Bir keresinde ona bir kitaptan, acıların insanları nasıl olgunlaştırıp büyüttüğüne değin bir kaç satır okumuştum, o da hemen yapıştırmıştı: "Acılar insanı büyütseydi, şu anda benim bu eve sığmamam lazımdı.."
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Doğum günümde rakı içerim. Tekirdağın sarısından daha güneşli birisinin hediyesi. Anasonu gülücük kokuyordur, eminim.
Sorma gitsin güzellik, yüreğim şimdi yangın yeri. Hatırlıyorum da sanki çoğu şeyin üstünden yıllar geçmiş gibi oldu bir anda. Her şeyi temizleyecek bir son arıyorum.
Öyle bir şey yazsam da şurana dokunsa. Senin bana inancın yok, sevdim desen ne çıkar. Kaçan hayallerimi şartlı salınanlardan anla.
İçimde büyüttüğüm çiçekler ilgisizlikten soldu. Gülümseyen yerlerime gözlerin temas etsin.
Biz senin ellerinde devrim gibi yaşarız. Sen hiç üzülme diye yazıyorum bunları.
İnsanlar yorgun, hayat tarafından cezalandırılmış. Ya sevgiyle ya da sevgisizlikle sakatlanmış.
Yaşamım boyunca beş kuruşsuz sürünüp, birgün yine beş kuruşsuz geberip gidecektim. Hayat insanı yıpratan bir şeydi. Sabahları uyanıp ayağa kalkabilmek bile başarı sayılmalıydı.
Dün gece annem bir fotoğraf verdi bana. Yarısı yoktu. Söylemek istemedim ama benim hayatımın da yarısı yok.
Biraz yorgunum, biraz kavgalarım birikmiş ve biraz da yaşımdan telaşlıyım.