(@) - Raf

Memento – Zihnin Haritasında Ters Akan Bir Nehir “Bazen bir hatıra, gerçeğin yerine geçer.” Christopher Nolan’ın 2000 tarihli kült eseri Memento, sinema tarihine ters akan bir nehir gibi düştü. Ne bir zaman çizgisine bağlı kaldı, ne de kahramanına mutlak bir…devamıMemento – Zihnin Haritasında Ters Akan Bir Nehir “Bazen bir hatıra, gerçeğin yerine geçer.” Christopher Nolan’ın 2000 tarihli kült eseri Memento, sinema tarihine ters akan bir nehir gibi düştü. Ne bir zaman çizgisine bağlı kaldı, ne de kahramanına mutlak bir hakikat bahşetti. Hatırlamanın lanetiyle, unutmanın huzurunda boğulan bir adamın hikâyesi bu. Ve onun gözünden, izleyicinin belleğine kazınan, tersine yazılmış bir şiir. Memento'nun yapısı, klasik anlatının üzerine buz gibi bir makas indirir. Film, iki ayrı çizgide akar: Renkli sahneler ters kronolojik, Siyah-beyaz sahneler ise doğrusal anlatılır. Bu iki çizgi finalde kesişir; o kesişme anıysa, karakterin “başlangıç noktası” değil, en büyük boşluğunun olduğu andır. Zaman, burada bir yol değil, bir yanılsamadır. Ve yönetmen Nolan, hafıza dediğimiz şeyin doğrusal bir tren yolu değil; parçalanmış bir aynalar koridoru olduğunu gösterir bize. Leonard Shelby, geçmişi her an unutan bir adam. Ama ironik olan şu ki: Unutmak, onu serbest bırakmaz. Aksine her unutuş, daha derin bir kendini kandırmaya açılır. Hafıza burada bir kanıt değil, bir silah. Ve Leonard bu silahla, kime doğrulttuğunu bilmeden sürekli ateş eder. Ama tanrısı kim, iblisi kim asla çözümleyemeyiz. Leonard, intikamla değil, inşa ettiği gerçeğiyle yaşar. Kendi hafızasından bir mit yaratır. Kayıp karısının hatırası mı, yoksa ona duyduğu suçluluk mu yönlendirir onu? Cevabı dövme gibi derisine kazınmış değildir. Ruhunun kıvrımlarında saklıdır. Natalie, bir başka boşluk. Merhamet mi, çıkar mı? Gerçek yüzü yoktur; sadece maskeler arasında süzülen bir yankı. Teddy, gerçeği bilen ama onu kullanmaktan çekinmeyen adam. Sahip olduğu bilgiyle değil, başkasının hafızasındaki boşlukla iktidar kurar. Memento’da gerçek, sonsuza dek ulaşılamayan bir noktadır. Belki de Leonard hiçbir zaman gerçeği istememiştir. Belki de o, inanabileceği bir yalana tutunmayı seçmiştir. “Gerçeği bilmek istemiyorum. Rahat edebilmek istiyorum.” Bu bir itiraf değil; bu bir yaşam biçimi. Birçok insanın yaptığı gibi… Nolan’ın kurguya yaklaşımı, sadece teknik değil, neredeyse ritmik. Her sahne, bir dize gibi birbirine bağlanır. Siyah-beyaz sahneler, Leonard’ın zihnindeki yankılar; renkli sahneler ise zihinsel bir halüsinasyonun içinden geçer gibi. Polaroid kareler, birer haiku gibidir: kısa, belirsiz ama yoğun. Kamera genelde sabittir; çünkü Leonard sabit bir bilinç durumundadır. Ama anlatı kayar, sahneler sarsılır. Çünkü izleyici de artık onunla aynı hapishanededir: “Kendi zihninin içine kapatılmış bir adam.” Filmin sonu, klasik anlamda bir “çözüm” sunmaz. Bu Nolan'ın imza hareketidir. Bu hikâyede çözüm değil, kayıp vardır. Leonard’ın hatırlamak istemediği gerçeği, onun için asıl unutulması gereken şeydir. Kendini kandırmanın huzuru, gerçeklerin acısından daha katlanılır gelir ona. "Ben kimim? Neye inanıyorum? Beni ben yapan ne?” Bu sorular, sadece Leonard’ın değil; bu filmi izleyen herkesin kalbine kazınan dövmelerdir. Spoiler vermeden aktarmaya çalıştım. Umarım faydalı bir inceleme olmuştur. Keyifli seyirler :)

