Ah nasıl geç kalmışım Füruzan’la tanışmak için. Nasıl da kızdım kendime her bir öyküyü bitirdikten sonra. Bir öykü kitabı düşünün her öyküyü okuduktan sonra boşluğa baktıran. Bir öykü kitabı düşünün ruhunuzun dehlizlerine sızan. İşte bundandır hayıflanmam. Öykülere gelecek olursam ilk iki öykü çok sesli öykülerden. Olay örgüsünden ziyade anlık duygular, imgelerle adeta bir resim çizmemizi ister Füruzan, ki başarır da bunu. Üçüncü öykü günlük türünde, yine alışıldık tarzda değil, yine okuyucu resmediyor Münip Bey’in o titrediği soğuğu, o tekdüze yaşamı. Sayfaları çevirdikçe olay örgüsünün de olduğu öyküler karşılıyor bizi. Bunlardan kitaba da ismini veren Parasız Yatılı ki parasız yatılı cümlesi bu öykü hariç iki yerde daha geçiyor ve sanırım bu yüzden kitaba da ismini vermiş. Parasız Yatılı kısa öykülerden biri ama kısa dediğime bakmayın hissettirdikleri uzun. 106. sayfasında şöyle bir diyalog geçer; -Bu okulu kazanacakların hepsi de benim gibi yoksul çocukları mı, anne? Onu da öğrendin mi? -Öyle ya, yoksul çocukları ki, parasız yatılı için imtihan oluyorlar. -Öyleyse ben burayı kazanırım. Üzülme. Sınavı pekiyiyle bitiririm. Kız çocuğunun kurduğu cümlede onun dünyasında yoksulluğun da sınava tutulacağı ve bundan dolayı sınavı kazanacağı düşüncesi anlaşılıyor. Yoksulluk ete kemiğe bürünse böyle derinden sarsmazdı değil mi? Öte taraftan Haraç isimli en uzun ve son öyküsü yaşanmamışlığı, elemi, kederi oturtuyor insanın böğrüne. Servet Hanım’la birlikte siz de örtünme ihtiyacı hissediyor, söyleyemediğiniz yorgunluklarınızı düşünüyorsunuz. Son öyküyle iyice bir sarsıyor sizi Füruzan. Öte taraftan Füruzan babasız büyümüş bir yazar ve bunu ince ince işliyor öykülerinde de. Babasızlığın o iflah olmazlığı sızıyor kaleminin içine ve yazıyor, yazıyor, yazıyor. İyi ki yazmış. Sait Faik öykü tanrısı ise Füruzan öykü tanrıçasıdır diyorum ve bu incelememi bitiriyorum. Elemsiz, kedersiz günler, keyifli okumalar diliyorum.





