(@) - Raf

Tetikçinin Gecesi’ni izleyince hem nostalji yaptım hem de “bu film hâlâ nasıl bu kadar diri?” dedim. Tom Cruise’u ilk defa bu kadar net kötü rolde, soğukkanlı bir katil olarak izlemek çok ilginçti. Film, sıradan bir gece vardiyasına çıkan taksi şoförü…devamı

filmrehberi 4 months ago

İtiraflar

Tetsuya Nakashima

14 Gönderi

Film, Yuko Moriguchi adında bir öğretmenin sınıfta yaptığı uzun bir konuşmayla başlıyor. Daha ilk dakikalarda şunu anlıyorsunuz: Bu sıradan bir ders sahnesi değil. Kadın sakin, hatta fazla sakin. Ama anlattıkları ağır. Üç yaşındaki kızının okulun içinde, kendi öğrencileri tarafından öldürüldüğünü…devamıFilm, Yuko Moriguchi adında bir öğretmenin sınıfta yaptığı uzun bir konuşmayla başlıyor. Daha ilk dakikalarda şunu anlıyorsunuz: Bu sıradan bir ders sahnesi değil. Kadın sakin, hatta fazla sakin. Ama anlattıkları ağır. Üç yaşındaki kızının okulun içinde, kendi öğrencileri tarafından öldürüldüğünü öğreniyoruz. Üstelik bunun bir kaza değil, bilinçli bir ihmal sonucu olduğunu da. Bu sahne filmin tonunu çok net belirliyor. Ne bağırma var ne ağlama. Tam tersine, sessizlik ve kontrol var. Bence asıl rahatsız edici olan da bu. İnsan ister istemez “Bu kadın ne yapacak?” diye düşünüyor. Film ilerledikçe klasik bir anlatım yerine bölüm bölüm itiraflar izliyoruz. Her bölümde başka bir karakter konuşuyor, olaylara kendi açısından bakıyoruz. Bu da hikâyeyi tek taraflı olmaktan çıkarıyor. Kim haklı, kim suçlu, nerede hata yapıldı… Hepsi yavaş yavaş ortaya çıkıyor ama hiçbir zaman net bir rahatlama gelmiyor. A ve B olarak adlandırılan iki öğrencinin hikâyesi filmin en çarpıcı taraflarından biri. Çocuk olmalarına rağmen oyunculukları gerçekten çok iyiydi. Kötülüğü abartmadan, bağırıp çağırmadan oynuyorlar. Bu da insanı daha çok rahatsız ediyor. Çünkü film bize “kötü çocuk” klişesi sunmuyor. Daha çok, şartlar oluştuğunda herkesin tehlikeli olabileceğini ima ediyor. Filmde Japonya’daki 13 yaş altı çocukların cezai sorumluluğu olmaması meselesi de ciddi şekilde eleştiriliyor. Ama bunu doğrudan bağırarak yapmıyor. Daha çok şu soruyu sorduruyor: “Eğer hukuk dokunmuyorsa, vicdan yeter mi?” Öğretmenin planı da tam bu boşlukta şekilleniyor zaten. Finale doğru film iyice kararıyor. Öğretmen artık sadece acılı bir anne değil, her şeyi hesaplayan biri hâline geliyor. Ve en kritik noktada o cümle geliyor: “Hiç yapar mıyım?” Bu cümle beni film boyunca en çok düşündüren şey oldu. Çünkü aynı cümleyi daha önce çocuklardan biri de söylemişti ve yapmıştı. Finalde öğretmen de aynısını söylüyor. Film açık açık göstermiyor ama insan ister istemez şunu düşünüyor: Büyük ihtimalle yaptı. Ama belki de asıl mesele bu değil. Belki film bize şunu söylüyor: Artık yapıp yapmaması önemli değil, çünkü o noktaya gelmiş olması bile yeterince korkutucu. Film bittiğinde içimde bir rahatlama olmadı. Tam tersine, daha fazla soru kaldı. Adalet mi bu, intikam mı? Anne haklı mı, yoksa o da mı çizgiyi geçti? Çocuk olmak gerçekten masum olmak mı? Confessions bana göre kolay izlenen ama kolay hazmedilen bir film değil. Bitince “vay be” dedirtmiyor, daha çok sessizce düşündürüyor. Ve sanırım en rahatsız edici soruyu da sona saklıyor: Hepimiz, şartlar değiştiğinde ‘hiç yapar mıyım’ diyen insanlara dönüşebilir miyiz?