felina12 9 months ago

Yabancı

Albert Camus

10 Gönderi

Albert Camus'nün 1942'de yayımladığı Yabancı, edebiyat tarihinin en sessiz ama en yankılı çığlıklarından biridir. Romanın başkahramanı Meursault, annesinin ölüm haberini aldığı satırlarla başlar kitaba: "Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum." Bu cümle, karakterimizin hayata ve insan ilişkilerine karşı sergilediği…devamıAlbert Camus'nün 1942'de yayımladığı Yabancı, edebiyat tarihinin en sessiz ama en yankılı çığlıklarından biridir. Romanın başkahramanı Meursault, annesinin ölüm haberini aldığı satırlarla başlar kitaba: "Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum." Bu cümle, karakterimizin hayata ve insan ilişkilerine karşı sergilediği kayıtsızlıkla birlikte, absürd felsefesinin de tam kalbinden vurur bizi. Ölüm gibi bir meseleye bile duygusal bir tepki veremeyen bu adam, "yabancı"laşmanın en yalın örneğidir. Ama bu kayıtsızlık, sanıldığı gibi bir kalpsizlikten değil, anlam arayışının yitirilmesinden kaynaklanır. Camus burda, bireyin evren karşısında duyduğu "boşluk" duygusunu işler. Meursault, ne aşkı yücelten ne de ölümü lanetleyen bir figürdür. Ona göre hayat, güneşin yakıcılığı kadar gerçek ama bir o kadar da anlamsızdır. İnsana ne kadar şekilci ve dar bir hayat sürdüklerini diyaloglarıyla ve olay örgüsüyle sık sık hatırlatıyor. Yabancı, dünden bugünü betimleyebilen çağının ötesinde bir kitap. Klasik alman-varoluşçuluk felsefesiyle sık sık karıştırılsa da, Camus'nün Meursault'u varoluşçuların aksine özgürlük ve seçimler üzerinden umut inşa etmez. O, sadece kabul eder, hiçbir şey onun için fark etmez. İşte bu insanı derinden vurur. Çünkü biz, içten içe her şeyin anlamlı olması gerektiğine inanmak isteriz. Meursault ise bu hayalin camını sessizce kırar... Yabancı; bazen duygularına mesafe koymak zorunda kalan, bazen hayata baktığında içini boşlukla dolu bir gökyüzü gibi hisseden herkesin iç sesi. Meursault'un o sessizliği, belki sizin de gecenin bir vakti kurduğunuz cümlelerde var. Ve Camus, o cümleleri en yalın haliyle yazmış gibi. Unutma, her şeye rağmen yaşıyorsan sen de kendi absürd romanının başkahramanısın. Spoilerden tamamen arındırarak aktarmaya çalıştım. Umarım faydalı bir inceleme olmuştur. Keyifli okumalar :) Not: Camus'nün yazımı hakkında birkaç dönüt aldım. Camus, orijinalinde kamü, fransızca aksanda ise kamu diye telaffuz edilir. Nasıl ki Trump'un demek yerine Trump'ın şeklinde kullanıyorsak, aynını burda da uygularız.

