(@) - Raf

Antabus Kitap bitti. Tek gecede bitti. Hüzünlü bitti. Ağlamam gerekiyor. Ağlamadım. Kitap çok acıklıydı ama ağlamadım. Öyle boğazımda bı şeyler de düğümlenmedi. Göz yaşım da tazeydi kötü de hissediyordum ama ağlamadım. Çevrilmeyecek bir sayfa.. Kitapta bir kadın var sanki tanrının…devamı

es_raa 1 year ago

Sırça Fanus

Sylvia Plath

49 Gönderi

Hiç bir sırça fanusun içinde hissettiniz mi kendinizi? Ben hissettim. Sırça mıydı bilmiyorum (fark etmez de) ama bir fanustu. Aslında fanusta olup olmadığından emin değilim. Şöyle ifade edeyim: Nefes almanı güçleştiren, yaşama isteğini en aza indiren, ağacında hayal kırıklığı yeşeren…devamıHiç bir sırça fanusun içinde hissettiniz mi kendinizi? Ben hissettim. Sırça mıydı bilmiyorum (fark etmez de) ama bir fanustu. Aslında fanusta olup olmadığından emin değilim. Şöyle ifade edeyim: Nefes almanı güçleştiren, yaşama isteğini en aza indiren, ağacında hayal kırıklığı yeşeren meyvelerle dolu ve sanki çölde bir damla su bulmak için sürekli yer değiştiren ama buna rağmen sürekli aynı yerde olduğunu hissettirerek son umudunu da kaybettiren türden bir yer. Herkesin hayatta olduğu kişiden farklı olmak istediği biri vardır. Bu istekten çıkıp en azından zihinde eyleme geçince artık o kişiye dönüştüğünü varsayarak yaşadığını.. bildigim tek şey (asla tek bi şey bildigimi dusunemem ama bu kelimlerle başlayan cümleler sanki büyük anlam barındırıyormuş gibi hissettiriyor.)bunun büyük tehlike içerdiği. Bildiğim ikinci şey ise; insanların bir amacının olmaması durumunda yavaş yavaş yok olduğu. Bir insanın nasıl amacı olmaz diyorum anlayamıyorum ama olmuyor abi. Bazen bu dünyaya saldığı co2 bile yoruyor seni. Koskoca evrende hiçbir şey sana haz vermiyor. Parmağının ucunu hareket ettirecek bir neden bulamıyorsun yahu! Farklı bir konuya gelelim; Yaşamak istiyorsun ama olmuyor. Dünyaya gönderilirken eline verilen sepet içinde sadece hayal kırıklığı ve acı barındırıyor hatta belki de toksikleşerek bunları besliyorsun. Hayal kırıklığının meyve vermesine sebep olacak akmaktan vazgeçmeyen bir musluk. Sulamayı durdurmak aklına gelmiyor yahut durdurmanı engelleyecek bir güç. Yaşamak istiyorsun ama yeterli gelmiyor. Neyin yeterli gelmesi gerektiğini bilmiyorsun. Doğduğundan beri eksik hissettiren bir şey Sanki sepetin iyi tarafının altı delinmiş hatta belki bu tarafta altının olmadığı, kötü tarafındakilerin taşıp yerleşmesi... Tam mutlu olcam diyorsun ya da oluyorsun ama bir şey geliyor neden geldiğini bilmiyorsun veya kimin gönderdiğini.. bir şey geliyor ve sanki her zaman içtiğin limonatanın içine şeker katılmış gibi( bunu yazarken limonta içiyorum aklıma başka bir şey gelmedi:/) Yani o güzel an içmek istedigin limonata, o sıra gelip berbat hissettiren his ise içindeki şeker. O anda odaklandığın tek şey şeker ya içemiyorsun deniyorsun ama olmuyor. Kapılar yine hayal kırıklığına eve sahibi. Anlayamadığın türden bir kaos veya anlamak istemediğim bir bıkkınlık, yorgunluk, çaresizlik.. Kitapın arka sayfasına bakarak konusunu anlayabilirsiniz. Sylvia Plath'ı duyduysanız az çok nasıl bir kitap yazacağını da tahmin edebilirsiniz. Ben sadece sırça fanus adlı başlığı attım. Gerisi kontrol dışı. En azından çerçeveli bir fanusta olmak dileğiyle.. 5.5.24

