Boğazımdayım,kendimi boğuyorum. Duvarı rutubetlenmiş, halısında ayak izleri olan bir kafeste üç kelimelik bir kitap yazdım. "Ben yaşamın aciziyim" diye bitiyor.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Üzgün bir aşık olarak devam ediyorum hayatıma. Kutlamaya değer bir yalnızlık yaşanıyor, kimseye kaybetmeden.
Ne öğrendik bu aşktan: insan bir gün herkesi unutabilir. O zaman hayaletlere inan, çünkü onlar hep dokunabilir. Hikayem paramparça- Emrah serbes
Hakkında yorum yapacak cümleler bulamıyorum. Defalarca okudum, defalarca küçülttü beni. Büyümek, yalnız tutunanlara gerekli.
En sonunda cüzdanımızda taşıdığımız fotoğraflar da ölüyor. Giderek artıyor yalnızlığımız.
Nice mutlu yıllara demeyeceğim çünkü değişen bir şey yok. Günler aynı, insanlar aynı, yalanlar aynı, dekorlar ve sahneler aynı, kadınlar aynı. Ve yine aynı olacak; sahte kahkahalar, sıradışı böğürmeler... İyi kusmalar.
Hakkımızda kaç yemin edilmiştir ? Edilip tutulmayan yeminler ve verilip tutulmayan sözler... Öyleyse ben de bir günah sayılırım.
Hiçbir şey yok olmadı; tamamen değil. Olan her şey geride küçük yarasını bıraktı.
Kırk kere söyleseler de olmaz bir şeydir dünya. Hem kimin hayatında yok ki bir aldanış ?
İki üstattan iki ayrı cümle okudum. İkisini de sevdim, ikisine de üzüldüm. Orhan Veli hep seni düşünmek için kimsenin yüzüne bakmadım diyor. Bukowski elbette insanları sevebilirsiniz eğer yeterince tanımadıysaniz diyor. Yaşamak zor gerçekten. Yaşamak çok edebi. Ne tarafından tutunsam ya…devamı