felina12 9 months ago

The Mentalist

Bruno Heller

82 Gönderi

Mentalist benim en sevdiğim dizi. Daha başarılı yapımlar da izledim, daha kaliteli diziler de seyrettim ama Mentalist tümünden çok daha özel. Öyle ki inceleme yazmayı bile haddimi aşmak olarak görüyorum. Ama izin verin elimden geldiğince size tanıtayım; Mentalist: Zihinsel zekasını…devamıMentalist benim en sevdiğim dizi. Daha başarılı yapımlar da izledim, daha kaliteli diziler de seyrettim ama Mentalist tümünden çok daha özel. Öyle ki inceleme yazmayı bile haddimi aşmak olarak görüyorum. Ama izin verin elimden geldiğince size tanıtayım; Mentalist: Zihinsel zekasını kullanıp hipnoz ve telkin uygulayan kimse. Düşünce ve davranışları yönlendirme uzmanı. (bu tanım her bölüm başında sunulan bir klasiktir) Mentalist, ahlakın ve intikamın bulanık sularında kaybolan bir adamın hikayesi. Dizinin odağı: Patrick Jane ve Red John arasındaki nerdeyse metafizik düzeye ulaşan ilişki. Burada yalnızca karısı ve kızının intikamını isteyen bir adam ile güç zehirlenmesi yaşayan bir katil değil; iki dahi, iki yara almış ruh, iki farklı inanç sistemi çarpışıyor. Dizinin genel seyri, her bölümde farklı bir cinayet çözümlemesi üzerine işliyor. Ana temamız olan Red John meselesi ara ara "ben burdayım" mesajlarıyla kendini gündeme getiriyor. Dizide yer alan tüm psikanaliz teknikleri doğru, tüm jest ve mimik incelemeleri oldukça yerinde ve uzmanlar tarafından onaylanmıştır. Red John, yalnızca bir seri katil değildir; o, Patrick Jane'in kibriyle beslenmiş bir gölgedir. Jane'in geçmişteki şöhret merakı, televizyon ekranlarından alaycı bir şekilde Red John'un varlığını küçümsemesi farkında olmadan kendini içine hapsettiği bir cehennemi yaratmıştır. Red John'un şeytani zekası yalnızca kusursuz bir seri katil olmasından değil, insanların ruhlarını çözümlemesinden gelir. Asıl star parçası katil kimliğinden çok bir psikolog, usta bir manipülatör olmasıdır. Patrick Jane, Red John'un tam aksi yönde manyetik bir güçtür. Trajedisinin içinde ince bir zarafet taşıyan, zihniyle kendine katlanabilir bir dünya yaratan bir adam. Karısını ve kızını kaybetmiş biri olarak Red John'la girdiği bu oyunda kaybedecek hiçbir şeyi kalmamıştır. Ama kazanabileceği bir ruh huzuru vardır. Jane, akıl oyunlarının ustasıdır ama Red John ona, zekanın bir koruma kalkanı olmadığını öğretir. Zihinsel savaşlar kadar duygusal tuzaklar da kuruludur bu oyunda. Ve Red John, Jane'in duygularını Jane'den bile iyi bilen bir sapıktır. Red John Jane'in yalnızca düşmanı veya oyun arkadaşı değil, aynı zamanda en net aynasıdır. Jane'in en büyük korkusu aynadaki yansımasında Red John'u görmektir. Patrick Jane ve Red John arasındaki ilişki, klasik iyilerin ve kötülerin savaşı değildir, uzaktan yakından alakası yoktur. Bu; birinin içindeki kötülüğü, diğerinin içindeki iyilikle öldürme çabasıdır. Red John'un simgesi olan kandan çizilen gülen yüz ironik bir şekilde Patrick Jane'in simasını andırmakta. Öyleyse günün birinde Red John ölse bile Patrick Jane'in karanlık tarafında yaşamını sürdürecek midir? Ya da Red John'un kaybı Jane'in tek tutkusunu elinden alıp koca bir boşluğa mı sürükleyecek? Aklın sınırlarını zorlayan bir dizi. Birkaç bölüm izledikten sonra kendinizi Patrick Jane sanıyor, hatta dizide bulduğunuz ipuçlarını öğrendiğiniz taktiklerle değerlendirerek acele bir sonuç bulma çabasına giriyorsunuz. Dizi biraz uzun, eğer bu tarz ebelemeceler, ironik akıl oyunları, psikolojik analizler seviyorsanız bir şans verin derim. Umarım faydalı bir inceleme olmuştur. Keyifli seyirler :)

