(@) - Raf

İnsana empati kurmayı öğreten, toplumun engelli insanlara bakışını cesurca yüzümüze vuran güzel bir örnek sinema filmi gerçekten. Mert Fırat'ın oyunculuğu ile öne çıktığı, sağır ve dilsiz insanların iç dünyasını hiç bilmediğimiz yönden gösteren, düşündürücü, bir o kadar da duygusal. Ailece…devamı

filmrehberi 1 year ago

Kurak Günler

Emin Alper

139 Gönderi

Uzun zamandır kuralık sorunu yaşanan Yanıklar kasabasına yeni bir savcının atanmasıyla hikayeye dâhil oluyoruz. Tolstoy’un da söylediği gibi: ”tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar. Ya bir insan yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir. 'Tepenin Ardı', 'Abluka' ve 'Kız…devamıUzun zamandır kuralık sorunu yaşanan Yanıklar kasabasına yeni bir savcının atanmasıyla hikayeye dâhil oluyoruz. Tolstoy’un da söylediği gibi: ”tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar. Ya bir insan yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir. 'Tepenin Ardı', 'Abluka' ve 'Kız kardeşler' filmlerinden tanıdığımız yönetmen Emin Alper’in son filmi Kurak Günler filmini iki yıl sonra izleme şansı buldum. Filmde, çiçeği burnunda bir savcı olan Emre’nin tayini yanıklar kasabasına çıkar. İşini büyük bir ciddiyetle yapmaya çalışan Emre, belediye başkanı Selim bey ve kasaba halkı tarafından saygıyla karşılanır. Yer altı suyunun kullanılması çevre kurulları ve mahkemelerce yasaklanması kasabada ciddi bir sorun yaratır. Selim bey de büyük borularla yer altı sularını kasabaya bağlayacak olan büyük projesini hayata geçirmeye çalışır. Ancak Selim Bey, yerel bir gazete sahibi olan Murat başta olmak üzere ciddi bir muhalefetle karşı karşıya kalır. Murat, Emre’yi belediye başkanına karşı kışkırtmaya çalışsa da Emre olaylara temkinli yaklaşır. Kısa bir süre sonra yapılacak olan yerel seçimlerde taraf olmaktan kaçınmaya çalışan savcı, ona karşı yükselen sesler sonucu kendisini zor bir durumun içinde bulur. Çok geçmeden Emre, bir kısır döngü içine hapsolur. Emin Alper’in saatlerce zevkle tartışılan filmler yapması, izlerken ve sonrasında ufku açması, ince detayları insanlara hatırlatması onu çok büyük bir yönetmen yapıyor. Kurak Günler filminde, Alper öncelikle Anadolu perspektifinde, tüm dünyada yaşanan çoğunluğun azınlık üzerindeki baskısı beyaz perdeye net ve başarılı bir şekilde aktarmayı başarmış. Bir yerde kökleşmiş bir kültür, düzen, ahlaki bir norm var ise oraya uyum sağlamayanlar aforoz edilir. Bu durumları resmedilmesi ise yeni atanan genç savcı Emre'nin üzerinden gerçekleşiyor. İlk aşamada, savcımız bugüne kadar onlarca masum insanın ölümüne ve yaralanmasına neden olan eğlence amaçlı, kontrolsüz silah kullanımına karşı çıkıyor. Ama silah ve devamında gelen kontrolsüz bu kullanımın, taşranın alenen desteklediği bir gelenek olduğunu fark ediyor. Çünkü silah taşrada gücün simgesi.. Savcı Emre bu noktada taşradaki iktidarın parçası olmayı reddediyor fakat aynı zamanda güç tarafından tüm bu durumları idare etmesi isteniyor. Ülkemizdeki etliye sütlüye karışmama, böyle gelmiş böyle gider sorunsallarına ayak uydurması istenmekte kısaca. Bir diğer taraftan posterde de görüldüğü üzere kasaba kuraklık ve susuzluk söz konusudur. Belediye başkanının seçim öncesi sunduğu plan kasabanın tek seçeneği olarak gösteriliyor; genç savcımızın yerel basında çıkan yolsuzluk iddialarına kulak tıkaması gerekliliği de atlanmamış. Tanık olduğu olaylar karşısında yardım etmek isteyen savcımız; yapılan haksızlıkların, ayrımcılıkların çoğunun çoğunluğun vazgeçemediği gelenekler olduğunu anlıyor. Genç savcı buna rağmen idealistliğinden şaşmıyor hukuku üstün tutmaya çalışsa da karşında kaos ve linç kültüründen beslenen bir sokak gücünün karşında durmaya çalıştığının farkına varıyor. Aynı zamanda homofobinin de altına çizen filmde; savcı, gazeteci (Ekin Koç) ile kurduğu bağ nedeniyle eşcinsel olduğu söylenerek özel hayatıyla da hedef gösteriliyor. Filmin sonundaki sebep oldukları obruklardan birine kendilerinden birisini kaptırdıklarındaki yüz ifadeleri yok muydu ava giderken avlananların düştükleri, takdire şayandı doğrusu final sahnesi.

