(@) - Raf

emin 4 years ago

"Sonuçta, insan gerçekten neye ihtiyaç duyar? Sağlığı ve internet bağlantısı iyiyse, gerisi o kadar önemli değil. İşi, varoluşçu filozof gibi, cehennem başkalarıdır deme noktasına kadar vardırmayacağım. Ama başkalarının cennet olmadıkları da kesin." Amin Maalouf, Empedokles'in Dostları, sf. 69

emin 4 years ago

Öldürme Zamanı

Joel Schumacher

20 Gönderi

Film esnasında zaman zaman gözlerimizin dolduğu oluyor; yaşanan adaletsizliklere, canice işlenen suçlara ve bunların çoğu zaman cezasız kalmasına isyan ediyoruz içimizden. Beyaz olsak da zencinin haklı olduğunu biliyoruz, o da bizim gibi, bizden teninin rengi dışında hiçbir farkı olmayan bir…devamıFilm esnasında zaman zaman gözlerimizin dolduğu oluyor; yaşanan adaletsizliklere, canice işlenen suçlara ve bunların çoğu zaman cezasız kalmasına isyan ediyoruz içimizden. Beyaz olsak da zencinin haklı olduğunu biliyoruz, o da bizim gibi, bizden teninin rengi dışında hiçbir farkı olmayan bir insan çünkü; onunla empati kurabiliyor, onu anlayabiliyoruz. Film mutlu sonla bitiyor. Hayır, bitiyor sadece. O küçük kız tecavüz edildiğiyle kalıyor film bitse bile. Belki kendisi çok iyi biri olduğu halde aptal ve cani çocuklarının ölümü yüzünden evlat acısı yaşayan o zavallı anne acısıyla başbaşa kalıyor. Ama yine de göğsümüz kabarıyor son sahnelerde, duygularımız dolup taşıyor. Adalet yerini buluyor çünkü. Mahkemeler kuruluyor adaleti aramak için. Adaleti sağlamak için yazılan yüzlerce, binlerce, onbinlerce yasayı, kanunu, maddeyi; kalın kalın kitaplarda yazan afili kelimeleri irdeliyoruz koca koca adalet saraylarında. Ama.. öyle mi gerçekten? Yoksa o mahkemelerde zenciler baştan suçlu, Yahudiler baştan suçlu, falancalar baştan mı suçlu? Zenci, Yahudi hitabının kendisi dahi bir nefret ve aşağılama barındırmıyor mu içinde? İnsan bile değil onlar. Cezalandırılması, imha edilmesi gereken birer böcek sadece. Filmlerde böyle düşünenlerden nefret ediyor ve onlar gibi olmadığımızı düşünüyoruz izlerken. Hayat Güzeldir'de Guido ve Joshua'yız biz, Dora'yız. Asla onlardan nefret eden Almanlardan değiliz. Oysa bunun bir bedeli var, göze alıyoruz bu bedeli filmi izlerken. Vatan