filmrehberi 4 months ago

Zootropolis: Hayvanlar Şehri

Byron Howard

121 Gönderi

İlk bakışta rengârenk bir animasyon, sevimli hayvanlar, hızlı akan bir polisiye gibi duruyor. Ama biraz durup baktığında, Zootropolis aslında modern toplumun maketi. Nick’in hikâyesi filmin kalbi gibi. O aslında kötü değil. Ama küçük yaşta “sen tilkisin, senden hırsız olur” denilerek…devamı

filmrehberi 4 months ago

Hayaletler

Jonathan Millet

2 Gönderi

Filmi platforma ben eklettim. Bugün Kablo TV Sinemalarda izledim. Suriye iç savaşında işlenen suçların Avrupa’ya taşan izlerini anlatan, sessiz ama ağır bir yüzleşme filmi. Hikâye, savaşın resmen bitmiş olmasına rağmen mağdurların içinde bitmeyen tarafına odaklanıyor. Adalet arayışı, intikam duygusu ve…devamı

filmrehberi 4 months ago

Tufan

Byung-woo Kim

66 Gönderi

Filmi tamamlayamadım; yarısında kapattım. Anlatmak istediği şeyler olduğu hissediliyor ama anlatım dili o kadar dağınık ve yorucu ki, sabır sınırımı aştı. Bir noktadan sonra “ne anlatacağını” değil, “ne zaman biteceğini” düşünür hâle geliyorsunuz. Bu da benim için bir filmin en…devamı

filmrehberi 4 months ago

CMXXIV

Cem Yılmaz

48 Gönderi

CMXXIV’ü izledim bugün. Açıkçası şunu söyleyeyim, “eski Cem Yılmaz kahkahası” bekleyen biri için çok o taraflarda bir gösteri değil. Ama bu kötü olduğu anlamına da gelmiyor. Daha çok sakin, ağırdan alan, anlatmayı seven bir Cem Yılmaz var karşımızda. Zaten izlerken…devamı

