Korku odaklı kültürde büyüyen bireyi ile sevgi odaklı kültürde gelişen bireyi tek tek açıklamış.Biz*in hayatımızdaki rolünü ,bireyin kendini keşfetmesinin önemininin üstünde durmuş.Içimizin zaten bildiği o bilince ulaşmayı da. Keyifle okunulur.
pişmanlığın kitabını fırlatmak ,sadece kendine tek hesap vereceğini bilen bilince sahip olabilmek ve kaçıp gitmek istediğin yerin olduğun yerle aynı olduğunu görmek bambaşka bi perde. Keyifliydi.
Bazı tesisler seni dinlendirdikten sonra daha açık bazı şeyleri anlamanı sağlar.Senin betimlemelerinde öyleydi , insanın içindeki o coşkuyla bazen taş oluyorsun,bazen dağda bastığı çiçek bazen de soluklandığı hava Memedin yanında.
Yalnızlığın dibine girip bireyselliğimizin tadını mı çıkarmak?bu büyük ikilem,denge her zaman iyidir .Anne iyi gelecektir. Marilla ve Matthew'in sapsarı sevgi dolu Green Gables'ı özlemiş bulucam kendimi.
Çocukluğuna tam olarak özlem olmasa bile bi şeylerin tamamlanmamış hissi -o gölet birçok şeyi anlattı sana George -bi şeyleri gerçekten sevdiğini anımsama hissi, ve George'nun tek düze olan yaşamındaki bilinci . Boğulmamak için görmen gerekiyordu çalıların orasında gizlenen hani senin…devamıÇocukluğuna tam olarak özlem olmasa bile bi şeylerin tamamlanmamış hissi -o gölet birçok şeyi anlattı sana George -bi şeyleri gerçekten sevdiğini anımsama hissi, ve George'nun tek düze olan yaşamındaki bilinci .
Boğulmamak için görmen gerekiyordu çalıların orasında gizlenen hani senin sırrın olan kocaman siyah balıkları olan o gölü .
Ne yazık ki devam etmelisin .