bulamadım. Kitap bence gerçekten ilgi çekici bir şekilde başlıyor. Brooke'un cezaevinde çalışmaya başlaması, geçmişteki travmalarını geride bırakmaya çalışması, Shane’le olan geçmiş ilişkisi… Hepsi başlangıçta sizi içine çekiyor. Ama sonlara yaklaştıkça işler biraz sıkıcılaşıyor. O kadar çok şey tahmin etmeye başlıyorsunuz ki, gerilim kayboluyor. Konusu hep merak uyandırıcı olmasına rağmen, ilerledikçe bazı şeyler çok tahmin edilebilir hale geliyor. Kitabın en çok rahatsız edici kısmı bence karakterler. Özellikle Brooke’un saflığı... Gerçekten bazı şeylere bu kadar kolay inanması ve mantıksız hareket etmesi beni çok zorladı. Mesela, geçmişinde ona büyük bir travma yaşatan Shane’in kaldığı hapishanede çalışmaya başlaması... Bu kadar ironik bir durum olamaz. Bu da yetmezmiş gibi, birine kişisel bilgilerini vermemesi gerektiği söyleniyor ama o, mahkûmlarla rahatça sohbet edebiliyor. Hani biraz dikkatli olsan, bu kadar kolay inanmazsın. Bütün o "Bunlar da insan," "Onların da bir hikâyesi var," gibi cümleler, bir süre sonra gerçeklikten uzaklaşıyor ve karakteri bana daha inandırıcı kılmıyor. Bir de, Shane’le ilgili olan kısımda, sürekli dayak yediğini söyleyen ama kimden yediğini açıklamayan, ya da başkalarının adını anarak şüphe uyandıran bir şeyler olduğu halde, Brooke’un buna hiç dikkat etmiyor olması çok garip. Bu kadar basit şeyleri anlamaması, olayların seyrini gereksiz yere karmaşık hale getiriyor. Bazen, birine inanmak için çok aceleci davranıyor ve sonra her şeyin yanlış olduğunu söylüyor, bu da biraz zorlayıcı. Kitabın sonu da hayal kırıklığına uğrattı. Yazar, sonu büyük bir ters köşe yaparak bitiririm diye düşünüp yanlış bir seçim yapmış bence. Shane ve Tim’in beraber çalışması, bence çok daha etkileyici olurdu. Ama sonu, ne yazık ki zorla ve sırf bir şeyler olsun diye yazılmış gibi hissettirdi. En sonunda annesinin işin içine girmesi falan, her şey o kadar basit oldu ki… Bütün bu cinayetler, aslında o kadar da büyük bir şey değilmiş gibi geldi. Bir tık daha şok edici bir olay bekliyordum ama kitap bittiğinde, "Bitti mi? Bu kadar mı?" diye kaldım. Sonuç olarak, Mahkûm kitabı benim için pek tatmin edici olmadı. Gizem var, sürükleyici bir dil var ama karakterlerin saflığı, mantık hataları ve biraz yapay gelen olaylar yüzünden kendini kaybetmiş. Kitap başta merak uyandırsa da, sonlara doğru beni sıkmaya başladı. Bence Freida McFadden’ın kitapları bazen fazla basit ve derinlikten yoksul kalabiliyor. Bu kadar popüler olmasına rağmen, maalesef ben yazarın tarzına bir türlü ısınamadım. Eğer siz de benim gibi biraz daha derinlik arayan biriyseniz, bu kitap beklentinizi karşılamayabilir.