filmrehberi 5 months ago

En Sevdiğim Pastam

Maryam Moghadam

39 Gönderi

Spoiler içeriyor Film, Tahran’da yalnız yaşayan Mahin’in sessiz ve rutin hayatını anlatıyor. Eşini 30 yıl önce kaybetmiş, çocukları İran devrimi sonrasında yurt dışında yaşayan Mahin, uzun zamandır yalnızlıkla çevrili bir yaşam sürerken, kendisi gibi yalnız olan emekli asker ve taksi şoförlüğü yapan…devamıFilm, Tahran’da yalnız yaşayan Mahin’in sessiz ve rutin hayatını anlatıyor. Eşini 30 yıl önce kaybetmiş, çocukları İran devrimi sonrasında yurt dışında yaşayan Mahin, uzun zamandır yalnızlıkla çevrili bir yaşam sürerken, kendisi gibi yalnız olan emekli asker ve taksi şoförlüğü yapan Faramarz ile tanışıyor. Bu tanışma, paylaşılan bir akşam yemeği, sohbet ve bir dilim kek etrafında şekillenen kısa ama yoğun bir yakınlığa dönüşüyor. Film, Mahin ve Faramarz’ın bu tek gecelik buluşması üzerinden; yalnızlığı, yaşlanmayı, geç kalmışlık hissini, bastırılmış arzuları ve özgürlüğün bazen ne kadar kırılgan olabildiğini anlatıyor. Büyük olaylar yerine küçük anlara odaklanarak, insanın hayatında kısa bir temasın bile ne kadar derin izler bırakabileceğini sakin ve incelikli bir dille anlatıyor. Bu film ilk bakışta sade, hatta gündelik bir hikâye gibi ilerliyor. İki yalnız insan, bir akşam, bir masa, bir dilim kek… Ama tam da bu sadeliğin içinde, insanın boğazına düğümlenen ağır bir soru var: Özgürlük ne zaman başlar ve kime ne zaman fazla gelir? My Favourite Cake’in asıl gücü, politik olup olmadığını yüksek sesle ilan etmemesinde. Film bağırmıyor, slogan atmıyor, düşman göstermiyor. Bunun yerine baskıyı; alışkanlıklara, beden diline, sessizliklere ve tedirgin bakışlara yerleştiriyor. Kadının kapıyı açarken duraksaması, evin içindeki kahkahanın bile kontrollü çıkması, iki yetişkin insanın yan yana otururken bile etrafı kolaçan etmesi… Bunlar doğal değil; bunlar öğrenilmiş. Film bize açıkça şunu söylüyor: Bu yalnızlık kişisel bir tercih değil, sistemli bir sonuç. Varoluşsal katman ise filmin kalbi. Yaş almak, geç kalmışlık hissi, “artık bana düşmez” denilen arzular… Film gençliğin özgürlüğünü değil, yaşlılığın bastırılmış hayatını anlatıyor. Çünkü en ağır zincir bazen yasalar değil, vazgeçmişlik oluyor. Adamın o gecede yeniden canlanması, kadının kendini tekrar “insan” gibi hissetmesi bir isyan değil; geç kalmış bir nefes alma çabası. Finaldeki ölüm ise ne melodram ne de şok unsuru. Bir ceza gibi sunulmuyor. Daha çok bir bedel. Hap sadece bir tetikleyici; asıl yük yıllarca yaşanmamış bir hayatın ağırlığı. Film burada çok acı bir cümleyi fısıldıyor: Bazı insanlar özgürlüğü tattıkları gün hayata fazla gelir. Çünkü beden, ruhun yıllarca taşıdığı eksikliği bir gecede kaldıramaz. Kadın içinse bu gece bir kaçamak değil. Bir uyanış. Sabah her şey aynı: sokaklar, duvarlar, kurallar. Ama artık bir fark var. Artık neyin mümkün olduğunu biliyor. Bu bilgi onu özgürleştirmiyor belki ama bilinçli kılıyor. Ve bazen bilinç, özgürlükten daha ağırdır. Sonuçta My Favourite Cake, ne yalnızca politik ne de sadece varoluşsal bir film. O, politikanın insanın kalbine nasıl sızdığını gösteren nadir işlerden. En sert eleştirisini sessizlikle yapıyor ve izleyiciyi şu cümleyle baş başa bırakıyor: İnsanlara yaşama ihtimalini çok geç verirsen, bedenleri değil umutları ölür. Bu film bitince alkış istemiyor. Suskunluk istiyor. Ve belki de tam bu yüzden, uzun süre insanın içinde kalıyor.