filmrehberi 1 year ago

Beef

Lee Sung Jin

37 Gönderi

Spoiler içeriyor Kahramanları çok asabi 10 bölümlük Netflix kara komedi dizisi. 2014 yılında çekilen ve çok severek izlediğim "Asabiyim Ben" isimli İspanyol yapımı filmi anımsattı bana. Konu olarak İşleri kötü giden ve taksitle aldığı elektronik eşyayı iade ederek harçlığı doğrultmaya çalışan bir…devamıKahramanları çok asabi 10 bölümlük Netflix kara komedi dizisi. 2014 yılında çekilen ve çok severek izlediğim "Asabiyim Ben" isimli İspanyol yapımı filmi anımsattı bana. Konu olarak İşleri kötü giden ve taksitle aldığı elektronik eşyayı iade ederek harçlığı doğrultmaya çalışan bir müteahhit (Steven Yeun) ve uysal bir kocası olan bir iş kadını (Ali Wong) arasındaki gerilim üzerine kurulu bir senaryosu var. Müteahhit evini paylaştığı umursamaz, kripto ve oyun müptelası kardeşi Paul ile de sorunlu ve bu da senaryoya farklı bir boyut ve derinlik katıyor. Basit görünen ancak izleyiciyi hassas yerinden yakalayan senaryosunu ve akışını sevdim. Başrollerin uyumu ve performansları çok iyiydi. En son Walking Dead dizisinde izlediğim "Gleen" karakterini bu dizide Danny olarak başrolde görmek güzeldi. Dizinin adının anlamı biftek değil tabii ki; "rahatsız olma, sıkıntı, itiraz demek". Bölümlere başladığında, aslında bir şey olmuyor gibi ama aynı zamanda bir şeyler oluyor. Otoparkta başlayan bir kavga ile dizi başlıyor. Hayatla olan kavgaları bitmeyen kahramanlarımızın öfkeleri de bir türlü geçmiyor. O istedikleri mutluluk bir türlü gelmiyor. İkisinin de anne & baba kaynaklı çocukluk travmaları, göçmenlik kaynaklı sürekli kendini ispat çabası var. Hiç bir zaman takdir edilmiyorlar. Sosyal sınıfları tam zıt olsa da aslında çok benzer bir kaderi paylaşıyorlar. Özünde ikisinin de birbirinden bir farkı yok. Zira son bölümde zehirlendikleri sahnede Danny kendini Amy, Amy de kendini Danny sandı; bu da aslında ikisinin de aynı olduğunu gösteriyordu. İki başrolün adeta birbirleriyle"dertleştiği" bu bölüm gerçekten ufuk açıcıydı; varoluşsal sancı ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi çünkü. Karakterlerin veya olayların odak noktası öfke değil aslında "duygusal boşluk" ve duygusal boşluğun getirdiği "yalnızlık hissi". Çocuklukta o boşluğa düşünce insan kendini suçlama evresine geçiyor ve kötü biri olduğuna inandırıyor. Sonra kendine bir maske seçiyor ve içindekileri hapsediyor o maskenin altına. Dışarıdan bakıldığında güven veren, normal biri gibi ancak içeride fırtınalar kopuyor. Bu maskeler ancak kendi gibi biriyle karşılaşınca ortadan kalkabilir. Dizi finalinde de bu durum şiirsel bir dille anlatılmış zaten. Raf'a eklediğim 157.Dizi Bitirme Tarihim: 20 Ocak 2025