crowthera 1 year ago

İnsanlığımı Yitirirken

Osamu Dazai

178 Gönderi

Osamu Dazai'nin "İnsanlığımı Yitirirken" kitabını yeni bitirdim ve gerçekten unutulmaz bir okuma deneyimi oldu. ⭐️ Kitap, insan ruhunun derinliklerine inen, kendini kaybolmuş hisseden birinin içsel yolculuğunu çok etkileyici bir şekilde anlatıyor. Ana karakterin içsel çatışmaları, toplumla olan ilişkisi ve kimlik…devamıOsamu Dazai'nin "İnsanlığımı Yitirirken" kitabını yeni bitirdim ve gerçekten unutulmaz bir okuma deneyimi oldu. ⭐️ Kitap, insan ruhunun derinliklerine inen, kendini kaybolmuş hisseden birinin içsel yolculuğunu çok etkileyici bir şekilde anlatıyor. Ana karakterin içsel çatışmaları, toplumla olan ilişkisi ve kimlik arayışı o kadar güçlü ki, her sayfada bir şekilde kendimi buldum. Kitap boyunca ana karakterin topluma uyum sağlama çabası ve bunun ne kadar zorlayıcı olduğunu net bir şekilde hissediyorsunuz. "Mutluluk fikrimin diğer herkesin mutluluk fikriyle tamamen çelişmesinden korkuyorum." diyerek, toplumun beklentileriyle kendi iç dünyasının ne kadar zıt olduğunu anlatıyor. Bu cümle, gerçekten de insanın topluma ait hissetme çabasının ne kadar ağır olabileceğini çok güzel özetliyor. Bir de sürekli olarak maske takarak yaşama durumu var. "Görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum." Bunu okurken, dışarıda her şeyin yolunda görünse de içerideki boşluk ve yalnızlıkla ne kadar mücadele ettiğini düşündüm. Hepimiz bazen bu maskeleri takıyoruz, ama kitabı okurken o maskenin ardındaki gerçek duyguların ne kadar ağır olduğunu bir kez daha fark ettim. Ana karakterin ilişkilerdeki yabancılaşması da çok çarpıcı. Sevgiye bile yabancılaşıyor sanki: "Başkaları tarafından çok sevildim ama görünüşe göre onları sevme yeteneği bende yoktu." Bu cümle, insana gerçekten çok şey düşündürüyor. Sevgi, bağlılık gibi hisler bizde genelde var ama bir yandan da kendimizi o duygulardan uzaklaştıran bir şeyler oluyor. Karakterin yaşadığı bu içsel boşluk, aslında hepimizin zaman zaman hissettiği bir şey olabilir. Dazai’nin dili sade ama bir o kadar da derin. O kadar çok etkilendim ki, "Ne istediğim sorulduğu anda hiçbir şey istemez olurdum. Ne olursa fark etmez, nasıl olsa beni mutlu edecek bir şey yok düşüncesi hasıl olurdu." Bu cümle, umutsuzluğu ve insanın her şeyden vazgeçme halini o kadar doğru bir şekilde anlatıyor ki... Bir şekilde hepimiz zaman zaman bu boşlukla karşılaşıyoruz. Kısacası, "İnsanlığımı Yitirirken", sadece bir insanın kaybolmuşluğunun değil, aynı zamanda toplumla olan ilişkinin, kimlik arayışının ve duygusal boşluğun müthiş bir betimlemesi. Bunu okurken birçok kez durup kendi içimi sorguladım. Herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. İnsanlık, kimlik ve içsel çatışmalar üzerine derin bir düşünceye dalmak isteyenler için harika bir eser.✨️

crowthera 1 year ago

İntihar Dükkanı

Jean Teule

35 Gönderi

Spoiler içeriyor "Bir dükkan düşün… İçeri girdiğinizde, mutsuzluğunuzun bir bedeli olduğunu anlatan bir yer. Ama asıl soru şu: Kapanmadan önce neyi değiştirebilirsiniz? Bu kitap o kadar çok önerildi ki, beklentim yüksekti. Açıkçası başta biraz tuhaf geldi; sürekli ölümden bahseden, hayatı karamsarlıkla sarmış…devamı