es_raa 1 year ago

Sakalsız Bir Oğlanın Tragedyası

Arkadaş Zekai Özger

3 Gönderi

(hayatla çifleşmeyi kendi kendine mi öğrendin) hay gökyüzü hay bulut hay kuşlar bir zamandı benim içimde yaşarken durmadan kendimi köpürttüğüm dünyadan haberiniz oldu mu sizin benim kederle hem de yoksullukla geçen çocukluğumu yeniyetmeliğimi kendi sınırsız güçleriyle çamura boyayan salgın ve…devamı(hayatla çifleşmeyi kendi kendine mi öğrendin) hay gökyüzü hay bulut hay kuşlar bir zamandı benim içimde yaşarken durmadan kendimi köpürttüğüm dünyadan haberiniz oldu mu sizin benim kederle hem de yoksullukla geçen çocukluğumu yeniyetmeliğimi kendi sınırsız güçleriyle çamura boyayan salgın ve bulaşık insanlardan haberiniz oldu mu sizin benim en içten sevgilerimi en masum sevinçlerimi ikiyüzlülükleri alayları karaçalmalarıyla boğan çevremdeki iğrenç ve bencil insanlardan haberiniz oldu mu sizin beni durmadan daraltan ve içime gömen acılarımı onulmaz bir yara gibi derinleştiren kimsesizliğimden haberiniz oldu mu sizin hay gökyüzü hay bulut hay kuşlar çocukluğum yetinmeyeceğim gençliğimi eskiten rüzgar şimdi burada durmadan sesimi kısan ateşimi yükselten beni titreten dağlardan haberiniz var mı sizin burda durmadan gözüme cinayetler iliştirip ölümümü hazırlayan yasaklardan yasalardan dan dan dan haberiniz var mı sizin dün yalnızca sevdiğim bugünse taptığım güllerden tutukevlerinde hergün akşamüstleri boğulan güneşlerden bir gülüşlerine bir ankara feda ettiğim kardeşlerden haberiniz var mı sizin hay gökyüzü hay bulut hay kuşlar umudu yaralı bir kahraman mıyım ben nerde benim söylerken terlediğim türkülerim köroğlum dadalım abdalım pirim insan suyum mahzun şerifim karacaoğlum adaşı çökertmeli halilim çökertmeli halilim çökertmeli halilim ben sizsiz bu yolda nasıl giderim hay gökyüzü hay bulut hay kuşlar nerde benim canlarla yürürken söylediğim söylerken kanımı titreten türkülerim bir iken başladığım birlikte çok olduğum onlarla genişleyen onlarla büyüyen soluğum yani abim bacım kardeşim yani oğlum kızım soluğum yani dostum arkadaşım yoldaşım ben umudu yaralı bir kahraman mıyım yetmiyor gökyüzü bulut kuşlar yetmiyor yaşamak bile birşey eksik söyleyebilsem anlasanız bilseniz bir şey eksik HAYKIR YÜREĞİM (hayatla çiftleşmeyi kendi kendine mi öğrendin)