filmrehberi 1 year ago

Bebek Firarda

Patrick Read Johnson

40 Gönderi

Bu benim sinemayla tanıştığım ilk filmdi. 1994 yılında lise öğrencisiyken izlemiştim. Tam 31 yıl olmuş.Benim için anlamı olan bir hoş film; çok da eğlenmiştim keyifli bir filmdi. Edit: Bu öğlen Atv denk geldi, oturdum bi daha izledim. Gözümden yaş geldi…devamı

filmrehberi 1 year ago

Kya'nın Şarkı Söylediği Yer

Olivia Newman

57 Gönderi

Spoiler içeriyor Dantel gibi işlenmiş öyküsü ve atmosferiyle bu masalsı filmin görüntü yönetimi filmin en başarılı kısmı demek yanlış olmaz. İlk bölüm cinayet sahnesi ile adeta bir Stephen King romanı gibi başlamışken sonrasında aşk üçgenine dönüyor. Mahkeme sahneleri ile farklı bir havaya…devamıDantel gibi işlenmiş öyküsü ve atmosferiyle bu masalsı filmin görüntü yönetimi filmin en başarılı kısmı demek yanlış olmaz. İlk bölüm cinayet sahnesi ile adeta bir Stephen King romanı gibi başlamışken sonrasında aşk üçgenine dönüyor. Mahkeme sahneleri ile farklı bir havaya girip devam ediyor. Filmin adına bakıp aldanmayın, kya ne şarkı söylüyor ne de şarkı söylediği bir mekan mevcut değil. Düşük bir temposu var ama kendini izletiyor. Hikaye olarak North Carolina'da geçmesine rağmen filmin çekimleri Louisiana'da yapılmış ve bu hali ile bataklık, kumul ve sulak alan coğrafyası seven biri olarak bazı sahneleri gözümü kırpmadan izledim. Derindeki mesajları, alt metinleri çok güçlü bir film. Kya'nın hikayesi de beni başka bir yerden yakaladı. O kendi başınalık ne kadar iyi bir kurguyla harmanlanmış. Ailesinin terk edişi, yaşamaya dair o çabası, babasıyla balık tutması, Tate ile okumayı öğrenip kendini bulması, Chase ile olan kısım, vedalarla ilgili hissettikleri, onunla bağ kurmama sebep oldu. Filmin ana karakteri Kya, babasının uyguladığı şiddet yüzünden annesi ve kardeşleri tarafından terk edilen, çok küçük yaştan itibaren tek başına hayatta kalmayı öğrenmek zorunda olan yalnız bir karakter. Her ne kadar bu yalnızlığını Tate ve Chase'le paylaşmaya çalışsa da bir şekilde hep terk ediliyor ve -bazen istemsizce de olsa- kandırılıyor. Şehirde yaşamaması ve içselleştirdiği yalnızlığı sebebiyle toplumdan izole yaşıyor. "Ben onlardan degil, onlar benden nefret ediyor.” çıkışı ise filmle ilgili en beğendiğim sahne oldu. İzole yaşamayı Kya seçmemisti, izole yaşamaya zorlanmıştı. "Bazen avın hayatta kalabilmesi için avcının ölmesi gerekir." - Spoiler - Mahkeme sonuna kadar masum olduğuna ben de inanmıştım. Sma katili ortaya çıkarmayınca septik kendimin de aklına o mu yapmıştı, kesin oydu diye şüpheler bi düşmedi değil. En sonunda da anlaşılıyor kocası Tate'i bile şaşırtıcı şekilde gerçek. Çünkü sanatçı ruhlu iyi bir insanın cinayet işleyebileceğine inanamıyor insan, inanmak istemiyor. Ama iyi yapmış da öldürmüş pezevengi de diyorsunuz. Sen kızı kandır, nişanlın varken evlilik hayalleri kurdur, ardından git tecavüz et, sonra yaptığın yanına kalsın. Kendi halinde yaşayıp kimseye zararı olmayan bir insana travma yaşatan insanların hepsi bu şekilde ölmeyi hak ediyor. Akıllı kızmış, hiç yakalanmadan gebertmiş çocuğu. Filmin özeti en sondaki üç ila beş cümlede yer alıyor. Kya, doğada yaptığı gözlemleri nasıl da işlediği cinayette kullanıyor! Bazen av da avcıyı (yırtıcıyı) yer. Gel-gitlerin zamanını iyi takip etmek lazım. dişi, erkeği öldürür. vs vs. Mahkemede kürsüde ifade vermemesi bile planın bir parçasıymış.