felina12 9 months ago

Hannibal

Bryan Fuller

120 Gönderi

Dizi, konu olarak Thomas Harris'in kaleme aldığı Hannibal Lecter dörtlemesinden esinlenmiştir. Yazar, kitaplar hakkındaki bir röportajında, Dr. Alfredo Balli Trevino adında meksikalı bir doktordan ilham aldığını söylemiştir. Bu adam; 1959'da işlediği cinayette mesleki bilgisini kullanarak kurbanının cesedini cerrahi bir ustalıkla…devamıDizi, konu olarak Thomas Harris'in kaleme aldığı Hannibal Lecter dörtlemesinden esinlenmiştir. Yazar, kitaplar hakkındaki bir röportajında, Dr. Alfredo Balli Trevino adında meksikalı bir doktordan ilham aldığını söylemiştir. Bu adam; 1959'da işlediği cinayette mesleki bilgisini kullanarak kurbanının cesedini cerrahi bir ustalıkla parçalara ayırmıştı. Dr. Alfredo Balli'nin Hannibal Lecter'ın aksine yamyamlıkla doğrudan bir ilişkisi yoktur. Yani Hannibal gerçek hayatta kısmen var kısmen yok. Yazar; yamyamlık, entelektüellik, klasik müzik sevgisi, lüks tutkusu gibi ögeleri birleştirerek lezziz bir kurgu ortaya çıkarmıştır. Diziye dönecek olursak, klasik bir polisiye hikayesinden çok daha fazlası. Diziyi, sektörde saygın kılan asıl nüans estetiği. Sanat eseri niteliğinde işlenen cinayetlerin her biri sahibiyle kusursuza yakın bir şekilde özdeşleştiriliyor. Bryan Fuller'ın zihninden çıkan bu karanlık şaheser; izleyiciyi sadece bir suç hikayesine değil, zihinsel bir kabusa sürüklüyor. Merkezdeki iki karakter - FBI profilcisi Will Graham ve psikiyatrist Dr. Hannibal Lecter- arasındaki ilişki katman katman gelişim gösteriyor, detaylıca işleniyor. Will Graham, empati yeteneğiyle katillerin zihnine girebilen bir adam. Ama bu yetenek, onu her geçen gün deliliğin sınırına daha çok yaklaştırıyor. Hannibal ise, dışardan nezaket ve kültür abidesi gibi görünse de, içinde tarifsiz bir karanlık taşıyor: bir yamyam seri katil. Ve bu ikili birbirlerinin aynası haline geliyor. Görsellik konusundaki eşsizliğine bir kez daha değinmeden duramayacağım. Her bölüm sanki bir tablo gibi. Yemek sahneleri, teorik olarak iğrenç olması gerekirken tam aksine oldukça büyüleyici. Çünkü Hannibal'ın sunumu onun en sanatsal eseri. İşinin en sevdiği kısmı. Hadi birlikte ikilinin ilişkisini daha yakından inceleyelim. Will ve Hannibal'ın ilişkisi; dostluk, hayranlık, nefret, bağlılık, ihanet ve rekabeti aynı anda taşıyor. Dizi ilerledikçe Will'in zihinsel çöküşü ve Hannibal'ın duygusal saplantısı iç içe geçip birbirini büyülüyor. Hannibal sonunda kendini ve sanatını anlayan birini bulmuş, ve cinayetlerinin sebebi zamanla Will'i kendini daha yakından tanıması amacına boğulmuştur. Will ise zaman zaman tiksindiği empatisini doğru şekilde besleyen ve kendi karanlık tarafını gördüğü Hannibal'a karşı içten içe işlediği suçlara devam etme arzusu gütmektedir. Birbirlerinin cehennemine düşen iki adam... Bu sanatsal manifesto, seyirciyi "Bir katili sadece yakalayarak mı durdurursun yoksa zihnine girerek mi? Zihnine girersen elindeki kan sana da bulaşmaz mı?" ikilemine sık sık sokuyor. Hannibal, sıradan bir dizi değil. O bir psikolojik ayin, çok boyutlu bir satranç, estetik bir cehennem, sanatla bezenmiş delilik... Bölümler arka arkaya insanı sarhoş ediyor. Her sahne, izleyiciyi kendi karanlığına bir adım daha yaklaştırıyor. Sanatsallığıyla görsel şölen yaşatan, tezatlıklarında birbirini bulan iki insanın birbirine mecburiyetini işleyen, klasik polisiye dizilerinden uzak kıyılarda kendini gösteren bir başyapıt, bir şaheser. Ben izlediğimde çok etkilenmiş, çok beğenmiştim. İzlemeye değer mi, kesinlikle! Bana güvenin ve bir şans verin. Umarım faydalı bir inceleme olmuştur. Keyifli seyirler :)

