Kader, kaprisli bir demiryolu makasçısı gibi. İnsanları bir araya getirip sonra ayırıyor. Canı isterse onları yeniden karşılaştırıyor. Üstelik bu karşılaşmanın yollarını insan en çılgın fantezilerinde bile hayal edemiyor.
“Öyle bir şey göstereceğim ki sana, ne seni durmadan izleyen sabahki gölgendir, ne de kalkıp seni karşılayan akşamki gölgen; sana korkuyu göstereceğim bir avuç tozda.”