haini bir Alman olarak fişlenmek masum bir Yahudi'nin yakılmasına göz yuman biri olmaktan daha onurlu görünüyor. Bülbülü Öldürmek'te Atticus Finch ve Tom Robbinson'uz. Tom'un sadece zenci olduğu için yargılandığını ve hakarete uğradığını biliyoruz. Bu filmde minicik kızı tecavüze uğrayan zavallı zenci babanın kanunlar önünde suçlu olsa da hakikatte suçsuz olduğunu biliyoruz. Sırf zenci oldukları için onlardan nefret edecek kadar insanlık dışı varlıklar değiliz hiçbirimiz. Film bittikten sonra peki?.. Cast ekranında akan yazılarla birlikte gerçek hayat da akmaya devam ettiğinde?.. "Zonguldak'ta, Fetullahçı Terör Örgütü/Paralel Devlet Yapılanması (FETÖ/PDY) soruşturmasında, 'silahlı terör örgütüne üye olma' suçundan tutuklanan örgüt mensuplarının ailelerine para yardımında bulunduğu iddia edilen sanık hakkında, 15 yıla kadar hapis istemiyle iddianame hazırlandı." (Anadolu Ajansı) • "Meriç'te Türk göçmen faciası: Anne bebeğine sarılmış halde ölü bulundu. Meriç Nehri'nde botları alabora olduktan sonra kendilerinden haber alınamayan Akçabay ailesinin fertlerinden anne Hatice Akçabay ve 1 yaşındaki oğlu Bekir Akçabay'ın cansız bedenlerine ulaşıldı. Aynı aileden 7 yaşındaki Ahmet Esat ile 5 yaşındaki Mesut'u arama çalışmaları ise devam ediyor." (euronews) • "Türkiye’de 10 ay hapis yattıktan sonra baskılar nedeniyle Meriç Nehri üzerinden Yunanistan’a gitmeye çalışırken boğulan 21 yaşındaki Mahir Mete Kul düzenlenen törenle toprağa verildi. Aleyhindeki gizli tanık ifadelerinden dolayı 2017’de tutuklanarak 10 ay hapis yatan Mahir Mete Kul, 5 ay önce hakkında yurt dışı yasağı konularak serbest bırakılmıştı. Yine siyasal nedenlerden ötürü Yunanistan’da bulunan annesinin yanına gitmek isteyen Mete Kul, botunun alabora olması sonucu kaybolmuştu." (Evrensel) • Filmde dikkatimi çeken tek nokta Mickey Mouse oldu. Senaryonun akışı ne zaman çıkmaza girse bir maymuncuk gibi devreye giriyor ve filmi tekrar rayına oturtuyor. Bu biraz senaryoda kolaya kaçılmış izlenimi uyandırıyor. Öldürme Zamanı ele aldığı konuya yaklaşımı ve bunu izleyiciye yansıtmadaki başarısıyla 12 Kızgın Adam, Bülbülü Öldürmek, Collini Davası ayarında kaliteli bir yapım.