filmrehberi 5 months ago

Breaking News in Yuba County

Tate Taylor

1 Gönderi

Bir suç ve cinayet filmi olmasına rağmen oldukça sürükleyici, yer yer komik ve eğlenceli bir yapım. Türünü tanımlarken absürt kara komedi demek sanırım yanlış olmaz. Her iyi kara komedide olduğu gibi filmin eleştirel bir tarafı da var. Günümüzün “ilgi fahişesi”…devamıBir suç ve cinayet filmi olmasına rağmen oldukça sürükleyici, yer yer komik ve eğlenceli bir yapım. Türünü tanımlarken absürt kara komedi demek sanırım yanlış olmaz. Her iyi kara komedide olduğu gibi filmin eleştirel bir tarafı da var. Günümüzün “ilgi fahişesi” insanlarını, görünür olma uğruna arka arkaya dizilen yalanları ve medyanın bu iştahı nasıl körüklediğini ti’ye alıyor. Hikâye tam da buradan hareketle Sue Buttons’ın üç gününe odaklanıyor. Sue, kimsenin fark etmediği bir kadın. Kocası, kardeşi, çevresi… Kimse onun varlığıyla gerçekten ilgilenmiyor; doğum gününü hatırlayan bile yok. Bir gün uzaktan kocasını elinde çiçeklerle görünce “Ne güzel, doğum günümü hatırladı” diye düşünüyor ama çiçekler başka bir kadın için. Kocasını yatakta başka biriyle yakaladığı anda ise işler tamamen kontrolden çıkıyor: Adam panikten kalp krizi geçirip ölüyor. İşte tam bu noktada Sue için “hayatta ilk kez fark edilme” ihtimali doğuyor. Cesedi gömüp kocasını kayıp ilan ediyor ve Amerikan televizyonlarının Müge Anlı’sı sayılabilecek bir programa katılarak “kocam kayboldu” hikâyesini anlatmaya başlıyor. Sonrası zaten tam bir kaos: polisler, suçlular, medya ve büyüyen yalanlar zinciri… Bugün izlediğim bir film olarak beklentim açıkçası daha yüksekti. Oyuncu kadrosuna, yönetmenine ve senaristine baktığınızda daha rafine, daha sert bir kara komedi bekliyorsunuz. Film kötü mü? Hayır. Kendini izlettiriyor, bazı sahnelerde gerçekten eğlenceli anlar yakalıyor. Ama “tam anlamıyla bir kara komedi mi?” Bana göre değil. Zaten seyirci puanı ile Metascore arasında giderek açılan fark da biraz buradan kaynaklanıyor. Benim gözümde düşük–orta segment arası, potansiyelini tam kullanamayan bir film olmuş. Filmin resmi özetini de buraya bırakayım, izlemek isteyenler için fikir verir: Breaking News in Yuba County, kocasını başka bir kadınla yakalayan bir kadının hikâyesini konu ediyor. Genç kadın büyük bir şok yaşar; kocası yakalanınca kalp krizi geçirerek hayatını kaybeder. Cesetten kurtulması gerektiğini düşünen kadın, cesedi gömer ve eşinin kayıp olduğunu söyler. Kocasının kayıp olarak bilinmesi ona beklenmedik bir şöhret kazandırır. Ancak polisler ve suçlularla baş etmeye çalıştıkça boyundan büyük işlere kalkıştığını fark eder. Tüm bunlar yetmezmiş gibi, yerel bir kanalda haber sunucusu olan ve “büyük bir hikâye” arayan kız kardeşinden de her şeyi saklamak zorundadır. Başrollerde Allison Janney ve Laura Dern yer alıyor. Yönetmen koltuğunda Tate Taylor, senaryoda ise Amanda Idoko bulunuyor. Özetle, İzlenir, yer yer güldürür, fikri ilginçtir ama çok daha sert, daha karanlık ve daha “tokat gibi” bir kara komedi olma şansını kaçırmış bir film.