es_raa 2 years ago

Aklım Karıştı

James Mangold

75 Gönderi

Çok yakın bir arakadaşıma borderline teşhisi kondu. Hastalığı araştırdığım sırada film listemde gördüm bu filmi izlemem gerktiğini hissettim. Kişilik bozukluğunun kesin bir tedavisi yok bir uzman tarafından kontrol altına alınabilir sadece. Neden bilmiyorum sanki hepimizde kişilik bozukluğu varmış gibi geliyor.…devamıÇok yakın bir arakadaşıma borderline teşhisi kondu. Hastalığı araştırdığım sırada film listemde gördüm bu filmi izlemem gerktiğini hissettim. Kişilik bozukluğunun kesin bir tedavisi yok bir uzman tarafından kontrol altına alınabilir sadece. Neden bilmiyorum sanki hepimizde kişilik bozukluğu varmış gibi geliyor. Kişiliklerimiz normal gelmiyor bana, normallik kişiliğimizle ne kadar bağlantılı onu da bilmiyorum. Hatta şöyle sürekli olmasa da kişilik bozukluklarımız ara ara kendini gösteriyormuş gibi. Aslında borderline da böyle bir şey sürekli etkileri olan bir rahatsızlık değil. Özellikle en huzursuz, en karmaşık, zamanlarda tezahür eden bir hastalık veya bozukluk. Kısacası yeterince sorunun bittiği dünyada bir de ben size kişiliğinizden bozuk olduğuna inandırmaya çalışıyorum. Anlaşılan google daki teşhisler yetersiz geldi sıra filmlerde. Filme gelelim. Konusunu zaten üstüne basarakta görebilirsiniz. Ben aklımda kalanlardan bahsedeceğim: Gerçeğiyle yüzleşemeyip intihar eden Daisy’den, çocukken geçirdiği bir kazanım tüm hayatını çaresizliğe büründüren Polly’den. Kendisini bilen lakin değiştirmek için adım atmaya Georgina’dan. İyileşmeye sürekli tepki gösteren, dünyanın gerçeklerine tahammül edemeyen, kendi gerçiğinden kaçamayan, sürekli canına kıyan ama bunu bir kez bile isteyerek yapmayan Lisa. Sanki sürekli bulunduğu yerden onu çıkarmasını bekleyen bir el arayan Lisa. Ve susanna. Yaşadığı hayatta kaybolmuş, dinlenemek için geldiği klinikte:"Tanrım ben deli değilmişim sen neler yaratıyorsun." diyerek çıkan.Hayır öyle bir şey tabi ki de demedi. Benim aksime o herkesi en yakında hissetti. Acılara ortak oldu. Nasıl iyileştiğini merak ediyor musunuz? Merak etmesenizde söyleyeceğim: Susanna iyileşmek istedi. Waov ne kadar yaratıcı. Motivasyon konuşmacısı: Arkadaşlar istemek başarmanın yarısıdır. (Daha da gaza gelerek) Arkadaşlar istemek başarmanın tamamıdır. Evet daha da klişe duruma getirdikten sonra Mikrofonu, tekrar elime alayım: Kulağa çok basit geldiğinin farkındayım tersinden bakalım istemediğiniz bir şeyi yaptığınız oldu mu( tabi herhangi bir baskı altında değilseniz) Sizi bilmem Susanna’yı da bilmem ama ben delireceğimi biliyorum çünkü bunu istiyorum. Normal bir zamanda bu film üzerine daha güzel anlamlı bir inceleme yazabilirdim. Yani acıyla beslenirken… Ama şimdi ancak bu kadar. Bazen amaç sadece yazmak bazen amaç iyileşmek ama en çok delirmek Hoşçakalın sevgili bozuk kişilikler.

es_raa 2 years ago

Anayurt Oteli

Ömer Kavur

29 Gönderi

YALNIZLIK Bu kelimeyi anlatacak ne çok şey var: Yıldızların güneşin ışığını ödünç aldığı gecede elleri cebinde dolaşan aylak insan, insan sürüsünün arasında sessizliğin koca varlığında aklını susturamayan insan, bağıran bir insana karşılık boğazda düğümlenen hıçkırık.. yastıktaki teklik, tendeki aynılılk, ellerdeki…devamı