emin 4 years ago

biryudumkitap'ın bugünkü günaydın mesajıyla günaydın herkese. Günaydın. Bütün bu olan bitenler nasıl silinecek hafızamızdan? Nasıl barışacağız yarın, bugünle? Susan Sontag, "Açıktır ki, dünyada çok fazla adaletsizlik vardır. Ve gereğinden fazla hatırlamak insana acı verir." der. Umarız ki yaşadığımız günler daha…devamı

emin 5 years ago

Kitaplar, kitaplarım… * Ben evden ilk kaybolduğumda beş yaşındaydım. Saatlerce aradıktan sonra beni Bahçelievler’deki kitapçıda bulmuşlardı. Yere oturmuş kitapları karıştırıyordum. Vaktin geçtiğini bile fark etmemiştim. O zamanlar çok genç olan annemle babam, şaşkınlıktan, bana kızacaklar mı, azarlayacaklar mı, gülecekler mi…devamıKitaplar, kitaplarım… * Ben evden ilk kaybolduğumda beş yaşındaydım. Saatlerce aradıktan sonra beni Bahçelievler’deki kitapçıda bulmuşlardı. Yere oturmuş kitapları karıştırıyordum. Vaktin geçtiğini bile fark etmemiştim. O zamanlar çok genç olan annemle babam, şaşkınlıktan, bana kızacaklar mı, azarlayacaklar mı, gülecekler mi bilememişlerdi. Eve döndüğümüzde, uzun uzun kitapları anlatmıştım babama. Beni gülümseyerek dinlemişti. Okula yeni başlamış, okumayı yeni sökmüştüm. Beni hayatımda hiçbir şey öğrendiğim o harfler kadar şaşırtmadı. O minicik siyah işaretler, altı üstü yirmi sekiz otuz işaret, yanyana geldiklerinde milyarlarca değişik biçime girebiliyorlardı; kadın oluyorlardı, erkek oluyorlardı, at oluyorlardı, ejderha oluyorlardı, şövalye oluyorlardı, kabadayı oluyorlardı, komik oluyorlardı, acıklı oluyorlardı, Antarktika oluyorlardı, okyanus oluyorlardı, bulut, ağaç, çiçek oluyorlardı, aşk oluyorlardı, ayrılık oluyorlardı, sevinç, keder oluyorlardı, hem genç hem yaşlı oluyorlardı, hem kutsal hem günah oluyorlardı. Harflerden kelimenin tam anlamıyla büyülenmiştim, onlardan ayrılamıyordum. Her kitabın kapağını açtığımda başka bir hayatın içine giriyor, başka biri oluyordum, sihirli bir iksir içmek gibiydi bu, kitabın kapağını açtığımda o iksiri içiyor, bazen Arsen Lüpen, bazen Pardayan, bazen Küçük Prens, bazen Raskolnikov olabiliyordum. Harflere, yazılara, kitaplara âşık olmuştum. Elime geçen her kitabı okudum diyebilirim. İlk zamanlar hiçbir kitabı diğerinden ayırmazdım, kitaptı onlar, hepsi de aynı şekilde büyülüydü benim için. Âşık birinin, sevdiğindeki kusurları görmemesi gibi hiçbir kitapta kusur bulamazdım. Zamanla “kusurları” görmeye, iyiyi kötüden ayırt etmeye başladım ve doğrusu bundan çok da hoşlanmadım, tecrübenin çoğalması ama aşkın biraz eksilmesi anlamına geliyordu bu. Kitaplara asıl âşık olduğum zamanlar, “kötülerden” de zevk aldığım zamanlardı, kusurlarını görmediğim zamanlar. Asıl kitap âşıkları, sanıldığı gibi “en iyiyi” arayanlar değil, iyisini kötüsünden ayırmadan hepsinden kendince bir zevk almasını bilenlerdir bence. Belki de bu yüzden ben hemen hemen hiçbir kitap hakkında kötü bir söz söylemem, kitapları ve yazarları şehvetle kötüleyenlerin de aslında harfleri, kitapları, yazıyı çok sevmediğini düşünürüm. Âşık olma yeteneğini yitirmiş, içi soğumuş birileri gibi görür, biraz acırım onlara. Ben hâlâ çocukluğumdan kalan bir alışkanlıkla bir kitabı elime aldığımda önce sıkıca tutar, kapağına bakar, sonra derin derin koklarım. Severim kitapları. Benim