filmrehberi 1 year ago

Sebastian Fitzek's Therapy

Don Bohlinger

4 Gönderi

Üst üste ters köşeleri olan son zamanlarda izlediğim en iyi psikolojik dram dizisi. Amazon Prime'de izlenebilir en iyi içeriklerden biri, bu kadar az yorum alması dizinin henüz keşfedilmemiş olduğunu düşündürdü. Çekim kalitesi ve oyunculuklar gerçekten çok iyiydi. Psikolojik gerilim-dram sevenler…devamıÜst üste ters köşeleri olan son zamanlarda izlediğim en iyi psikolojik dram dizisi. Amazon Prime'de izlenebilir en iyi içeriklerden biri, bu kadar az yorum alması dizinin henüz keşfedilmemiş olduğunu düşündürdü. Çekim kalitesi ve oyunculuklar gerçekten çok iyiydi. Psikolojik gerilim-dram sevenler için izlenesi güzel bir dizi olduğunu düşünüyorum. Sam Worthington'ın oynadığı Fractured diye bir film vardı, konu olarak onu da anımsattı. Alman yazar Sebastian Fitzek'in aynı adı taşıyan romanından uyarlanmış, altı bölümden oluşan dizinin bölüm süreleri 42-55 dakika aralığında değişmekte. Josy Larenz rolünde News of the World ve System Crasher gibi filmlerden anımsanabilecek Helena Zengel karşımıza çıkıyor Olay örgüsü ve işleyiş hakkında biraz bilgi vereyim, dikkat spoiler içerebilir.... Viktor Larenz isimli bir adam var hikayemizin merkezinde. Victor, 13 yaşındaki kızı Josy’yi doktor muayenesine götürmüştür. Bekleme salonunda bir tabloya bakıp dalıp gitmişken kızı ortadan kaybolur. Kaçtı mı? Kaçırıldı mı? Aradan 2 sene geçmiştir. Josy’den bir haber yoktur. Öldü mü? Sağ mı? İsim yapmış bir psikiyatrist olan ve sektörden iyi de para kazanmış olan Victor, kızının kayboluşu sonrasında depresyona girmiş, hayattan tat alamaz hale gelmiş. Mesleğini icra etmeyi de bırakmış. Hayatındaki çöküş anlarının ardından bir kaçış mekanı olarak kullandığı Parkum isimli küçük ve çok fazla kişinin yaşamadığı bir adada bulunan sahil kenarındaki evine gider Victor, kızının kayboluşunun 2. yıldönümünde. Kafa dinlemek için geldiği bu yerde Victor’un kapısını genç, çekici ve gizemli bir kadın çalar. Victor, ilk anda röportaj arayışı içerisinde olan bir gazeteci sanar bu kadını ama öyle değildir. Anna Spiegel isimli bu kadın sektörde isim yapmış olan bir yazardır. Yazdığı kitaplarla ilgili kısım büyük bir gizem barındırmaktadır ki o kısım hikayemizin ilerleyen sürecinin konusudur. Anna Spiegel, kendisini bir şizofren olarak tanımlamaktadır. Victor’a kendisine yardım edebilecek tek psikiyatristin o olduğuna inandığını söyler. Victor’un mesleğini yeniden icra etmek gibi bir niyeti yoktur. Hele hele de bu inziva anında. Ama bu kadına dirayetli bir şekilde hayır demek pek kolay olmayacaktır. Kim bilir; belki de kendi depresyonunun ilacı hiç tanımadığı bu kadında mevcuttur. Dizide bir yandan günümüzde yol almaya devam ederken bir yandan da flashback sahneleriyle Victor’un, ailesinin, kızının hayatına bir mercek tutmaya başlıyoruz.