es_raa 2 years ago

Suç ve Ceza

Dostoyevski

7 Gönderi

9 yıl önce tesadüf eseri elime geçen bir kitaptı Suç ve Ceza lakin yayın evi iki cilt şeklinde basmıştı ve bana ikinci kitap denk gelmişti. Açtım iki sayfa okuduktan sonra hem Dostoyevski'ye hem Suç ve Ceza'ya ön yargı doldurarak kenara…devamı9 yıl önce tesadüf eseri elime geçen bir kitaptı Suç ve Ceza lakin yayın evi iki cilt şeklinde basmıştı ve bana ikinci kitap denk gelmişti. Açtım iki sayfa okuduktan sonra hem Dostoyevski'ye hem Suç ve Ceza'ya ön yargı doldurarak kenara bıraktım ve Pinokyo'yu okumaya devam ettim. Yollarımız çok erken ve eksik bir şekilde birleşmişti. 3 yıl önce Suç ve Ceza'ya olmasa da en azından Dostoyevski'ye olan ön yargımı yenmek için bir okuma rehberiyle beraber tekrardan okumaya başladım. Ve kalemini çok sevdim. Bu yılda kitaplığımda sırıtarak:“19 bitmek üzere hâlâ beni okumayacak mısın aptal” diye bakan Suç ve Ceza'yı aldım; başladım, bitirdim. Dostoyevski'den okuduğum en akıcı ikinci kitap benim için. Neden çok fazla yarıda bırakıldığını anlamadım belki de tam zamanında okumuşumdur ben. Açıkçası kitap tahmin ettiğim gibi değildi. Ben Raskolnikov'un suçu işledikten sonra hücresinde ölümü beklerken veya kürek mahkumluğuyla yaşamaya çalışırken çektiği vicdan azaplarından oluşacağını: İşte insanları sıkabilecek olanın da bu vicdan azabı çekerken beraberinde derin varoluşun da sorgulanarak ortaya çıkartılacağını düşünmüştüm. Lakin Raskolnikov kitabın son anına kadar işlediği suçtan dolayı kendisini suçlamıyor. Çünkü biraz da olsa bu suçun insanlardan onu farklı kıldığını biliyor ta ki suçunu itiraf edip cezasına mahkum oluncaya dek. Evet, Raskolnikov bir tek kendi doğrularına değil de insanların doğrularına boyun eğince kendisini suçluyor. Raskolnikov bu suçu maddi geçersizlikten dolayı işlediğini söylüyor ama bence bu suçu insanların bayağılına olan nefretinden işliyor. Kürek mahkumuyken kopyanın bir parçası olmak istiyor. Çünkü bireyselliğin yalnızlığı altında o da eziliyor. Raskolnikov'a yer yer sinirlendiğim oldu ama onu suçlayamıyorum. Elbette insanların öldürülmesi doğru bir şey değil ama aslına odaklanmak gerek. Asıl suçlu kim, kimler?.. 29.9.23