büyük ve rakipsiz aşkım olan harflerin benim hayatıma düşmüş yansımalarıdır onlar, her zaman güzel kokarlar, her zaman içlerinde beni gülümsetecek, üzecek, eğlendirecek bir şeyler vardır. Babam ben küçükken, “İnsan her kitaptan bir şeyler alır,” demişti bana, “en kötüsünün bile sana vereceği bir şeyler vardır.” Ben de buna inanırım. Zamanla ben de harflerden sihir yapma işinin çıraklığına başladım. İlk romanımı elime aldığım anı hatırlıyorum. Kapağına bakmıştım, güzel bir kapağı vardı, koklamıştım sonra. Güzel kokuyordu. Sonra içini karıştırmış, bir iki cümle okumuş ve korkuyla elimden bırakıvermiştim. Hiç o kadar korktuğumu hatırlamıyorum. Hayatım boyunca istediğim bir işi başarmış, ben de bir sihir yapmıştım ama okuduğum bütün cümleler yanlış ve kötüydü, sihri becerememiştim, üstelik şimdi herkes de beceremediğimi görecekti. “Herkesin bir ilk romanı vardır” derler, öyledir de gerçekten, benim için kendimle ilgili çözemediğim sır ise beni dehşetle titreten o korkuya rağmen ikinci kitabımı yazmaya nasıl cesaret ettiğim. Aşkın gözü karalığı belki de… Ben her kitabımı aynı sevgiyle elime alır, bakar, koklar, kapağını okşar, içini karıştırmaya başlar başlamaz da korkuyla elimden atarım. Kitaplarımı yazarken büyük bir yazar olduğuma inanır, kitaplarımı karıştırırken “yazar bile olmadığıma” karar veririm ki benim bu kanaatimi paylaşacak epeyce insan olduğunu da biliyorum. Kitaplarımla ilgili çok eleştiri okudum, beni ve yazdıklarımı yerden yere vuran yazılar, onların eleştirilerine, kitaplarımı karıştırken duyduğum korkuya ve yazdıklarıma karşı hissettiğim aşağılamaya rağmen nasıl yazı yazmayı sürdürdüm ve sürdürüyorum? Yazarken hissettiklerim ve o hislerimi de paylaşacak birkaç kişinin de çıkabileceği umudu sayesinde sanırım. Kuşku, korku, kendi yazdıklarından dehşete düşmek, kendini herkesten daha fazla aşağılayıp herkesten daha fazla göklere çıkartmak, bu bitmez tükenmez rakkasın ucunda sallanarak hayatını geçirmek, benim mesleğimin bir parçası herhalde. Yazarken hissettiğin eşsiz zevk ve güven, yazdıktan sonra hissettiğin azap dolu kuşkuyla birlikte, sanıyorum ki yazarlığı sürdürmeyi sağlayan iki kuvvetli duygu; öleceğini bilmekle hiç ölmeyeceğine inanmak gibi iki zıt duygu sayesinde hayatımızı sürdürebilmemiz gibi yazarlık da bu birbirine zıt iki duyguyla yürüyebiliyor. Sadece güven ve sadece kuşkuyla yazabilmek mümkün değil, sadece zevk ve sadece acıyla da yazamayacağın gibi… Tek bir duyguyla yapılabilecek bir iş değil yazarlık. İki, belki de daha fazla duygu ve karmaşa gerekiyor bu sihri gerçekleştirebilmek için. Hâlâ yazıyorum. Hâlâ aynı güveni ve aynı korkuyu hissediyorum. Hâlâ bir kitabımı elime aldığımda önce kapağını okşuyor, sonra kokluyor, sonra da içini biraz karıştırıp elimden korkuyla atıyorum. Kitaplar yazabildim çünkü kusurlarına, iyiliğine ve kötülüğüne aldırmayacak kadar âşık oldum harflerle yazılara. Bir de tabii her kitabı bitirdikten sonra hissettiğim büyük zafer duygusu var, bir sihir gerçekleştirdim, yirmi sekiz harfi alıp onları bir kitaba çevirdim duygusu. Kendi çocukluğumun hayranlığını kazanma düşüncesi. Kitapçıda kaybolan o küçük oğlanın hayran olduğu bir işi yapıyorum. Asıl büyük sihir de bu belki. * Ahmet Altan 2 Mart 2016

