@kotlindev
software engineer. -mubi’nin verdigi yetkiye dayanarak-
software engineer. -mubi’nin verdigi yetkiye dayanarak-
Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok sayfasını aç
Batı Cephesinde Yeni Bir Şey YokEdward BergerFilm · 2022bedavadan savas cigirtkanligi yapan insanlara izletilebilir. asiri vahset icermese okullarda bile izletilebilir bilemiyorum. savasin taktik kadar techizat ile de kazanildigini gostermesi acisindan cok iyi olmus. zaten en basta yapilan olen askerlerin kiyafetlerini dikip yikayip yenilerine verme detayi ile de vurgulanmis. onun haricinde basrol arkadasimiz cok guzel oynamis rolunu tebrik etmek gerek. bir insanin yavas yavas ruhunu kaybetmesini baya iyi yansitmis. acikcasi ben begendim. tavsiye ederim.
bazi eserler vardir kendisini izleyen, yorumlayan uzerinden var eder. o eserin amacladigi sey senin birikimin, anilarin ve tecrubelerindir. bu sebeple bazi eserler bize keyif verirken bazilari ise dusunmeye iter ya da huzunlendirir. ben aftersun filminde bunu cok fazla yasadim. duragan bir film, oyunculuk olsa da insanin hatirlamak istemedigi ya da unuttugu anilari hareketlendirmesi acisindan basarili buldum. diger yandan baba kiz iliskisi de tadinda kararinda olmus. her erkek bir gun kiz cocugu olsun ve onunla vakit gecirsin ister diye dusunuyorum. ya da ben boyle dusunuyorum bilemiyorum. kisacasi 90'lar turkiyesi. eski efes bardaklari baba kizin dingin bir sekilde vakit gecirmesi. yetersizlikler, pismanliklar ait olamama durtuleri barindiran bu filme bir sans verilmeli. siz ne dusunuyorsunuz ?
Palyatif Toplum - Günümüzde Acı sayfasını aç
Palyatif Toplum - Günümüzde AcıByung-Chul HanKitap · 2022geçen yıl doğum günümde bir akademisyen arkadaşımın hediye ettiği ve tam olarak aradığın, isteğin şeyi bulacağını düşünüyorum diye de söylediği (bkz: byung chul han) kitabıdır kendileri. 70 sayfadan oluşan ve 11 bölüme ayrılmış eseri okumak sürekli düşünmeye ittiği için bir hayli zor. bugün sabah kahvaltısından sonra evde pineklerken elime geçti ve az önce bitti. bu kısacık eserde birçok yerin altını çizmemek neredeyse güç oluyor. en beğendiğim kısım "mutluluk zorlaması" oldu. "endüstri sonrası, kahramanlık sonrası çağda beden ne bir ön karakol ne de üretim aracıdır. üst bir amaçla hiçbir bağlantısı olmayan, kendinden hoşlanan ve kendinin zevkini çıkaran hedonik bedenin acık karşısındaki tavrı, disipline edilmiş bedenin aksine, reddetme şeklindedir. acıyı anlamsız ve yararsız görür. günümüzün performans öznesi disipline sokulmuş özneden temelde farklıdır. jünger'in kastettiği anlamda bir 'işçi' de değildir.(bkz: neoliberal) performans toplumunda emir, yasak ya da cezalandırma gibi olumsuzluklar yerlerini motivasyon, kendini optimize etme ve kendini gerçekleştirme gibi olumluluklara bırakır. disipline edici mekanlarını yerini huzur verici alanlar alır. acı güç ve iktidarla tüm ilişkisini yitirir. tıbbi sorun olarak siyasetten arındırılır." yine aynı bölümden bir başka alıntı.. "gözetim de akıllı bir şekle bürünür. sürekli olarak ihtiyaçlarımızı, dileklerimizi, tercihlerimizi bildirmemiz ve hayatımızı anlatmamız talep edilir. tam iletişim, tam gözetim, pornografik soyunma ve (bkz: panoptikon) tarzı gözetleme bütünleşir. özgürlük ve gözetim birbirinden ayır edilemez hale gelir." "acıyla mutlaka mücadele etme isteği de acının toplumsal dolayımlı olduğunu unutturur. acı hem bedensel hem de ruhsal alanlarda iz bırakan sosyoekonomik çarpıklıkları yansıtır. aşırı miktarlarda yazılan ağrı kesiciler acıya yol açan toplumsal koşulların üzerini örter. sadece ve sadece tıp ve eczacılık alanlarına aktarılması acının br dili ve sonra bir eleştiri haline gelmesini engeller. acının elinden nesnelliği, dahası toplumsallık niteliklerini alır. palyatif toplum, ilaçlar ya da medya yoluyla oluşan duyarsızlık sayesinde eleştiriye karşı bağışıklık kazanır. sosyal medya ve bilgisayar oyunları da anestezikler gibi etki gösterir. toplumsal sürekli anestezi, bilgi ve düşünmeyi engeller, hakikati baskılar.(bkz: adorno) negatif diyalektikte şöyle yazar: 'ıstıraba ses verme ihtiyacı bütün hakikatlerin ön koşuludur. çünkü ıstırap, öznenin omuzlarına binen nesnelliktir. öznenin en özel unsuru olarak deneyimlediği ifadesi, nesnellik üzerinden dolayımlanmıştır'"