felina12 9 months ago

Empati

Adam Fawer

34 Gönderi

Önceki incelememde ele aldığım Olasılıksız'ın yazarı Adam Fawer'ın 2. kitabı. Kitap temel olarak sinestezi üzerine kurgulanmış. Sinestezi: bir duyu algısının başka bir duyuya otomatik ve istemsiz şekilde bağlanmasıdır. Örneğin kimi insanlar matematiği maviye benzetebilir, 7 sayısından naneli sakız tadı alabilir,…devamıÖnceki incelememde ele aldığım Olasılıksız'ın yazarı Adam Fawer'ın 2. kitabı. Kitap temel olarak sinestezi üzerine kurgulanmış. Sinestezi: bir duyu algısının başka bir duyuya otomatik ve istemsiz şekilde bağlanmasıdır. Örneğin kimi insanlar matematiği maviye benzetebilir, 7 sayısından naneli sakız tadı alabilir, veya kırlangıçların sesini ciddi ve ketum bulabilir bu deneyimler gerçek algılar gibi yaşanır. Yazar, önceki eserinde yarattığı film havasını bu romanda da sıkıca satırlarına bağlamıştır. Kitabın başında empatlarımızı tanıyoruz, sonrasında fizik, felsefe, nicola tesla hayranlığı dengeli şekilde sayfalar arasında kendini gösteriyor. Kitaptaki empatlar (güçlü sinesteziye sahip olan bireyler aynı zamanda ana karakterlerimiz) bu duyuları çok keskin ve bir o kadar güçlü yaşadığı için, yazar okuyucuya aynını aktarmaktan çekinmeyen bir tavır sergilemiş. Bu kadar imgesellik ve ardı ardına dayatılan betimlemeler okuyucuyu görsel alanda epeyce zor bir idmana sokuyor - bu durumu anlatılanları birebir deneyimlediği için seven de var, başını döndürdüğü için midesi bulanan da- Her ne kadar kurgu bakımından ilk kitapla ayrı olsalar da içerisinde ilk kitaba tatlı göndermeler bulunuyor. Olay zaman örgüsü sık sık flashbacklerle kendini tazeliyor, okuyucunun geri dönüp "bu neydi ya, bu hangisiydi acaba" zahmetine girmesinin önünü kesiyor. Tabi bazen kafa karışıklığına sebep olmuyor değil. Romanın betimlemeleri oldukça cesurca ve büyük risk aslında, çünkü kitapta korku mor olarak tekrar tekrar gündeme getiriliyor ancak her okuyucu için korkunun farklı notaları olabilir, bu da okuyucunun bağ kurmasını zorlaştırıp antipati kazanmasına sebep olabilir. Şahsen ben kitabı "muhakkak benim hissettiğim gibi olmalı kafasında değil de ben böyle hissediyorum demek ki şöyle hissedenler de varmış" mantığıyla okuduğum için bu risk beni kötü etkilemedi. Ana karakterler ve olaylar konunun bayağılığından dolayı hafif bir x-man havası yakalamış ne yazik ki. Yazar en güçlü şekilde işlemek istemiş bu da gerçekliği biraz zedelemiş. Kitabın kısımlara ayrılması, en heyecanlı yerinde ötekine geçmesi, zaman zaman geriye dönmesi adeta lost havası veriyor. Empatlarımıza geri dönecek olursak; hipersensitiveleri sayesinde insanların yaydığı frekansları daha net algılayarak duygu ve düşünceleri açık bir kitap gibi okuyabiliyorlar. Çocukluklarından keşfedilip yeteneklerini kontrol altına alabilmek adına organize tarafından ciddi bir eğitime alınıyorlar. Bu süreçte neden empat olduklarını, çevresindekilerin duygu ve düşüncelerini nasıl hissedebildiklerini ve bunu nasıl yönlendirebileceklerini öğreniyorlar. Geri kalanında hepsinin yollarının bir noktada kesişmesi, ve bazılarının aynı amaç uğruna çabalaması ele alınıyor bu kısım kitabın aksiyon ve polisiye kısmını besliyor. Kitabın sonu ise tatlı bir ters köşe ile bitiyor ancak Dan Brown okuyorsanız onun ters köşeleri kadar etkileyici gelmeyecektir. Yazar başlık seçiminde oldukça usta. Kitap ne anlatıyor diye sorulduğunda yalnızca "ee empati.." diyebileceksiniz. Aynı durum olasılıksızda da geçerliydi. Temadan kopmadan yüzlerce olguyu tek roman altında ustaca birleştirmiş. Başta da söylediğim gibi dili akıcı ancak yoğun betimlemeler yer yer yoruyor. Farklı bir yorum, özgün bir konu, sürükleyici bir anlatım. Bitirmek için yarını, başkasına anlatmak için bitirmeyi bekleyemeyeceksiniz :) "İnsanlar söylediklerinizi ya da yaptıklarınızı unutur ama onlara neler hissettirdiğinizi asla unutmaz" Keyifli okumalar :)