es_raa 2 years ago

Özgürlük Yazarları Günlüğü

Erin Gruwell

1 Gönderi

Filmini izlemiştim 150 öğrenci olduğunu öğrenince günlüğü okumaya karar vermiştim ve dediğim gibi hepsi okunmaya değer. Kitapta çok güzel alıntılar var daha doğrusu “gerçek”ler. Bu yüzden onlar üzerinden yazacağım bugün. “Bazen kontrol edemediğimiz bir sürü şeyden dolayı acı çekiyoruz: ten…devamıFilmini izlemiştim 150 öğrenci olduğunu öğrenince günlüğü okumaya karar vermiştim ve dediğim gibi hepsi okunmaya değer. Kitapta çok güzel alıntılar var daha doğrusu “gerçek”ler. Bu yüzden onlar üzerinden yazacağım bugün. “Bazen kontrol edemediğimiz bir sürü şeyden dolayı acı çekiyoruz: ten rengimiz, yoksulluk, dinimiz, ailemizin durumu, savaş.” Ve bu kontrol edemediğimiz şeyler birbirinden farklı ırkçılıkla böyle başlıyor Bir çocuk nefret, öfke, sevgisizlik içinde büyüyor. Ve insanlar kalkıp onlardan bu duyguların hiçbirine sahip olmamasını bekliyor ama hayır tarih tekerrür ediyor: Kişioğlu gördüğünü işliyor. Günlük 5: “Sanki bir filmin içindeydik ama bu filmde kan gerçekti.” Günlük 6: “Topluma göre, bir sokak başında ölüp giden biri daha; sadece bir rakam.” Günlük 7: “Kurşun yiyor ya da kurşun sıkıyoruz ama tetiği çekiyoruz.” Bunlar daha 14,15 yaşlarındaki çocukların gerçekleri. “Çocuklara doğrudan ya da dolaylı yoldan aptal deseniz er geç buna inanmaya başlayacaklarını anlamak için bilim insanı olmaya gerek yok.” Hepimiz çocukken mutlaka herhangi bir konuda zorbalığa uğramışızdır. Bunu başta kabul etmeyiz ama daha sonra kendimizi suçlu olduğumuza inandırıp her şeyi kabulleniriz. “Bir insanın kalbinin rengine değil, teninin rengine bakıyor, inandıklarıyla yaşamasına izin vermiyoruz.” Buna söyleyebilecek hiçbir şeyim yok. Günlük 20: “Daha 10 yaşındaydım. Nasıl düşman olabilirdim ki?” “Bir kere daha adaletin kötü adamların hapse gideceği anlamına gelmediğini, sadece birinin suçun bedelini ödeyeceği anlamına geldiğini kanıtlamış oldular.” Günlük 29: “İnsanların kitapları kapaklarına bakarak yargılamadığı zamanın hayalini kuracağım.” Günlük 36: “Bazen kafesinden uçup gitmek isteyen bir kuş gibi hissediyorum.” Günlük 40: “Gelecek bizdik ama toplum gençlere hiç değer vermiyordu.” “İnsanların ırk kadar önemsiz bir şeyden dolayı birbirlerinden nefret etmeyecekleri bir dönem hiç gelmedi.”. Belki öldürmek için silahımız yok ama gözlerimiz, kafamızın içindeki düşünceler... Günlük 47: “Muhtemelen insan olmaktan çok, “etikete” sahip olmakla daha fazla gurur duyuyordum, hepimize öğretilen buydu.” Günlük 48: Terörizm “Savaşta çocuklar masumiyetini kaybediyordu, askerlerse daha değerli bir amaçları olduğunu hissetsede amaçlarına ulaşmak için çocuk gibi davranıyorlardı.” Günlük 50: “Geri dönebileceğim bir an gelecek mi yoksa ucunda ışık olmayan bir tünele doğru gidiyorum ve çıkış yok mu?” Günlük 64: “Annemin gözü morarmaya başlamıştı. İşte o zman morun sadece bir renk ya da bir kitap ismi olmadığını anladım.” Günlük 67: “Çocuklar istismar ediliyordu ve hiçbir sorun yokmuş gibi davrandıkları için bazen her şeyin yolunda olduğunu sanıyorduk.” Günlük 70: “Ne yazık ki eğitim sistemi çocukların potansiyellerine göre değil, geçmişlerine göre sistemden uzaklaştırmaya meyilli.” Günlük 79: “Ama gençlerin çok fazla sorun yaşadığı gerçeğine gözlerimizi kapatmak, bir cinayete tanık olup başımızı çevirmek gibi.” Günlük 81: “Neden manşetlerde sadece ünlü insanlar yer alıyor? Medya, bir film yıldızının ayağını kırmasını ya da ayak parmağını çatlatmasını büyük bir olay halina getiriyor ama..” Günlük 136: “Bir kuş mutlu olduğu için, özgür olmadığı için şakır.” “Yasadıgım mahallede silah sesleri ninnimdir.” Günlük 142: Mezuniyet “İnsanların silah yerine kalemin daha olduğunu anlamadığı lise zamanlarımı hatırlıyorum.” Evet, mezuniyet ile birlikte öğrencilerin lise hayatı bitiyor. Ama kitap bitmiyor. Kitabı güzel kılan şeylerden biri de bu: Onuncu yıldönümünde öğrenciler 10 tane günlük daha tutuyor. Üni dönemlerini ve yavaş yavaş edindikleri meslekleri ve tabi geçmişi unutmayarak... Günlük 6: “Savunduğun bir şey yoksa her şeye kanarsın.” “Bir çocuğu büyütmeye bir köy gerek” Günlük 7: “...devlet insanları korumazsa insanların kendilerini koruma hakı olduğunu öğrenmiştim.” Günlük 8: “Sanki ölüm köşe başında bekliyordu.” “Artık çocuk değildik. Çocukken korktuğumuz insanlara dönüşmüştük; artık çalışkan, yasalara uyan ve vergilerini ödeyen yetişkinlerdik. Günlük 9: “Bir öğrenci dolusu bir sınıfta nasıl bu kadar yalnız olduğumu anlayamıyorum.” “Gecmişe gitmekten nefret ediyorum ama en çok nefret ettiğim, hiç kimsenin benimle bağ kurmadığını düşündüğümde hissettiğim yalnızlıktı.” “Hissettiğim acıya rağmen mücadelelerimi anlatarak başka birinin tesseli bulmasına yardım ettiğimi bilmek beni rahatlatıyor. Günlük 10: “..o acı bunca yıldır oradaydı geçeceğini de sanmıyorum. Bir parçam oldu. Beni ben yapan bir parçam.” “..ne yapılmayacağına dair büyük bir ders verdi bana.” Ve 20.yıldönümü öğrencilerin çoğu mesleklerini eline alıyor. Liselerinin olduğu yere(Long Beach) Özgürlük Yazarları Vakfını kuruyorlar. Belgeselleri, filmleri çekiliyor. Dünyanın dört bir yanına öğrencilere ve öğretmenlere farkındalık oluşturmak için seminer vermeye başlıyorlar ve 20 yıl sonra da 20 günlük yazıp kitaplarına ekliyorlar. Günlük 1: “Okullarda silahla yaralama olaylarının, atış talimi yapmakatan farkının kalmadığı bir dünyada yaşıyoruz.” Günlük 2: “Zorbaların size sataşmak için bahaneye ihtiyaçları yoktur çünkü onlar mutlaka bir bahane bulur.” “Her gün öldüğümü hissetmem için dövülmem ya da vurulmam gerekmiyordu. Ne zaman biri dış görünüşüm ve konuşmam hakkında bir şey söylese ya da sadece kendilerini iyi hissetmek için benimle dalga geçse öldüğümü hissederdim.” “ Kalem kılıçtan keskinse onu doğru kullanmak gerekir.” Günlük 3: “Kolumuzu kesseler hepimizi kanı kırmızı akar.” Günlük 5: “Özgür” topraklarda tutsaklık.. Günlük 11: “Sanki kalemim, öfkemi kusan bir silahtı ve kelimelerim öyle acıydı ki kâğıt bile dayanmıyordu.” “Özgürlük bedava değil (...) bedeli kırık dökük ruhlardır. Günlük 14: “Cehenneme gidip gelmiş gibiyim. Hatta birkaç kere gittim ama orada kalmadım.” Günlük 16: “Tuhaf olmadığımızın ve farklılıklarımızın değerli olabileceğinin söylenmesinin insanı çok özgürleştiren bir yanı var.” Günlük 19: “Hayatım başarılı olduğumu görmek insanların yapmaları gerekenden çok daha fazla fedakarlık yapmasıyla sonsuza kadar değişti.” İşte bu 150 öğrencinin hikâyeleri bu günlüklerle sonlanıyor hayır aslında bu son yeni başlangıçlar doğuruyor. Bu öğrenciler tıpkı diğer insanlar gibi sadece normal olmak istiyorlardı ve bunu silah yerine kalemlerini kullanarak yaptılar. En güçlü silahta bu kalem değil mi zaten. Bir şeyin yanında değilseniz karşısındasınızdır. Sessizlik tarihin tekerrür etmesine neden oluyor.. “Sonsuza dek yaşama ve hiçbir şeyi değiştirmeme ya da göz açıp kapayıncaya kadar yaşama ve her şeyi değiştirme arasında kalsanız hangisini seçerdiniz?” 19.9.23

