(@) - Raf

Spoiler içeriyor Tür olarak gerilim-fantastik ve biraz da korku dizisiydi. New York'a turne için gitmeye hazırlanan genç bir çellist olan Mathilda; annesinin intiharıyla şok olur. Annesinin eşyalarını ayırırken 1994 yılında Galler'de kaybolan küçük bir kızla ilgili gazete haberleri bulur. Annesinin bu olayla…devamı

ibrakadarbra 1 year ago

Büyük bir ihtimalle ölmüştük Şehir kan kıyametti ayaklarımızda, Gökyüzünü katlayıp bir köşeye koymuştuk Yıldızlar kaldırımlara dökülmüştü bütün Hamza bütün parmaklarını ortaya dökmüştü Cebinde biriktirdiği parmaklarını, Hamza son şarkıyı kırka bölmüştü, Doğrusu iyi idare etmiştik Doğrusu iyi haltetmiştik Yaşayanlar seven sevene…devamı

ibrakadarbra 1 year ago

Not Defteri

Nick Cassavetes

200 Gönderi

Spoiler içeriyor Zalım anan seni vermez oturup da sen ağlama. Filmin ana temaları aşk ve bağlılıktı. Film, bana ilk aşkın ne olursa olsun unutulmayacağını anımsattı. Araya mesafeler, aileler, sosyo - ekonomik fark ve savaş girse de aşkın yine de devam ettiğini görüyoruz.…devamı

ibrakadarbra 1 year ago

Beni sorarsan, Kış işte Kalbin elem günleri geldi Dünya evlere çekildi, içlere Sarı yaseminle gül arasında Dağların mor baharıyla Sis arasında Denizle göl arasında Yanımda kediler, kuşlar Fikrimden dolaşıyorum Gülten Akın

ibrakadarbra 1 year ago

Aklından Bir Sayı Tut

John Verdon

62 Gönderi

Ta ta tam ilk kitap yorumumla karşınızdayım. John Verdon'un yazdığı ilk kitabı olmasına rağmen akıcı ve olay örgüsü yerinde bir kitap. Kitapta olaylar, emekli bir dedektif olan Dave Gurney'in eski okul arkadaşı olan Mark Mellery'e gelen bir mektupla başlıyor. Mark…devamıTa ta tam ilk kitap yorumumla karşınızdayım. John Verdon'un yazdığı ilk kitabı olmasına rağmen akıcı ve olay örgüsü yerinde bir kitap. Kitapta olaylar, emekli bir dedektif olan Dave Gurney'in eski okul arkadaşı olan Mark Mellery'e gelen bir mektupla başlıyor. Mark Mellery"in posta kutusuna gelen imzasız bir mektupta aklından bir sayı tutması istenir. Tuttuğu sayı ile mektubun içindeki ikinci bir zarftan çıkan sayının aynı olduğunu görünce, korkudan irkilir. Mektubu okumaya devam ederken sonda şöyle bir şiirle karşılaşır. " Aldıklarını geri vereceksin Vermiş olduklarını aldığın zaman. Biliyorum ne düşündüğünü, Ne zaman uyuduğunu, Nereye gittiğini, Nereye gideceğini. Seninle bir randevumuz var, Bay 658." Rastgele tuttuğu bir sayının hiç tanımadığı biri tarafından bilinmesi onu korkutur. Mektup sahibinin sadece sayıyı değil Mellery'nin nereye gittiğini, ne yaptığını hatta yemeğine kadar ne yaptığını bilir. Böyle bir iddianın karşısında Mellery soluğu emekli dedektif arkadaşı Gurney'in yanında alır. Bu mektubun sahibi kim? Ve amacı nedir gibi sorular yavaş yavaş cevaplanır kitapta. Kitap başlarda biraz sıkıcı gibi gelse de, olaylar alevlendikçe kendimizi Gurney'in konumunda bulabiliyoruz. Acaba katil kim? Mektubu yazan kişi bu kadar şeyi nerden biliyor gibi soruları kendimize sormadan duramıyoruz. Analitik zekası yüksek ve resim hafızası çok iyi olmasına rağmen bazı hatalar yapması nedeniyle Gurney karakteri bir miktar prestij kaybetse de yine de işi kotarıyor. Gurney'in işi için geçmişte ailesini ihmal etmek zorunda kalması, iç hesaplaşmalar yaşaması, pişmanlık duyması ve kendini her şeye geç kalmış hissettiği bölümlerde fena değildi bence. Bazı yorumlarda olayların tam olarak açıklanmadığı söylense de bence olayların her yönü ve sebebi anlatılmış, kitabın son bölümlerinde her şey açıklığa kavuşmuştu. Tam bir polisiye kitaptı sonuç olarak. İyi okumalar hepimize...

