Mutlu olmaya iki adım kala kaçırmıştım yolu. Yolları severim. Sonunu bilmemek...
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Müptezel dolu bir mahallenin ucuz otelinden yazıyorum. Televizyonda lüks arabalar geçiyor, otel yolları bomboş. Masamın üzeri çiçek açmış, fotoğrafın var orada.
Bir karar çıkarılmalı ve insan üremesi durdurulmalı. Zamanla yok olunmalı, dünya yaşamalı. İnsan dünyaya gelen ilk canlı değil ama nefes aldığı halde yaşayamayan ilk canlı galiba. Öldürelim sokaktaki hayvanları, hiç hayvan sevmeyen insanların sürgün yeri olmaya devam etsin barınaklar ve…devamı
Evi terk etmiştim ve tuza yara saçmıştım. Bütün randevulara düzenli olarak geç kalmakta haklıydım. Kendi peşimi bile bıraktım.
Yaşamım boyunca olağanüstü şeyler yaşamak istedim. Aciz bir durum gibi gözükse de artık az kişiye güveniyorum.
Bizi hiçbir yere götürmeyen acılara alışmıstıştık. Kendi yarama bakarken mutluydum. Artık teslim oluyorum. Dünyayı değiştiremem.
Mahsun bakışlar ve müptezel düşüncelerle çevrili bir dünyam var. Kimse kendisi gibi değil ve kimse istediği kişi olamıyor.
Bu sevgisizliğin kamburuna rağmen hep dik yürüdüm. Artık düşünüyorum, ya bir kitabın sonuna gelmeden ölürsem.. Gençtim işte. Bu şehrin havasında incinen yine bendim.
Anladık ki bazılarımız kaybolmadı. Başka bir yere de gitmedik. Anladık ki bizi aramadılar.
Kocaman bir battaniyenin altında olsak şimdi. Bir şeyi terk etmiş olsak, bir şehri mesela.