filmrehberi 1 year ago

Ölümlü Anılar

Adam Cooper

8 Gönderi

Senaryosunun The Book of Mirrors adlı kitaba dayandığı, "katil kim?" temalı bir film. Aksiyonu az polisiye-gerilim filmlerini seviyorsanız bu film hoşunuza gidebilir. Düşük temposuna rağmen sonuna kadar sizi düşündürüyor ve ilginiz sürekli canlı tutmayı başarıyor. Alzheimer hastası karakterin gözünden izlediğimiz…devamı

filmrehberi 1 year ago

Kabin Bagajı

Jaume Collet-Serra

57 Gönderi

Film kıtlığı yaşadığınız zamanlarda akıp gidecek bir film. Gerilim çok ama mantık yoktu, konu güzeldi ama sonu saçmaydı. Klişeler biraz fazlaydı, Los Angeles gibi devasa bir havaalanında sadece bir TSA ajanını bağlayarak devasa bir güvenlik zaafiyeti yaratabileceğini düşünmek senaryonun en…devamı

filmrehberi 1 year ago

Andropoz

Durul Taylan

31 Gönderi

Bir solukta bitirilen 6 bölümlük tatlı bir dizi, film olarak çekilse kesinlikle daha iyi olabilirmiş. Marmaris'i özlettiren, bazı kısımları çok kaliteli bazıları vasat kalan dizi olmuş ama genel olarak izlerken keyif aldım diyebilirim. Dizinin güzel yanı karakterlerin bölümler geçtikçe yaşadıkları…devamıBir solukta bitirilen 6 bölümlük tatlı bir dizi, film olarak çekilse kesinlikle daha iyi olabilirmiş. Marmaris'i özlettiren, bazı kısımları çok kaliteli bazıları vasat kalan dizi olmuş ama genel olarak izlerken keyif aldım diyebilirim. Dizinin güzel yanı karakterlerin bölümler geçtikçe yaşadıkları değişimler. Kimisi pozitif kimisi negatif ama neredeyse hepsi bir değişimin içinde sürükleniyor. Engin Günaydın'ın oyunculuğu her zamanki gibi çok iyiydi ama beni asıl şaşırtan Tamer Karadağlı'nın performansıydı. İzlerken çakma Fatih Terim olduğunu düşündüren "Mahmut" karakteri de iyi oynamış. Gelelim olumsuz bulduğum yönlerine. Dizide çok fazla küfür vardı çoluk çocuk kadın erkek kim aklınıza geliyorsa ağız dolusu küfür ediyordu. İnanın bu artık bir yerden sonra çok rahatsız etmeye başladı. Küfür yerinde güzeldir ama böyle bütün diziyi küfürle doldurmak hangi aklın ürünü. Ayrıca komiklik adına çok kötü örneklemeler vardı. Engin Günaydın oğlu ve kızı ilginçti. Yaşamı maddiyatta bağlamış, çıkarcı ilişkiler kuran, bir ilişkide ne verebileceğine değil, ne alabileceğine odaklanmış z kuşağı, ergen bir kız. Onu seven kızın isteklerine sorgulamadan eğilen, bu uğurda ailesini ezip geçen z kuşağı ergen bir oğlan. Çakma Fatih Terim'in ikiz kızları da gerçekten topluma asla örnek olamayacak kadar kötü tiplemelerdi. Son derece seksi bir bedene, fındık kadar beyne ve ilgi çekmezse ölecek hastalığına sahip x kuşağı ikiz kızlar. Evli adamla eğlenen kızlar normalleştirilmeli (ki kızların dizi boyunca memeleri ağzımıza dürtülmüş kadar bir teşhirle), evli adamı ayartırken bunu sıkıcılığa karşı bir eylem olarak normalleştirmek, pazarlamak olağan şeyler bunlar. Su içer gibi alkol kullanımı ve her sahnede bira içermisin replikleri de kasıtlı olarak koyulmuş gibi geldi bana diziye. Sonuçta dizinin yapımcısı Netflix olunca bu tip senaryosal müdahaleler olduğunu düşünmeden edemiyor insan. Dizinin mesajı; değişin! Yeniliklere açık olun! Evet değişmeliyiz! Yenilenmeliyiz! Başka formlara girmeliyiz! Çünkü dünya değişiyor. "Bir şeyler mi yapsak, kendine izin ver, ruhun karanlıkta kalmasın, aç pencerelerini havalandır zihnini" Hep alternatif hayat dışarıda, yenilikte. Peki yenilik denilen istisnasız her şeyin çürüme olmasına ne demeli. İzleme Tarihim 07 Ocak 2025