filmrehberi 5 months ago

Homeland

Howard Gordon

22 Gönderi

The Beast in Me’yi izledikten sonra başroldeki Claire Danes için yapılan “Homeland’deki performansı” atıfları ister istemez merakımı tetikledi. İsmini yıllardır duyduğum ama bir türlü oturup izlemediğim Homeland, aradan tam 14 yıl geçmesine rağmen Danes’i neredeyse bıraktığımız yerde karşımıza çıkardı. Onu…devamıThe Beast in Me’yi izledikten sonra başroldeki Claire Danes için yapılan “Homeland’deki performansı” atıfları ister istemez merakımı tetikledi. İsmini yıllardır duyduğum ama bir türlü oturup izlemediğim Homeland, aradan tam 14 yıl geçmesine rağmen Danes’i neredeyse bıraktığımız yerde karşımıza çıkardı. Onu 14 yıl önceki haliyle izlemek tuhaf ama keyifli bir zaman sıçraması gibiydi. İlk sezon öyle hızlı aktı ki farkına varmadan ikinci sezona başladım; şu an onun da yarısını bitirmiş durumdayım. Bölümler akıyor, hikâye kendini izletiyor. Gerilim dozu yüksek ama asıl gücü karakterlerin psikolojisinde saklı. Carrie Mathison karakteri, klasik “vatansever ajan” kalıbının çok ötesinde; kırılganlığı, takıntıları ve sezgileriyle izleyiciyi sürekli rahatsız eden ama koparamayan bir merkez oluşturuyor. Amerika’yı küresel ölçekte “büyük” yapan etkenlerden biri gerçekten de Hollywood ve onun kültür ihraç etme becerisi. Homeland bunun çok net bir örneği. Dizi, bir yandan Amerikan hükümetlerinin Orta Doğu politikalarını eleştiriyor gibi görünürken, diğer yandan “cihad”, “Kur’an”, “İslam”, “Müslüman” kavramlarını milyarlarca insana fark ettirmeden belirli bir çerçeve içinde yeniden üretiyor. Bu yönüyle dizi, özellikle Müslüman izleyiciler için zaman zaman rahatsız edici olabiliyor. Rahatsız edici olan şey yalnızca anlatılanlar değil; nasıl anlatıldığı. Eleştiri ile algı inşası arasındaki o ince çizgi ustaca kullanılıyor. İzlerken bir taraftan “Amerika kendini de sorguluyor” hissi verilirken, diğer taraftan bilinçaltına işleyen bir dünya tasviri inşa ediliyor. Belki de Homeland’i güçlü kılan tam olarak bu: sadece bir politik gerilim dizisi değil, aynı zamanda bir kültürel anlatı aracı olması. Homeland’i izlerken insan kendine şu soruyu sormadan edemiyor: Bu bir dizi mi, yoksa iyi paketlenmiş bir dünya okuması mı? Edit: 8.Sezonu da 09 Şubat 2026 itibariyle tamamladım. Final sezonu, Washington’daki en derin devlet yapılarının nasıl çalıştığını, diplomasinin siyasi hesaplarla nasıl sabote edilebildiğini ve istihbarat oyunlarının barış süreçlerini nasıl kırılgan hale getirdiğini gösteren bir final sezonu oldu. Afganistan’daki savaşı bitirme çabası, masada atılan imzaların sahadaki gizli ajandalarla ne kadar kolay bozulabileceğini ortaya koydu. Barış için yapılan her hamlenin arkasında başka bir plan, her diplomatik jestin içinde başka bir tuzak vardı. Sezon boyunca, sahadaki isimsiz ajanların aldığı riskli kararların ve anlık içgüdüsel hamlelerin, büyük devlet mekanizmalarının yapamadığını başarabildiğini gördük. “Homeland” yine dramatik özgürlükler kullandı; ama özünde hep aynı soruya döndü: Felaketi önleyen şey kurumlar mıydı, yoksa o kurumların içinde vicdanıyla hareket eden birkaç kişi mi? Afganistan’daki son hesaplaşma, sadece bir savaşı değil, Amerika’nın yirmi yıllık travmasını da sorguladı.