ibrakadarbra 1 year ago

Demokrasi, bir eğitim işidir. Eğitimsiz kitlelerle demokrasiye geçilince oligarşi olur. Devam edilirse demagoglar türer. Demagoglardan da diktatörler çıkar. Platon

ibrakadarbra 1 year ago

The Zone of Interest

Jonathan Glazer

23 Gönderi

Auschwitz kampının en uzun süre görev yapan komutanı Rudolf Höss'ü ve onun aile yaşantısını merkezine alan bir film. Aile, kampın hemen dibinde yer alan bir lojmanda hayatını sùrdùrür; biz kabaca bu aile yaşantısına tanıklık ederiz. Birçok Holokost filminin aksine duvarların…devamıAuschwitz kampının en uzun süre görev yapan komutanı Rudolf Höss'ü ve onun aile yaşantısını merkezine alan bir film. Aile, kampın hemen dibinde yer alan bir lojmanda hayatını sùrdùrür; biz kabaca bu aile yaşantısına tanıklık ederiz. Birçok Holokost filminin aksine duvarların içinde değil dışında konumlanırız bu sefer. Yönetmen, bizi renkli bir kontrastın içine atarak seyre davet eder. Hedwig Höss'ün deyimiyle " dışardan bakınca büyük görünense de aslında küçük olan", bizde ise bir çeşit cennet hissi oluşturan evin perspektifinden dahil oluruz filme. Film boyunca aslında bir şiddete tanık olmayız ama etkin ses kullanımı sayesinde bizi tüm şiddetten haberdar eder ve bu bizi daha çok yaralar. Biz evin bahçesinde çimlere basarken duvarın arkasından çığlıklar, kurşun sesleri, çaresiz haykırışlar ya da Nazi subaylarının öfkeli bağırışları kulağımıza çalınır ki duvarın arkasında bu dramdan habersiz bir kişi, bir çeşit inşaat çalışması olduğu intibasına kapılabilir, öyle ya bir kaç metre ötede bir insanlık dramı yaşanırken, Höss ailesi sanki bunlar hiç yaşanmamış gibi hayatlarına devam etmektedirler. Hedwig Höss ve annesinin konuşmalarında; annesi, temizliğe gittiği yahudi zengin kadının perdelerini alamadığı için üzüldüğünü ve o kadının da belki bu kampa geldiğini söyler. Bunu anlatırken ki konuşmasındaki rahatlık, yanı başlarında insanlık dramı yaşanırken bunu ne kadar normal ve olağan karşıladıklarını gösteriyor irkilmemek elde değil. Uygun bir örnek olur mu? Bilmem ama bu durum bana; geçen günlerde ülkemizde yaşanan otel yangını felaketinin yaşandığı yerde hâlâ kayak yapan insanları hatırlattı. Keza Gazze'de yaşanan insanlık trajedisine karşı dünyanın verdiği (veremediği) tepki ortada. Bu da gösteriyor ki kendi rahatı ve konforu devam ettiği sürece; başka yerlerdeki felaketlerin sesi ne kadar yüksek olursa olsun, yine de kör, sağır ve dilsiz olabiliyor insan. Filmin sonlarındaki, müze haline getirilen kampı görürüz. Orayı temizleyen işçilerden birinin, orda ölen insanların kıyafet ve ayakkabılarının sergilendiği yeri görünce; "buraya her girdiğimde çok ürperiyorum" dediği sahne çok ironikti. Görüntü yerine sesler üzerinden ilerlemesi, eğer bir görüntü kullanılacaksa da bunu ( nehir sahnesinde olduğu gibi) belli belirsiz yapılması filmin kurmaya çalıştığı etkiyi arttırıyor. Filmle ilgili yorumum bu kadardı. İnsanların daha duyarlı ve daha vicdanlı görmek dileğiyle hoşçakalın...

ibrakadarbra 1 year ago

Benim olsaydı göğün sırmalı kaftanları, O kâh altın kâh gümüş ışıklarla dokunmuş, O kâh mavi kâh açık kâh koyu kaftanları, Güneşin ayın gecenin ipliğiyle dokunmuş Kaftanları sererdim ayaklarının altına. Bense züğürdün biri, varım rüyalarımdır. Rüyalarımı serdim ayaklarının altına, Usulca bas,…devamı

ibrakadarbra 1 year ago

Üniversdeli

Alphan Dikmen

2 Gönderi

Üniversite okumak için İstanbul'a babaannelerinin yanına gelen iki kuzen, başlarına gelen çeşitli olaylar sonucu kendilerini 6 kişiyle aynı apartmanda ev arkadaşı olarak bulurlar. Bu 8 kişinin başına gelen komik,absürt ve trajikomik maceraları anlatan dizi. Ben şahsen güldüm ve çok eğlendim…devamı

ibrakadarbra 1 year ago

Selam arkadaşlar. Müsaadenizle bir şarkı paylaşmak isterim. Giden gitti, yürek kaldı peşinde Mevsim döndü, hazan düştü çiçeklere Kalan bilir, kalan susar hep sessizce Son susan söyler, son sözü kalbiyle Her yanım ayrılık her yanım hüzün şimdi Hep biraz kırık gibi…devamı