filmrehberi 1 year ago

Ripley

Patricia Highsmith

31 Gönderi

Daha önce iki farklı film uyarlaması olan bir romanı bu sefer dizi uyarlaması karşımızda. İlki 1960 yılında, yönetmenliğini René Clément‘in yaptığı bir Fransız uyarlaması olan Purple Noom filmi. Bu filmde Tom Ripley karakterini Alain Delon canlandırıyor. İkincisi ise 1999 yılında…devamıDaha önce iki farklı film uyarlaması olan bir romanı bu sefer dizi uyarlaması karşımızda. İlki 1960 yılında, yönetmenliğini René Clément‘in yaptığı bir Fransız uyarlaması olan Purple Noom filmi. Bu filmde Tom Ripley karakterini Alain Delon canlandırıyor. İkincisi ise 1999 yılında yönetmenliğini Anthony Minghella‘nın yaptığı The Talented Mr. Ripley. Bu filmde de Tom Ripley karakterine Matt Damon hayat verirken Richard rolünde ise Jude Law‘ı görüyoruz. Filmler hem birbirleriyle hem diziyle genel hatları benziyor olsa da derine indiğimizde birçok yönden birbirlerinden ayrıştığını söylemek mümkün. karakter isimleri ve senaryodaki bazı kilit noktalarının benzerlik göstermelerinin dışında kalan her kısım bu üç işte de birbirinden çok farklı şekilde işlenmiş. dizi, adeta bir roman yazar gibi acelesiz, dingin ve betimleye betimleye, birçok görsel – işitsel unsurla hikayesini desteklerken filmlerde tam tersi şekilde sadece senaryoya odaklanılmış ve birinde tipik bir fransız cinayet filmi izleri görülürken diğerinde de tipik bir amerikan cinayet filmi izleri görüyoruz. Bu yönüyle Ripley, iki filmle de kıyaslanamayacak şekilde üst düzey bir başarı gösteriyor. Büyüleyici bir uyarlama. Zaten filmi de nefis olan romanın, siyah beyaz sinematografi Tom Ripley'in karanlık ve büyüleyici dünyasına sürükleyen bir atmosfer yaratıyor. Yetenek ve sanatın mükemmel birleşimi. Pek çok sahnesi Michelangelo Antonioni filmlerine saygı duruşu niteliğindeydi. Birbirinden güzel dönem müzikleri ve Andrew Scott'in muazzam oyunculuğu ve muhteşem İtalya manzaraları ile çok severek izlediğim bir dizi oldu. 60’ların İtalyasını anlatan dönem işi olduğu için kıyafet, dekor ve bir çok yan bileşenlere iyi paralar akıtılmış, Netflix musluğu açmış. İtalya'da çekim yapılan yerler zaten turistik ve tarihsel bir bölge olduğu için mekan konusunda hiç sıkıntı çekmemişlerdir, mekanlar buram buram zaman kokuyordu. Sinematografik olarak zaten bulunacak bir kusur yok, Steven Zaillian dönem ruhuyla çok entegre perspektifler kullanmış, yukardan çekilen merdiven arkları, geniş açıdan çekilen kavşak sahneleri, karakterin dramasını gösteren ama izleyiciyi sıkmayan tam kararında uzunlukta yakın planlar derken sinematografiye de doyduk. Tuhaf bulduğum yerler yok muydu vardı tabii. Mesela 5. bölümde Tom tek el beziyle cinayet mahallini temizledi. Birkaç kere görüştüğü Tom'u sakal bıraktığı için tanıyamayan uyanık dedektif Lombardi ve Tom'un çok kısa sürede akıcı İtalyanca konuşması diyebilirim. Netflix çöplüğünün 2024 yılında yapılmış en kaliteli işlerden biri olmuş. kadraj, ışık, kontrast olağanüstüydü. Bir fotoğraf sanatçısının portfolyosu gibi dizi yapmış adamlar. Dizi bittikten sonra istemsiz bir şekilde güney İtalya turu baktırma istediği uyandırıyor. Özellikle gidilecekler listesine Atrani eklendi. Diziye dair bir başka güzel detay kedi Lucio'ydu; çok şekerdi. Bir konuşabilse neler anlatacaktı oysa.