emin 5 years ago

Telli Kavak Bir telli kavak büyürdü, Daday'ın Çiydere köyünde usuldan usuldan. Yerin karanlığından azad olmuş, Aydınlık sular yürürdü ayaklarının ucundan. Kendi halindeydi telli kavak. Geceleri gökyüzüne bakarak, Samanyolunu düşünürdü yaprak yaprak. Başka şey de dilemezdi. En uzak rüzgarlara kaptırmıştı başını;…devamı

emin 5 years ago

Balzac

Stefan Zweig

1 Gönderi

Zweig'i sevmemek mümkün mü? Peki ya, ister kurgusal olsun ister tarihi bir karakter, onun kaleminden okuduğumuz herhangi birini? Mümkün olduğunu düşünmüyorum, çünkü Zweig'in anlattığı birisi herhangi biri değildir artık. Tanıdığımız, bildiğimiz, hatalarıyla noksanlarıyla benimseyip kabul ettiğimiz, velhasıl sevdiğimiz biri olup…devamıZweig'i sevmemek mümkün mü? Peki ya, ister kurgusal olsun ister tarihi bir karakter, onun kaleminden okuduğumuz herhangi birini? Mümkün olduğunu düşünmüyorum, çünkü Zweig'in anlattığı birisi herhangi biri değildir artık. Tanıdığımız, bildiğimiz, hatalarıyla noksanlarıyla benimseyip kabul ettiğimiz, velhasıl sevdiğimiz biri olup çıkar nihayetinde o kişi karşımıza. * Bir Zweig vardır Zweig'den içeri Yaşadığı dönemde, ülkesinin ve dünyanın içinde bulunduğu karanlık atmosfer karşısında ezilen ve bunalan hassas bir ruha sahip olan Zweig günlüğüne "Hep kendini bastırmak, hep kendini suçlu hissetmek zorunda kalmak, bu duyguya belki birkaç hafta katlanılabilir; ancak bir varoluş biçimi olarak dayanılacak şey değil bu." satırlarını yazarken insanlık tarihi boyunca kendisi gibi olan tüm insanların da varoluş biçimini resmetmiştir aslında. Nasıl bir varoluş biçimidir bu? Düşünen insan, zavallı insan... O tarih nehrinin üzerinde süzülen bir yapraktır. Asırlar boyunca insanlığın kendi kendini maruz bıraktığı zulümler, felaketler ve haksızlıkların hepsine şahit olmuş, vicdanında ağırlığını hissetmiştir. Ama elinden hiçbir şey gelmez. Haykırmak istese sesini keserler, durdurmak istese saldırırlar, 'yapmayın' diyecek olsa hain ilan ederler. O kendisine yapılan zulümlere ve edilen hakaretlere baştan razıdır. Düşünmesinin, hissetmesinin karşılığı olarak ona düşen bütün insanlığın yerine de ızdırap çekmektir. Onu, kendisine karşı pek acımasız cellatların eline teslim ederler. Acımasızdırlar, çünkü ondan korkarlar. Korkulacak biri değildir oysa o, istese bile olamaz. Ve onu şu satırları yazmaya mecbur bırakırlar: "Hiç bu kadar kötümser, bu kadar çaresiz olmamıştım... Ama nereye gitmeli?" (13 Haziran 1940, Günlükler) Koca dünyada gidecek, nefes alacak bir yer yoktur onun için. * Ulvi bir hayal Bugün tüm dünya onu neden okuyor peki? Kendini öz yurdunda garip, öz vatanında parya hisseden bu insanı farklı, değerli kılan nedir? Bir hayali vardır Zweig'in, insanlıkla paylaşmak istediği bir umut vardır. 