(@) - Raf

Açtı çicek,gün doğdu,her yer rengarenk oldu Aşkımdan kaç erek yanan aleve kalındı Ben Gülüm gül yüzüm yarım hiç bir zaman solmaz Benim gibi güzeli böyle sevmemek olmaz Yarım sevmemek olmaz Dağlarda kar istenir.ağaçta bar istenir Kendine çok güvenme,üstüne yar istenir…devamı

heyheydumty 1 year ago

Bir İdam Mahkumunun Son Günü

Victor Hugo

200 Gönderi

Kitap, bir idam mahkumunun içsel monologları üzerinden, ölümün kaçınılmazlığıyla yüzleşmenin getirdiği duygusal ve felsefi çalkantıları oldukça samimi ve çarpıcı bir şekilde yansıtıyor. Ölümün yalnızca bir an değil, insanın zihninde günlerce, haftalarca yankılanan bir çılgınlık olduğunu hissettiriyor. Mahkum, celladından önce kendi…devamı

heyheydumty 1 year ago

A Sign of Affection

Yoko Yonaiyama

21 Gönderi

tatlı ve romantik bir animeydi. İzlerken adeta bir Wattpad kitabı okuyormuş gibi hissettim—beni o eski günlere götürdü—hafif, akıcı ve keyifliydi. Çerezlik bir yapım olmasına rağmen, romantizm türüne taze bir bakış açısı getiriyor. Yuki’nin sessiz dünyası ve Itsuomi ile olan iletişim…devamı

heyheydumty 1 year ago

Anime kültürünün son yıllarda daha da yaygınlaştığını, sinemalarda anime filmlerine artan ilgiyi ve genel olarak daha fazla insanın bu türü keşfettiğini düşünüyordum. Ancak hâlâ, anime izlediğimi öğrenen bazı insanların ya bunu sadece çocuklara yönelik “çizgi film” sanması ya da direkt…devamı

heyheydumty 1 year ago

Dandadan

Hiroshi Seko

19 Gönderi

Dandadan benim için tam anlamıyla inanılmaz bir deneyimdi. İzlerken hem eğlendim, hem heyecanlandım, hem de hikâyenin temposuna kendimi kaptırdım. Anime, doğaüstü olayları ve bilim kurgu unsurlarını öyle güzel harmanlıyor ki her bölümde ne olacağını tahmin etmek neredeyse imkânsız. Karakterlerin enerjisi…devamı

heyheydumty 1 year ago

Piyanist

Roman Polanski

373 Gönderi

Bu filmi birkaç hafta önce izledim, ancak yorum yapmadan önce biraz beklemem ve düşünmem gerekti. Film hakkında yapılmış binlerce yorum var ve çoğu olumlu yönde. Genellikle duygusal etkisinden bahsediliyor ve şiddetle tavsiye ediliyor. Ancak, bu film üzerine düşündüğümde zihnimde yalnızca…devamı

heyheydumty 1 year ago

Kız Kardeşimin Hikayesi

Nick Cassavetes

48 Gönderi

Denk gelip izlediğim bir film ,hem duygusal hem de etik olarak karmaşık bir hikayeydi. Film boyunca aile bağlarının ne kadar güçlü ama aynı zamanda ne kadar yıpratıcı olabileceğini gördüm. Anna’nın ablası Kate’i kurtarmak için doğmuş olması fikri zaten başlı başına…devamı

heyheydumty 1 year ago

Yeraltı

Zeki Demirkubuz

84 Gönderi

Rahatsız eden ama bir o kadar da düşündüren filmlerden. Filmi izlerken adeta Mehmet’in zihninin içine çekiliyorsunuz ve onun karmaşık, karanlık dünyasına şahit oluyorsunuz. Mehmet, bana göre, hem kendiyle hem de çevresindeki dünyayla kavgalı bir karakter. Ama bu kavgayı anlamaya çalıştıkça,…devamıRahatsız eden ama bir o kadar da düşündüren filmlerden. Filmi izlerken adeta Mehmet’in zihninin içine çekiliyorsunuz ve onun karmaşık, karanlık dünyasına şahit oluyorsunuz. Mehmet, bana göre, hem kendiyle hem de çevresindeki dünyayla kavgalı bir karakter. Ama bu kavgayı anlamaya çalıştıkça, onun aslında içimizden biri olduğunu fark ediyorsunuz. Mehmet’in sürekli alaycı, öfkeli ve aşağılayıcı tavırları, aslında kendisine duyduğu nefretin dışa vurumu gibi. Kendini toplumdan dışlanmış hisseden, ama aynı zamanda o toplumun bir parçası olmayı isteyen bir adam var karşımızda. Bu çelişki, Mehmet’in her hareketinde hissediliyor. Özellikle eski arkadaşlarıyla oturduğu yemek sahnesi… O sahne boyunca, Mehmet’in yalnızca onların varlığından değil, aynı zamanda kendi varlığından da nefret ettiğini hissettim. Çünkü onların yüzünde, kendi eksikliğini, başarısızlığını ve yalnızlığını görüyor. Bir yandan Mehmet’i anlayabiliyorum. Hepimiz zaman zaman kendimizi “eksik” ya da “yetersiz” hissederiz. Başkalarının hayatlarına bakıp, onların mutluluğu ya da başarıları karşısında ezildiğimizi düşündüğümüz anlar olur. Ama Mehmet’in farkı, bu duyguyu kendine saklamamak; tam tersine, bu acıyı çevresine bulaştırmak istemesi. Film boyunca Mehmet’in, adeta kendi çukurunda başkalarını da boğmak istediğini hissediyorsunuz. Ama bunu yaparken bile bir tür samimiyet var. Mehmet, rol yapmıyor. O, olduğu gibi : Kırgın, öfkeli, çaresiz. Filmde en çok etkileyen şeylerden biri, Zeki Demirkubuz’un minimalist ve karanlık atmosferiydi. Mehmet’in dağınık, karanlık evi, onun iç dünyasının bir yansıması gibiydi. Hele o yağmur altındaki sahneler… Yağmur Mehmet’in üzerindeki ağırlığı temsil ediyormuş gibi geldi bana, onu arındırmıyor, sadece daha da ağırlaştırıyor. Bazen insanın kendi zihni, en büyük düşmanı olabiliyor. Mehmet gibi karakterler belki toplumun kenarına itilmiş insanlar, ama onların hikâyeleri bize insan doğasının en çıplak, en gerçek yanını gösteriyor. Film boyunca Mehmet’e kızdım, üzüldüm, zaman zaman nefret ettim, ama en sonunda onun için derin bir acı hissettim. Çünkü Mehmet, hayatla uzlaşamayan biriydi ve bu uzlaşmazlık onu parçalara ayırıyordu. Yeraltı, rahatsız edici bir film, ama bu rahatsızlık insanı yüzleşmeye zorluyor. Kendi karanlığımızla, kendi çelişkilerimizle, hatta belki de kendimize ne kadar yabancı olduğumuzla. Mehmet’in hikâyesi karanlık bir ayna; ona bakmak zor ama bakınca kendimizi görüyoruz Herkese hitap etmeyen bir film olduğu gerçek, izleyecek olanlara iyi seyirleerrrr..