siz hiç uzaklardan izleyip de dokunmak istediğiniz bir aşk öyküsüne şahitlik ettiniz mi ? peki ya siz bir aşkın melodisine kulak vermek istediniz mi ? ya da her aşk hikayesinde olduğu gibi aşk ile beraber büyüyen gelişen ve değişen renklerin büyüsüne kapıldınız mı? wong kar wai bu naif ve bir o kadar da tutkulu öyküsünde adeta sinema nedirin cevabını veriyor. eşleri tarafından aldatılan çiftlerin öyküsünü ve bir fidan gibi hassas olan iletişimini bizlere harikulade müzikler aynı zamanda cesurca kullanılmış renkler ile anlatıyor. günümüz yozlaşmış dünyası ile kıyaslandığında insan üzülmüyor değil.
1 günde 400 sayfa okuyarak bu güzel eseri önce gözlerime bayram ettirdiğim ardından da zamanla silinecek olsa da zihnime attığım için ne kadar ayrıcalıklı olduğumu düşündüm bir süre. martin eden'ın bitmek bilmeyen çoşkusu bana tıpkı ufak ufak alevlenen bir yanardağı anımsattı. gözüpek bir delikanlı olan martin eden için o yanardağın patlaması da ruth isimli aşkı ile hayata geçti. kitapta çok güzel birey, toplum, kapitalizm, sosyalizm eleşitirileri de yapılmıştı. jack london'ın zaman zaman bazı bölümleri sadece bunlara ayırması eseri daha da yukarı taşımıştı. özellikle brissenden ile tanışması ve brissenden'in onu o işçi mahallesinde bulunan inlerine götürmesi kısmı ve oradaki diyaloglar şahaneydi. "şöhrete erişemeyecek kadar basitsin, safsın ve mantıklısın. umarım dergilere bir satır bile satamazsın. hizmet edilecek yegâne efendi, güzelliktir. güzelliğe hizmet et, tanrı toplumun cezasını versin! başarı! başarı, henley'nin hayalet'ini bile gölgede bırakan bir stevenson şiirinde değilse, aşk döngüsü'nde değilse, nerede peki? yaptığın işte veya edindiğin başarıda değil, o işi yapmaktan duyduğun hazda. hiç anlatma, biliyorum. sen de biliyorsun. güzellik seni yaralar. bu, senin içinde sonsuz bir acı kapanmayan bir yara, alevden bir bıçaktır. neden dengilerle oyalanıyorsun? bırak, hedefin güzellik olsun. neden güzelliği altına dönüştürüyorsun? zaten yapamazsın bunu; boşa telaş etme. dergileri bin yıl bile okusan, perinde keats'e layık tek bir dize bulamazsın. ünü ve parayı bir kenara bırak, yarın hemen bir gemiye atla ve denize açıl." ardından katıldığı bir mecliste 5 dk ile başlayan ardından 20 dakikalara çıkan konuşması sırasında ben bile oturduğum yerden yükseldim. cümleleri daha bir hızla okudum. her rehin bıraktığı eşyası ile biraz daha küçülmesini postacının ayak sesleri ile birlikte zaman zaman yokoluşlarını iliklerimde hissettim. ruth'u gördüğünde yanında oturduğunda saçlarının telleri suratına çarptığında zaman zaman omuzunu değdirdiğinde titreyişi ve içindeki aşkın alevinin gözlerinden okunmasını hem çok kıskandım hem de büyük bir merakla takip ettim. kısacası martin eden gibi derin bir karakterin yolculuğunun yine derinlerde son bulması biz okuyucuları her ne kadar üzse de şaşırtmadı ama diyebiliriz. tek kızdığım nokta ruth'a olan tavrıydı. ruth karakteri en başından beri sadece bir kadınsı aşk ile değil anaç bir tavırla da martin eden'i hayatına yerleştirmişti. ve ona zaman zaman söylediği bir işe girmesi yönündeki telkinleri de bu yaklaşımı barındırıyordu. şahsi fikrim ruth'a bir şey hissetmemesi ruth ile alakalı bir durum değildi. 19 saat çalışan eden hayatı o kadar bırakmıştı ki sevgi sıcaklığına da koca bir buz kütlesi yerleşmişti. gittim bu hızla filmi de izleyeyim dedim. açtım bu savaş zamanında mubi'yi ama aman allahım. ben hayatımda bu kadar kötü uyarlama seyretmedim. ruth'u gördüğünde karrrrııı gibi titreyen eden almış kızı oradan oraya kucaklıyor. dudaklarına yapışıyor falan. kuzum siz delirdiniz mi. 30 dk. dayanabildikten sonra korkunç bir öfkeyle kapattım.