8 Ekim 1919'da yazdığı bir mektubunda şöyle dile getirir bu hayalini: "Viyana'daki durum korkunç. Ancak şehrin canlılığı şaşırtıcı. İnsan bir sonraki hafta nasıl yaşayacağını bilemiyor, para yok, saat sekizde ışıklar söndürülüyor ve bu saatlerde evler, lokantalar, kafeler kapatılıyor; ancak yine de halk neşeli, hatta incitici bir neşe hâkim. Umut yok, ama çaresizlik de yok. Böyle sonsuz bir canlılık gücünü başka hiçbir yerde görmedim. Ancak ölümü çok yakından görmüş olanlar yaşamı anlıyor sanki ve sevinci yaşayabilmek için çekilen bütün bu acılar, sabrı artırıyor bir tek. Bu oyuna, uçurum üzerindeki bu delice dansa, umutsuz insanların, yarını olmayan bir ulusun bu benzersiz deliliğine tanık olmadığınız için üzülüyorum. Ah, yazar olarak kendimi ne kadar zayıf hissediyorum! Bu çıkış yolu bulamayan yüreklerin kurtarıcısı olamasam bile, en azından bu dönemin Balzac'ı olmak ne büyük bir mutluluk olurdu!" Dönemin Balzac'ı olmak... Evet, kendisinde insanlığa umut olacak gücü göremiyor belki. Yazdıklarıyla onlara bir çıkış yolu göstermeyeceğini düşünüyor. Ama zamanının Balzac'ı da olamaz mı yazdıklarıyla? Hiç olmazsa Balzac gibi adını tarihe "döneminin aynası bir yazar" olarak yazdıramaz mı? Muhtemelen bugün dünyanın her köşesinde, her kültürden insanın ruhuna dokunabiliyor olması bu soruya bir cevap sunuyor. * Edebiyata değer katmak Goriot Baba'nın, Eugénie Grandet'in yazarı Balzac'ın edebiyat tarihinin baş köşesine gelip kurulma hikayesi biraz ilginç aslında. Hatta belki sansasyonel, hatta utanç verici. Talihin bir şakası olarak büyük ve önemli bir yazar olarak tanıyoruz Balzac'ı. Zweig'in yazmasındaki asıl motivasyon nasıl 'çıkış yolu bulamayan ruhların kurtarıcısı olmak' gibi ulvi bir gayeyse Balzac'ta bunun tam tersini görüyoruz. Temelinde kendi başına yeterli olma düşüncesi yatan para, servet ve şöhret Balzac'ın tüm motivasyonu. Bu uğurdaki hırs ve azimi o derece yoğundur ki; yazmak gibi bir meşguliyet edinmeseydi eskaza büyük bir işadamı, etkili bir siyasetçi, ilgilendiği şey ne olursa olsun o konuda alanının en ileri gelen biri olabilecek bir dehadır Balzac. Para için kalem fahişeliği yapmış, dehasını satılığa çıkarmıştır. Bununla birlikte en usta romancıların yazmakta zorluk yaşayacağı eserleri de adeta birer karalama gibi hızlıca yazarak edebiyat dünyasına kazandırmıştır. Büyük bir edebiyatçı olmayı, edebiyata ya da insanlığa bir değer katmayı asla düşünmemiştir. Balzac'ın dehası burada gizlidir. Zweig Balzac'ı şöyle özetler: "Kendi yüzyılının en büyük eserini yaratmıştır; ne var ki Beethoven'ınki gibi bir özgürlükle prenslerin ve kralların bile yanından geçip gidebilecek olan bu adam, grotesk bir aristokrasi saplantısından muzdariptir. ...yaşamı boyunca kendisini küçültecek, lüks içinde yaşayabilmek için kürek mahkumları gibi çalışacak, zarif görünebilmek için kendini gülünç duruma düşürecektir." * Hepsinin birbirinden önemli ve değerli olmasının yanında, bir ustanın başka ustalara selam durmasıdır Zweig'in biyografik eserleri; Balzac da öyle bir eser. Birisi insanlığa umut olmak için kalemine sarılarak, diğeri kendi ismini dünyaya duyurmak için gururunu ayaklar altına atmak pahasına ölesiye çalışarak adlarını yazdırmıştır edebiyat tarihine. Çünkü camın ardından yağmuru seyredenler değil, elini ateşe sokanlardır şiiri yazan.