es_raa 2 years ago

The Snowman

Jimmy T. Murakami

2 Gönderi

Havada yürüyoruz Mehtaplı bir gökyüzünde yüzüyoruz Çok uzaklardan, aşağımızda Biz uçarken insanlar uyuyor. Sımsıkı tutunuyorum Gecenin mavisinde yolculuk yapıyorum Bu kadar yüksekte, yukarılarda Sizinle uçabileceğimi öğreniyorum. Dünyayı boydan boya aşarken, Köyler bir rüya gibi gelip geçiyor. Irmaklar ve tepeler, Ormanlar…devamı

es_raa 2 years ago

Geceyarısından Önce

Richard Linklater

53 Gönderi

İlk gün bitirmeleri mi gerekiyordu? Her şeyi tadında bırakmak.. Eminim pişman olurlardı ve sürekli en ufak bir olumsuzlukta: “ya olsaydı veya daha da suçlayarak ‘Sen bir aptalsın, aşk ayağına gelmişti ve sen bunu geri teptin!” O yüzden sonu nasıl olursa…devamı

es_raa 2 years ago

Gün Doğmadan

Richard Linklater

220 Gönderi

Kesitleri o kadar çok karşıma çıktı ki izlemekten başka şansım kalmadı. Filmin daha ilk 10 dakikasında :“tamam, çok harika bir film izliyorsun şu an esra” dedim. Güzel bir tesadüf ama asıl güzel olan farklı bir tesadüf. Düşünceler, sohbetler çok güzel…devamı