"Savaş bana kötülüğün yükselmesi için iyilerin hiçbir şey yapmamasının yeterli olduğunu öğretti."
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
İnşa edilen bir kütüphane, yaratılan bir hayat demektir; yığılmış kitaplar toplamı değildir asla.
Bazı çocukluklar vardır, geride bırakmak gerekir, Bazı çocukluklar vardır, iyileşmek gerekir.
Nedir; dedim bu yaşamak? Bir düş, dedi; birkaç görüntü.
Bize hiçbir şey yapmadılar, bizi tümüyle hiçliğin içine yerleştirdiler, çünkü bilindiği gibi yeryüzünde hiçbir şey insan ruhuna hiçlik kadar baskı yapmaz.
Acın sonsuz olduğunda, dünyanın kararmasını isteyecek olduğunda, yağmurdan sonra parıldayan yeşilliği, bir çocuğun uykudan uyanışını düşün.
Şu hayatta en köklü alışkanlıklar terk edilebilir,kişilik bozuklukları düzeltilebilir,en sıkı dostluklar tavsayabilir,hatta bağımlılıklar bile aşılabilirdi,ama belki de değiştirmesi en zor şey insanın bir yere duyduğu aidiyetti. Neden ayrılamıyorduk kanıksadığımız sokaklardan,şehirlerden,tekrarlardan?Bizi mutsuz etse bile yaşadığımız mekân,niçin bırakıp gidemiyorduk uzaklara?Bilinmeyene?
İnsanın,yalnızca içine doğduğu dünyaya değil,kendine alışması için de bir süre gerekiyormuş..
Hayatımızın, birtakım ehemmiyetsiz teferruatın oyuncağı olduğunu, çünkü asıl hayatın teferruattan ibaret bulunduğunu görüyordum. Bizim mantığımızla hayatın mantığı asla birbirine uymuyordu.
Kim dayanabilir zamanın kırbacına? Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine, Sevgisinin kepaze edilmesine, Kanunların bu kadar yavaş Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine. Kötülere kul olmasına iyi insanın bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken? Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa, o kimsenin gidip de…devamı