emin 5 years ago

Black Box

Emmanuel Osei-Kuffour

19 Gönderi

Karanlık bir bilim kurgu, etkileyici bir dram. İnsanlık asırlar boyu hortlak hikâyelerini boşuna anlatmadı. Zombiler, hatta cisimden yoksun hayaletler dahi boş yere korkunç bir anlatım olarak çıkmıyor karşımıza. Tüm bu hikâyelerin vermek istediği bir mesaj var bize: Ölen öldüğüyle kalmalı.…devamı

emin 5 years ago

* Bir gülün açılması devrimdir Bildiğin anladığın bir devrim Kim bilir nereye varmışlığımız Bir av sonu ağırlayan gözlerim Seni anmak öyle kolay değildir Denizler: biraz çocuk kalmışlığımız Bir gülün açılması devrimdir Bildiğin anladığın bir devrim Gecede bir bozkır kalmışlığımız Bakışları…devamı

emin 5 years ago

Jujutsu Kaisen

Junya Enoki

74 Gönderi

Lelouch of the Rebellion'u izlediğimden bu yana geçen zamanda kaliteli anime yoksunluğuyla kıvrım kıvrım kıvranan bünyeme ilaç gibi geldi.

emin 5 years ago

Birinci sekans: •Sahne 1• Güneşli bir günde çimenlerin üzerinde çocuğuyla ilgilenen genç bir anne. •Sahne 2• Yandaki evin bahçesinden yaşlı bir adam yüzünde babacan ve şefkatli bir ifadeyle onları seyretmektedir. İkinci sekans: •Sahne 1• Evinin bahçesinde çimenlerin üzerinde güneşlenen bikinili…devamıBirinci sekans: •Sahne 1• Güneşli bir günde çimenlerin üzerinde çocuğuyla ilgilenen genç bir anne. •Sahne 2• Yandaki evin bahçesinden yaşlı bir adam yüzünde babacan ve şefkatli bir ifadeyle onları seyretmektedir. İkinci sekans: •Sahne 1• Evinin bahçesinde çimenlerin üzerinde güneşlenen bikinili genç bir kadın. •Sahne 2• Yandaki evde yaşayan yaşlı adam gözünü kadının vücudundan ayırmadan kadını seyretmektedir. Kart zampara. * Rus film yapımcısı Lev Kuleşov 1918 yılında sinema aracılığıyla bir algı deneyi gerçekleştirdi. Sinema tarihine Kuleşov Etkisi adıyla geçen bu deneye göre zihin, birbirini takip eden iki sahnelik bir sekansta ikinci sahneyi ilk sahneye göre yorumlayarak algılamaktadır. İkinci sahne aynı kaldığı halde, onu ilk sahneye göre yorumlayan zihnimiz ikinci sahneye her defasında farklı anlamlar yüklemektedir. Yukarıda Alfred Hitchcock tarafından çekilmiş olan ve ilk sahne değiştiği halde ikinci sahnesi aynı kalan bu deneyi anlattım size. * Sinema aracılığıyla insan zihninin nasıl yönlendirilebileceğini kanıtlayan bu manipülasyon tekniği sinema sektöründen haber bültenlerine pek çok alanda kullanılmaktadır. Çeşitli televizyon kanallarında ana haber programının hemen ardından yoğun kahramanlık ve hamaset içeren diziler yayınlanması bir tesadüf ya da basit bir yayın akışı değildir sadece. * Şimdi başka bir alana yönümüzü çevirelim ve kırmızı mı daha soğuktur yoksa mavi mi sorusunun cevabını arayalım. Akışkan ve kızgın lavlardan karikatürlerdeki şeytanlara kadar sıcakla ilgili her şey aklımıza kırmızıyı, buzullardan okyanuslara soğukla özdeşleştirdiğimiz her şey de aklımıza maviyi getirse de bilime göre cevap tam tersi. Işığı inceleyen ve 'dalgaboyu' ismi verilen bilimsel bir fenomene göre ışığın enerjisi dalgaboyunun uzunluğuna bağlıdır. Bizim bu enerjiyi gözlemlemiz ise renkler sayesinde mümkün olmaktadır. İnsan zihninin algılayabildiği renkler mor ve kızıl arasında bir spektrumda yer alır. Mor bir çiçek gördüğünüzde enerji dalgaboyu aralığı kısa olan, yani enerjisi yüksek olan bir elektronik ışımayı seyrediyorsunuz aslında. Mavi için de aynı durum geçerli. Kırmızı renge doğru değişen renk skalasında renk kızıla dönüştükçe dalgaboyu aralığı uzamakta ve enerji azalmaktadır. Ek bilgi olarak, zihnimizin algılayamadığı diğer renkler ise morötesi (ultraviolet) ve kızılötesi (infrared) dalga boylarında yer almaktadır. Morötesi enerji dalgaboyu X Ray ve Gamma ışınlarını içerirken, kızılötesi dalgaboyu mikrodalga ve radyo ışınlarını içerir. Evet, zihnimiz her ne kadar tersini kabul etmiş olsa da bilime göre kırmızı maviden soğuktur. * Hayat algılarımıza göre şekillenir ve her şey algılama şeklimize göre anlam kazanır. Önemli bir tasavvufi ekol temsilcisinin de dediği gibi "güzel gören güzel düşünür, güzel düşünen hayatından lezzet alır."