felina12 9 months ago

Aynalardan Duyarım Sesini Uzağımda birkaç yüz kilometre Yola çıksam muhtemelen sürer günlerce Ama konuşurken varmak saniyelerce Fazlasıyla aykırı bu denklem matematiğe fiziğe. Her sözcüğü derinden işliyor yüreğe Benziyor hayatımdaki en anlamlı müziğe Kalbini koyuyor kullandığı her sözcüğe Andırıyor teslim olmayı…devamı

felina12 9 months ago

Olasılıksız

Adam Fawer

109 Gönderi

Belirtmek isterim ki her ne kadar en sevdiğim kitap olmasından ötürü objektif bir yorum yapmam imkansız olsa da, eminim beğenim ve övgüm ister istemez nesnel olacaktır. Kitabın içeriğine geçmeden önce yayınevinin çevirisinden kaynaklı bazı cümlelerde anlam karmaşası yaşandığını söylemek isterim.…devamıBelirtmek isterim ki her ne kadar en sevdiğim kitap olmasından ötürü objektif bir yorum yapmam imkansız olsa da, eminim beğenim ve övgüm ister istemez nesnel olacaktır. Kitabın içeriğine geçmeden önce yayınevinin çevirisinden kaynaklı bazı cümlelerde anlam karmaşası yaşandığını söylemek isterim. "İmkansız diye bir şey yoktur, sadece bazı olayların olma olasılığı daha düşüktür." Her ne kadar kurguya dayalı olsa da konusu tamamen gerçekliği ele almakta. Verilen poker bilgileri, matematiksel ve fiziksel veriler tamamen bilimsel içerikli ve doğru. Terimsel açıklamaları insanı boğmuyor, aksine oldukça anlaşılır bir şekilde işleniyor. Kitabın asıl can alıcı noktası: evrendeki her şeyi bildiğiniz takdirde geleceği hesaplayabilirsiniz temasını işlemesidir. Romandaki bütün olaylar ana karakterimizin - fiziğin, olasılık teorisinin, kuantumun, relative teorisinin tüm kilit noktalarını ilmek ilmek anlamış; net bir teşhis konulamayan kabaca şizofreniye sahip olan, tedavisi mümkün olmayan bir zihinsel hastalığa sahip David Caine- etrafında dönüyor. Roman boyunca sergilenen tüm karakterler ne kadar birbiriyle alakasız evrenlerde kurgulansalar da hepsinin yolu Caine' de birleşiyor. Romanda bize birçok karakter tanıtılmasına rağmen kafa karışıklığına yol açmıyor. Her karakterin benzersiz olması ve tekrar içermemesi akılda tutmayı kesin hale getiriyor. Romanın dili ve üst derece betimlemeleri sayesinde adeta bir film edası yaratıyor. Kitabın kendine ait etik değerleri var bu da çoğu kalıpları yıkıp özgün kılıyor. Kelebek etkisini sadece konu almakla yetinmiyor, bizzat kurgusunda yer vererek okuyucunun zihninde görselleştiriyor. Romanın sahip olduğu