1. sezon 1.bölümden koşa koşa geldim. -yönetmen resmen italya'nın güzelliklerini alıp "alın lan pis fakirler" diye suratımıza vurmuş. dizideki her şey o kadar klas durumdaki adrew abimiz tahta bavulu ile haydarpaşa garına inen anadolu insanım gibi kalmış. -yönetmen yetmemiş gayet cool bir çift de yerleştirmiş diziye. bilemiyorum. gayet iyi gidiyor şimdiye kadar. -yavaş, az diyaloglu ve sonuç itibariyle sessiz giden bir kartpostal serisi gibiydi ilk bölüm. demek netflix full sikiş sokuş yapımlarının arasına böyle şeyler de iliştiriyor. şaşırdım doğrusu. son olarak filmin sinematografisi bana aşırı derece yine bir netflix yapımı olan roma filmini hatırlattı.
"mesele şu ki tamamen farklı bir hayvan olduğunuzda hala aynı şeyleri isteyecek misiniz?" hepimiz bir dünyaya doğuyor ve zamanla farklı habitatlar ile karşılaşıyoruz. her habitatın içerisinde farklı hayvan içgüdülerimizi kullanıyoruz. her seçim beraberinde de bir vazgeçişi getiriyor. farklı hayvan olduğumuzda istediklerimiz ya da benliğimiz aynı mı kalıyor? lucy üzerindeki o tertemiz vault derisinden soyunacak ve aynı hayvan olarak hayatına devam mı edecek göreceğiz.
dekor, oyunculuklar, mükemmel bir anlatımın yanında bu diziyi aşırı özel kılan şeylerden biri de net denge. dizide her olay, her durum, aklınıza gelebilecek her şey için bir denge gözetilmiş. gerçekten inanılır gibi değil. baktığınızda sezar'ın ölümü harikulade resmedilmiş. bir bakış ile 'sen de mi brutus' sözü gösterilmiş. hepimizin duyamadığı o söz bizzat brutus tarafından annesine 'sen de mi anne' şeklinde söyletilmişken sezar'ın cenaze töreni de muhteşem bir denge içinde aktarıldı. muhteşem kudretli, yarı tanrı olan sezar ile sıradan bir insan olan lucius vorenus'un eşinin cenazesi neredeyse paralel olarak aktarıldı. gerçekten harika. düşünüyorum da şuan bu dizi çekilse rahat 2 bölüm sezar'ın cenazesini izlerdik.
2. sezon > 1. sezon. en cok da hosuma giden sey mekanda calisan tum oyuncalara bir topluluk icinde challenge verilip o zorluk karssindaki degisim donusumlerini gosterirlerken carminin challenge durumunun kapali bir dolapta olmasi. kendi hatasi ile kendini dolaba kilitli birakip kendisiyle yuzlestirildi. digerlerine firsat verilmemis hayatta. kiyida kosede kalmislar ya da itilmisler. fakat carmi abimiz kendi kendisini izole etmis. ve o izole dunyadan cikamamak icin de cesitli bahaneler uretmis. bunu guzel gosterdi.
"türkiye'de tamamı tek planda çekilmiş ilk uzun metrajlı filmdir" diye bir etek bulunmuş ve altına saklanılıp duruluyor. bizim ülkemizin 'sanat' filmleri neden hep sıkıcı olmak zorunda ve neden hep bir klişeler sarmalına sarılmak zorunda. her zamanki gibi kakası gelmiş ve bir türlü kakasını yapamamış bir karakter. boş boş televizyona bakıyor. süt ve kurban etinin kokması metaforu hahahaha. eee sonra gözümüze sokulan akvaryum hahahahaha. boş boş bakışlar. korkunç bir şiddet anında bile gayet soğukkanlı kalınması. senaryo, dialog namına herhangi bir şey olmaması. üstüne kötü oyunculuk. hanımefendinin ağzındaki yapay kusmuğu bile güzelce kusamaması falan filan. ama tabii tek plan. o yüzden bunların önemi yok.