crowthera 1 year ago

Büyük Defter - Kanıt - Üçüncü Yalan

Agota Kristof

11 Gönderi

Bazı kitaplar var ya, bitirdikten sonra bir süre öylece kalıyorsun, düşünüyorsun. İşte Büyük Defter, Kanıt, Üçüncü Yalan tam olarak böyle bir kitap. Son sayfayı kapattığımda uzun bir süre ben ne okudum diye kendi kendime sordum. Hikayesiyle, diliyle ve işlediği temalarla…devamıBazı kitaplar var ya, bitirdikten sonra bir süre öylece kalıyorsun, düşünüyorsun. İşte Büyük Defter, Kanıt, Üçüncü Yalan tam olarak böyle bir kitap. Son sayfayı kapattığımda uzun bir süre ben ne okudum diye kendi kendime sordum. Hikayesiyle, diliyle ve işlediği temalarla zihnimde uzun süre kalacak gibi. İlk kitap; Büyük Defter, savaş zamanında geçiyor. Ama burada anlatılan savaş, bildiğimiz o klasik savaş hikayelerinden çok farklı. Yazar, sadece savaşın fiziksel yıkımını değil, insanlara ruhsal olarak neler yaptığını da gözler önüne seriyor. Savaşın etkisi sadece cephede değil, geri planda kalanlar üzerinde de görüyoruz. Açlık, şiddet, kayıplar, ahlaki çöküş... Savaşın bunlar gibi etkilerini, büyükanneyle birlikte yaşayan ikiz kardeşlerin gözünden okuyoruz. Büyükanne karakteri, savaşın toplum üzerindeki etkilerini çok açık bir şekilde gösteriyor. İkizler, büyükanneyle birlikte hayatta kalmaya çalışıyorlar ve zamanla, duygularını tamamen bastırmayı, acıya alışmayı öğreniyorlar. Çocukların gözünden o kadar çarpıcı bir şekilde anlatılmış ki, her sayfada soğukkanlılıklarına şaşırdım. Okurken en çok dikkatimi çeken kısım da şuydu: Büyük Defterde ikizler, yaşadıkları her şeyi o kadar net ve duygusuz yazıyorlar ki, sadece olanları sıralıyorlar, hiçbirini derinlemesine anlatmıyorlar. Bu şekilde, acılarını daha az hissediyorlar ama okurken o acının büyüklüğünü derinden hissediyorsunuz. Sonraki kitap, Kanıt ise beni en çok zorlayan kısım oldu. Hikaye bir anda başka bir boyuta geçti ve olaylar tamamen farklı bir şekilde anlatılmaya başladı. Açıkçası kafam çok karıştı. Zaman ve mekan zaten belirsizdi, bir de karakterlerin hikayesi birbirine karışınca neyin gerçek, neyin kurgu olduğunu anlamakta zorlandım. Üçüncü kitap, Üçüncü Yalan ise bu karmaşıklığı bir adım daha ileri götürüyor. Her şey o kadar bulanıklaşıyor ki, bir noktada gerçek ve yalan tamamen iç içe geçiyor. Bir de kitapta ele alınan konular çok ağır. Ensest, pedofili, savaşın travmaları, ruhsal bozukluklar… Okuması hiç kolay değil. Bazı yerlerde “Bunu gerçekten okuyor muyum?” diye düşündüm. Ama yazar, tüm bu yaşanmışlıkların gerçekliğini çok iyi göstermişti. Bu da ayrı bir tokat gibi çarpıyor insana. Tabii kitabın dili ve kurgusu da alışılmışın dışında. Zaman ve mekan belli değil, olaylar sürekli bir yerden bir yere atlıyor. Ama yine de bütün bu karmaşanın altında çok önemli bir mesaj yatıyor. Yazar, gerçek ve yalanın sınırlarını belirsizleştirerek, insanın içindeki karanlık tarafları ve hayatta karşılaşılan zor seçimleri sorgulatıyor. Kolay bir kitap değil, bunu en baştan söyleyeyim. Hem zihinsel hem de duygusal olarak yoruyor ama etkisi uzun süre geçmiyor. Bittiğinde bile aklımda dönüp duran sahneler, düşündüren olaylar kaldı. Hayatta belki görmediğim ama gerçek olduğunu bildiğim şeylerle yüzleştirdi. Bu, benim Agota Kristof’un okuduğum ilk kitabıydı ve gerçekten çok sarsıcı bir başlangıç oldu. Üslubu ve işlediği temalar beni o kadar etkiledi ki diğer kitaplarını da en kısa zamanda okumayı düşünüyorum. Eğer bu üçlemeyi okumayı düşünüyorsanız, hazırlıklı olun. Sizi rahatsız edecek, hatta belki huzursuz edecek ama düşündürecek de. Okuması kolay değil ama kesinlikle unutulmaz.