felsefe, okuyucunun hayatında kalıcı olarak yer ediniyor ki bu kaçınılmaz. Tesadüflere ve seçimlere, normalde minimal olan ve hakkında düşünmediğimiz ufak olasılıklara karşı bambaşka derin bir bakış açısı kazandırıyor. Daha ayrıntılı inceleyecek olursak; (olay değil tema spoilerı içerebilir) determinizm ve kader arasındaki ince çizgide dans eden satırlar adeta okuyucunun beyninde muazzam bir düşünce seli yaratıyor. Laplace şeytanı teorisinin mantığı: geçmiş ve gelecek kavramının yalnızca yanılgıdan ibaret olduğunu, var olabilecek tüm nesneleri ve olayları hesaba kattığımızda belirsiz diye bir şey olmadığını, zaten halihazırda var olan şimdiki zaman, gelecek ve geçmişin resmini bütünüyle görebileceğimizi savunur. Basitçe yaptığımız veya yapacağımız seçimlerin sonucunu hesaplamalarla görebilmek mümkündür. Pokerden doğan olasılık teorisi kitapta geçmişiyle bağlarını koparmamış, kurguyu da pokerden doğurmuştur. Kitap foreshadowing (önceden ima etme) olayını ustalıkla kullanmıştır. Teknik olarak inceleyecek olursak; Türkçe'de "improbable" sözcüğünün resmi bir karşılığı tam olarak yoktur. Olasılık değeri sıfıra eşit olanları tanımlamak için "olasılıksız veya imkansız" sözcükleri, olasılık değeri sıfır ve bir arasında olanları tanımlamak içinse "olanaklı ve mümkün" kelimeleri kullanılır. Spesifik olarak, olasılık değeri sıfıra çok yakın olayları tanımlamak için bir sözcük bulunmamaktadır. Oysa ki "probable" olasılık değeri çok yüksek olan, "improbable" olaslık değeri çok düşük olan anlamlarına gelmektedir. Kitabın dili sade, çeviri hataları minimilize edilmiş, betimleyici özellikler sayesinde film havası katılmıştır. Normalde roman okumayı sevmeyen biri olarak, yaklaşık 10 sene önce okumama rağmen hala ezberimde olan kitaptır. Beni yazarın diğer kitaplarına şiddetle sevk edip, romana karşı olan önyargımı kırmıştır. Yazarın diğer kitaplarını da okuyacak olursanız olasılıksızı en sona koymanızı tavsiye ederim. Diğerlerinden daha etkileyici olduğu için geri kalan olasılıksızın ardından okunduğunda beklentileri pek karşılamıyor. Sıralama isteyecekseniz; 1- oz 2- mobius (yeni sayılır) 3- empati 4- olasılıksız Şeklinde okumanızı öneririm. Bu sayede etkileyicilik katman katman artacak, hepsinden büyük keyif alacaksınız. Maalesef tam tersi sıralamayala okudum, keşke biri bana daha önceden size yaptığım sıralamayı yapsaydı :D Keyifli okumalar :)