filmrehberi 5 months ago

Bergen

Caner Alper

138 Gönderi

Oldukça olumsuz ve zor koşullardan geçmiş, ardından hem içlerinde barındırdıkları yetenek hem de azimleri sayesinde hedefledikleri üne ve saygıya ulaşmış isimleri anlatan biyografik filmler, özellikle son yıllarda sinemalarımızda daha sık karşımıza çıkıyor. Bergen de bu çizgide duran, fakat anlattığı hikâyenin…devamıOldukça olumsuz ve zor koşullardan geçmiş, ardından hem içlerinde barındırdıkları yetenek hem de azimleri sayesinde hedefledikleri üne ve saygıya ulaşmış isimleri anlatan biyografik filmler, özellikle son yıllarda sinemalarımızda daha sık karşımıza çıkıyor. Bergen de bu çizgide duran, fakat anlattığı hikâyenin ağırlığıyla seyirci üzerinde daha derin bir iz bırakan örneklerden biri. Film boyunca Bergen’in sallantılı hayatının farklı evrelerini izlerken, bir yandan da müziğinin hangi kaynaklardan beslendiğini, bu müziğin nasıl yankı bulduğunu ve sonunda neye dönüştüğünü gözlemliyoruz. 1959–1989 yılları arasında yaşamış olan Bergen’in hikâyesi, dönemin ruhunu başarıyla yansıtan sekanslarla aktarılıyor. Filmin kurgusunun özellikle güçlü olduğunu; Bergen’in farklı dönemlerinin büyük bir incelik ve ritim duygusuyla birbirine aktığını söylemek gerekir. Filmin can alıcı, hatta “kırılma noktası” sayılabilecek şiddet sahnelerinde ise belirgin bir yönetmen tercihi göze çarpıyor. Birçok yapım, başkarakterin maruz kaldığı eziyeti tüm çıplaklığıyla, detay detay göstermeyi seçerken Bergen bu yolu tercih etmiyor. Elbette şiddeti açık açık göstermek, anlık bir sarsıntı ve vicdani tepki yaratabilir; ancak film, bu sahneleri çoğu zaman kapalı kapılar ardında, buzlu camların gerisinde bırakıyor. Bu mesafeli anlatım, paradoksal biçimde, seyircide çok daha kalıcı ve rahatsız edici bir etki yaratmayı başarıyor. Hikâyeye gelince… Bergen, Mersin’de ailesiyle yaşayan bir kız çocuğudur. Henüz küçük yaşlardayken annesi, evliliğinde yaşadığı sorunlar nedeniyle babayı terk eder ve Bergen’i de alarak Ankara’ya taşınır. Terzilik yaparak çok kısıtlı bir gelir elde eden anne, tüm zorluklara rağmen kızının okumasını ve özel bir müzik eğitimi almasını ister. Bu destek sonuç verir; Bergen konservatuvara girer ve birincilikle mezun olur. O dönem çello eğitimi alan Bergen, bir akşam arkadaşlarının teşvikiyle gittiği bir gazinoda sahneye çıkar, ilk kez arabesk bir şarkıyı solist olarak seslendirir ve büyük beğeni toplar. Gençlik aşkından, eğitimi uğruna vazgeçmek zorunda kalan (ya da vazgeçtirilen) Bergen’in hayatı, sahneyle kurduğu ilişkinin ağır basmasıyla başka bir yöne evrilir. Sürekli sahneye çıkması nedeniyle okuldan kopar; Adana’da sahne aldığı dönemde, kendisinden yaşça büyük, başlangıçta nazik ve ilgili görünen bir adamla—annesinin tüm itirazlarına rağmen—evlenir. Ancak evlilikle birlikte adamın gerçek yüzü ortaya çıkar: Bergen’i neredeyse eve hapseden, düzensiz saatlerde ortadan kaybolan ve giderek artan bir şiddet uygulayan bir eş. Bergen, yoğun ikna çabaları sonucu birkaç kez bu ilişkiye geri döner; ancak hiçbir şey düzelmeyince onu tamamen terk eder ve farklı şehirlerde sahne alarak kariyerini sürdürür. Ne var ki peşini bırakmayan kocası, önce yüzüne kezzap atarak bir gözünü kör eder; ardından hapisten çıktıktan sonra onu bir yerde sıkıştırır ve acımasızca öldürür.