crowthera 1 year ago

Beyaz Geceler

Dostoyevski

162 Gönderi

Hayaller, umutlar ve biraz da hüzün… Dostoyevski’nin kalemiyle tanışan herkes bilir ki, o yazarken sadece kelimeleri değil, ruhunuzu da harekete geçirir. ‘Beyaz Geceler’, tam da böyle bir kitap. Kitap, St. Petersburg’un o melankolik atmosferinde başlıyor. Ana karakterimiz, çok da sıradan…devamıHayaller, umutlar ve biraz da hüzün… Dostoyevski’nin kalemiyle tanışan herkes bilir ki, o yazarken sadece kelimeleri değil, ruhunuzu da harekete geçirir. ‘Beyaz Geceler’, tam da böyle bir kitap. Kitap, St. Petersburg’un o melankolik atmosferinde başlıyor. Ana karakterimiz, çok da sıradan olmayan bir yalnız. Günlerini hayaller kurarak, sokaklarda yürüyerek geçiren bir adam. O kadar naif ki onun yalnızlığına üzülmemek elde değil. Ama bir gece, o ünlü Beyaz Geceler’in birinde, kader onu bir kadınla buluşturuyor: Nastenka. Bütün hikaye dört gece ve bir sabah üzerine kurulu. Ama öyle bir yoğunlukta ki, bir ömrün tüm duygularını birkaç güne sığdırıyor. Dostoyevski, yalnız bir adamın kalbinde olup bitenleri öyle doğal ve içten anlatıyor ki bazen durup, yazılanları düşünmek istiyorsunuz. O saf sevgi ve hayranlık duyguları, hikayenin sonunda yerini hafif bir hüzne bırakıyor. İşte bu noktada, Dostoyevski’nin insan ruhunu anlamadaki derinliği kendini gösteriyor. ‘Beyaz Geceler’ benim için çok ama çok beğendiğim bir kitap oldu. Bu kadar mükemmel bir kitap beklemiyordum. Dostoyevski duyguları mükemmel bir şekilde tasvir etmiş. Kitabın o derin ve sade dili, hikayeyi daha da etkileyici hale getiriyor. Ayrıca ‘Beyaz Geceler’i okurken hissettiğim şey şu oldu: Herkes hayalleriyle yaşıyor ama bazen gerçekler, hayaller kadar naif olamıyor. Yine de bu hayalleri kurmadan yaşamın bir anlamı olur muydu? Belki de Dostoyevski tam olarak bunu sormak istiyor. Kitap kısa ama etkisi büyük. Dostoyevski’nin o derin ve sade dili sayesinde, kitap sürekli şu soruyu soruyor: “Hayallerimiz mi daha gerçek, yoksa gerçekler mi daha hayalperest?” ✨️ Bazı sevdiğim alıntılar "Yüreğim konuşurken ben susmayı beceremem." ...Çünkü böyle zamanlarda asla gerçek bir yaşamım olmayacağı hissini kapılarım; çünkü gerçekle, hakikatle her türlü temasımı, her türlü bağımı yitirmişim gibi gelir; çünkü nihayet kendi kendimi lanetlemişimdir; çünkü o hayal dolu gecelerden sonra üzerime bir ağırlık çöker ki korkunç! Sanki beni bir asırdır seviyormuşsunuz gibi! — Seni yirmi yıldır seviyor olsaydım bile şimdikinde daha coşkulu sevemezdim! Bütün gece, bütün hafta,bütün yıl sizi hayal edeceğim. Tanrım! Tam bir dakikalık mutluluk! Bir insana ömür boyu yetmez mi böyle bir mutluluk?...

crowthera 1 year ago

In Your Eyes

Brin Hill

9 Gönderi

Spoiler içeriyor Filmi yeni bitirdim ve hemen düşüncelerimi yazıya dökmek istedim. Konusu o kadar ilgi çekiciydi ki izlememek olmazdı. İzledim ama ne yazık ki tam olarak beklentilerimi karşılamadı. Film, Rebecca ve Dylan adında birbirinden kilometrelerce uzakta yaşayan iki insanın hikayesini anlatıyor. Bu…devamı

crowthera 1 year ago

Cinayet Alfabesi

Agatha Christie

11 Gönderi

Spoiler içeriyor Agatha Christie’nin kitaplarından ilk kez okudum ve başlangıç olarak Cinayet Alfabesi'ni seçtim. Açıkçası, kitabın diline alışmakta ilk başta biraz zorlandım; acaba sevecek miyim, emin değildim. Ama cinayetler ilerledikçe hikâye beni içine çekti. Anlatımı akıcı ve sade buldum; özellikle Poirot’nun zekası,…devamı