felina12 9 months ago

(uyarı: biraz uzun) Şeffaf İnsan Kat kat kumaşlar sarılı diline Nefes alamıyor sözcüklerin Kulağıma varamadan ölüyorlar Yavaşça soyunsun cümlelerin Acele kurtulsun pembelerden En sinsisi o içlerinden Belki yalandan, belki pamuk şekerden Pespembe olmuş dilin gizliden Bırak soyunsun Başlasın en masum…devamı(uyarı: biraz uzun) Şeffaf İnsan Kat kat kumaşlar sarılı diline Nefes alamıyor sözcüklerin Kulağıma varamadan ölüyorlar Yavaşça soyunsun cümlelerin Acele kurtulsun pembelerden En sinsisi o içlerinden Belki yalandan, belki pamuk şekerden Pespembe olmuş dilin gizliden Bırak soyunsun Başlasın en masum renkten Acele kurtulsun pembelerden. Şimdi daha seçilir oldu kelimelerin Yavaş yavaş soyunuyor renklerin Durma, devam et çıplak kalana değin Utanma benden soyun şeffaflaşana değin. Lazım olsaydı zaten kılıflar, Her renk, her doku kalın kumaşlar Neden tüm yeni doğanlar çıplaklar? Görmek istiyorum derin cümlelerini Bırak zaten ölünce saracak beyazlar Duymak istiyorum şeffaf sesini Şimdi daha anlaşılır söylediklerin Çok çirkindi zaten boyalı dilin Arzuluyorum şimdi, çıplak kalsın fikirlerin Kırılmaz mıydı aklındaki zincirlerin Bırak soyunsun yavaşça Düşlerime değsin düşlerin Kuralsızca, mantıksızca Sevişsin fikirlerimle fikirlerin Şeffafça, doğalca Bedenini yeni baştan çizsin Ama bu sefer çıplakça Tenin tenime nüfuz etsin Bırak sıyrılalım üstten baştan Konuşalım çırılçıplak aşktan savaştan Boyalı yüreklerin bütünü taştan Anlamazlar zaten kirden kumaştan. Vücuduna ardı ardına satırlar kazıyayım Bırak, yalandan gayrı biraz ben boyayayım Çıkmaz sokaklarla donatayım Seni, beni bir de bir fahişe koyayım En azından çıplaklığa zorlamayayım, Gezintiye çıkayım Kollarından başlayayım Yavaş yavaş aşağı kayayım Bırak kaybolayım, çıldırayım Ya da vücuduna karışmayayım Tümünü ruhuna dokuyayım. Bu sefer koyayım tüm insanları Açayım sokaklarda çıkmaz yolları Ama yağdırayım yağmurları Çıplak kalsınlar, aksın boyaları. Şimdi tüm dünya ruhunda Tüm insanlık çırılçıplak sokakta Tek bir damla boya yok vücutlarda Kılıf yok, kıyafet yok insanlarda. Şimdi tüm dünya en doğal halinde Rahatlayan da vardı şikayet eden de Olan oldu artık, her şey çok sade Bir gram kumaş yok bedenlerde Herkes kendi özünde Herkes kendi renginde. Artık rahatça konuşabiliriz şeffafça Çekinmeden lanet edebiliriz tüm giyinik insanlara Küfrederiz düşünmeden alçakça Sararız bazılarını ceza olarak kumaşlara Boğarız pembelere, güneşten sarılara. Belki konu oluruz renksiz masallara Belki boş veririz insanlığı, kaçarız uzaklara Kötü fikir değil, buluşalım en sarhoş dağda İstersen kuytu çıplak bir ormanda Ya da tırmanalım aya, yaşayalım uzayda Yeter ki tenin tenime değsin Sözcüklerin pervasızca vücudumda gezinsin Fikirlerin cüretkarca beynimle sevişsin Zaten kıyafetlerle çirkinsin Bırak biz değil, insanlık kirlensin. Ruhunda tasarlayacağım yaşamanın en güzelini Telaşlanma çıplak bırakacağım dilini, bedenini Yaşamı gizlemek için kullanacağım eski giysilerini. Tanrılaşacağız çıplakça Işığı yaratacağız karanlıktan korkakça Ay'da yaşayacağız sen çıplak oldukça Geri dönmek iğrenç dünya giyinik oldukça. Renksiz olmalı dilin Şeffaf olmalı fikrin Çıplak olmalı bedenin Bana ait olmalı tümüyle Yaşayalım uzayda sevgiyle Saçının her teliyle Ruhunun şeffaf sesiyle Yaratalım Ay'ı, Uzay'ı sevgiyle. Miray Nisa Bostan

felina12 9 months ago

Gözlerinden Boya İstiyorum ki fırçam mavilere bulansın Gözlerinden dokuyayım renkleri ilmek ilmek Her eserim biraz seni andırsın Belki cüretkarca seni tablolara hapsetmek Ancak bırak maviler gözlerinden aksın Mahzuru yoksa eğer azcık da ağlaman gerek Maksat renkler birbirine karışsın Özür dilerim…devamı

felina12 9 months ago

Tüketim Çılgınlığı İnsan, yaradılışıyla kopardı tüm bağını Öyle ki dehşet, olası ölüm fermanı Deliler fazla bile korumuştu aklını Çoğu alçak hiçe saydı toprağını kanını. Kimi bebek doğduğunda öksüzlüğe borçluydu Doğurmakla yetindi annesi asıl yalnızlık yoğurdu Hoş geldin sesleri bombalarla boğuldu…devamı