heyheydumty 1 year ago

The Anthem of the Heart

Tatsuyuki Nagai

6 Gönderi

The Anthem of the Heart benim için çok dokunaklı ve anlamlı bir film oldu. Jun’un hikâyesi, aslında pek çok insanın yaşadığı bir duyguyu, anlaşılmama korkusunu ve yanlış anlaşılma yükünü çok derin bir şekilde anlatıyor. Küçücük bir çocuğun, yalnızca kalbinden geçenleri…devamıThe Anthem of the Heart benim için çok dokunaklı ve anlamlı bir film oldu. Jun’un hikâyesi, aslında pek çok insanın yaşadığı bir duyguyu, anlaşılmama korkusunu ve yanlış anlaşılma yükünü çok derin bir şekilde anlatıyor. Küçücük bir çocuğun, yalnızca kalbinden geçenleri söylediği için “insanlara zarar verdiğini” düşünmesi ve bunun ağırlığını yıllarca taşıması… Bu bana, kelimelerin ne kadar güçlü olduğunu bir kez daha hatırlattı. Jun’un sessizliği, bir lanetten ziyade bir kalkan gibi. Belki de hepimiz zaman zaman böyle bir kalkan istiyoruz; yanlış bir şey söylememek için susmak, yanlış anlaşılmamak için duygularımızı bastırmak… Ama film bana, bu sessizliğin insanın içinde nasıl bir yara açtığını gösterdi. Kelimeler ne kadar tehlikeli olursa olsun, onları paylaşmadan da iyileşmek mümkün değil. Filmde en çok sevdiğim şey, Jun’un müzikle kendini bulma süreciydi. Bir şarkının insanın içindeki karmaşayı nasıl düzenleyebileceğini ya da söyleyemediği şeyleri nasıl dile getirebileceğini o kadar güzel anlatmış ki… Jun’un şarkı söylediği sahnede ben de onunla birlikte bir şeylerden kurtulmuş gibi hissettim. Karakterler arasında da beni en çok Takumi etkiledi. Sessiz bir destek sunması, Jun’u anlamaya çalışması çok gerçekçiydi. Bazen birine yardım etmek için büyük sözler söylemek ya da kahraman olmak gerekmiyor, sadece yanında olmak yetiyor. Film, aynı zamanda geçmişle barışmayı da çok güzel ele almış. Jun’un kendini suçlamaktan vazgeçip, o küçük kız haline yeniden şefkatle bakabildiği noktada ben de kendi geçmişimi düşündüm. Hepimiz çocukluğumuzda yanlış yaptığımızı düşündüğümüz, pişmanlık duyduğumuz şeyler taşıyoruz. Ama belki de filmdeki gibi o çocuğa sarılmak, onu anlamak en iyisi. Son olarak, görsellik ve müzik gerçekten harikaydı. Pastel tonlar ve duygusal müzikler, Jun’un hislerini daha da derinden hissetmeme neden oldu. Hele finaldeki o performans… Bir süre boyunca o sahnenin etkisinden çıkamadım. Bu film bana, kelimelerin gücünü ve sessizliğin ağırlığını bir kez daha düşündürdü. Geçmişiyle mücadele eden, kendini ifade etmekte zorlanan birilerini görmek istersen ya da sadece duygusal bir yolculuğa çıkmak istersen, bu film tam senlik. Jun’un hikâyesi, belki biraz da bizim hikâyemiz. İzleyecek olanlara iyi seyirler..

heyheydumty 1 year ago

Çocuk ve Balıkçıl

Hayao Miyazaki

27 Gönderi

Uzun zamandır izlemek istediğim Çocuk ve Balıkçıl filmini nihayet izledim. Studio Ghibli filmlerine olan hayranlığım bu filmle bir kez daha pekişti. Film, büyüme, kayıplarla başa çıkma ve yaşamın anlamını keşfetme gibi derin temaları işliyor. Görsellik ve hikâye anlatımı adeta bir…devamı