(@) - Raf

- ? - 06.01.2025 - 2025 yılının ilk kitabını okumuş bulunmaktayım. Bu kitabı yüksek bir beklentiyle okumaya başladım ancak beklentimi karşılayabildiğini söyleyemeyeceğim. Çünkü kitabın bazı noktalarında kendini çok tekrar ettiğini farkettim, yani 176 sayfa yerine 120 sayfa falan olsa bence…devamı- ? - 06.01.2025 - 2025 yılının ilk kitabını okumuş bulunmaktayım. Bu kitabı yüksek bir beklentiyle okumaya başladım ancak beklentimi karşılayabildiğini söyleyemeyeceğim. Çünkü kitabın bazı noktalarında kendini çok tekrar ettiğini farkettim, yani 176 sayfa yerine 120 sayfa falan olsa bence olurdu. İçinde gerçekten faydalı bilgiler de var ama okurken yoran kısımlar da var. Eğer lise çağımdayken okusaydım daha çok faydalanabilirdim, okumaya biraz geç kalmışım. Yine de altını çizdiğim ve beğendiğim birçok kısım oldu, özellikle de lise çağındaysanız mutlaka okumanızı tavsiye ederim. Hepimiz sınavlara son gün harıl harıl çalışıp bir günde ezberlemeye çalışıyoruz ya da türlü türlü bahaneler sunup bir türlü masaya oturmuyoruz. Aslında zihnimizi tüm bu bahanelerden arındırsak ve kendimizi gerçekten öğrenmeye adasak bu tembellikten kurtulabilirmişiz. Adından da anlaşıldığı üzere irademizi terbiye etmeyi anlatıyor aslında kitap. Hepimiz ezberci bir eğitim sistemine maruz kaldık ve bu yüzden bilgiyi gerçekten öğrenemiyoruz. Ders çalışmayı sıkıcı ve yorucu bir şey olarak öğrendiğimiz için akademik sorumluluklarımızı yerine getirmekte çok zorlanıyoruz, bu zorla getirildiğimiz tembellik halinden kurtulmak için neler yapabileceğimizi anlatıyor. “Zihni çalışmalarımıza katkı sağlayacak duygu ve fikirlerimize otelde konaklayan gelip geçici müşteriler gibi davranırsak bir süre sonra bize yabancılaşırlar ve unuturuz.” “En parlak yetenekler dahi özgüven olmazsa sönmez mi? İnsanlığın büyük başarılarında en büyük pay sağlam iradelerin değil midir?” “Zihin çabuk açılır, uyuşukluk aslında istektedir, zihinde değil.” “Doğrusu tembel, bir “hotontimorümenos” yani kendi kendisinin celladıdır. Tembellik insanın kendi kendisine, bedenine, aklına verebileceği bir eziyettir.” “Montaigne’nin dediği gibi hoca öğrencilerini önünde koşturmalıdır. Hocayı dinleyerek ne çalışmayı öğrenebiliriz ne de bilimsel anlamda buluşlar yapabiliriz. Maç müsabakası seyrederek beden eğitimi yapılamayacağı gibi.” “Genç “kendinden kaçmamayı” öğrendiğinde ve kendisini oyalamasının, ellerin kolların titremesi gibi bir zayıflık olduğunu anladığında artık kendini dinleme fırsatı yakalayacaktır.” “Ani çıkışların büyük düşüşleri olur. Mütevazı, küçük bir tohum gibi basit alışkanlıklar büyük davranışlara dönüşür.” “Aniden büyük çaba göstermek gerektiren anlık işler hiçbir açıdan tavsiye edilmez. Çünkü genelde arkasından tembellik dönemi takip eder. Gerçek cesaret uzun soluklu, sebatkâr olandır. Genç açısından önemli olan ipin ucunu hiçbir zaman bırakmamak olmalı.” “Tek bir işin yapılmadığı çalışma dağınık bir çalışmadır. Oradan oraya uçar. Hatta tembellik yapmaktan daha tehlikelidir çünkü en azından tembellik insana kendini kötü hissettirir ama bu dağınık çalışma insanı işten soğutur. Şevkimizi, isteğimizi kırar; var olanı da nefrete dönüştürür. François de Sales birçok işi aynı anda yapmamak gerektiğini söyler. “Şeytan çok işi aynı anda yapmamızı ama hiçbirini de istediğimiz gibi bitirmeyerek kendimizi kötü hissetmemizi ister. Bazı vazifeleri tekrar tekrar yapmaya çalışmak işten soğumamıza ve işin bitmesine neden olur.” Puanım: 6/10

lilithy 1 year ago

R. U. R. - Rossum’un Evrensel Robotları

Karel Çapek

2 Gönderi

Spoiler içeriyor - 27.12.2024 - Artık yılın son günlerine yaklaşmışken bu kitabı da 2024 yılına sığdırmak nasip oldu. Karel Çapek, 20. yüzyıla eserleriyle ses getirmiş Çek asıllı bir yazarmış. Bu tiyatrosunda Dünya tarihinde ilk defa “robot” kelimesini kullanmış ve bu kelimeyi sözlüklere…devamı- 27.12.2024 - Artık yılın son günlerine yaklaşmışken bu kitabı da 2024 yılına sığdırmak nasip oldu. Karel Çapek, 20. yüzyıla eserleriyle ses getirmiş Çek asıllı bir yazarmış. Bu tiyatrosunda Dünya tarihinde ilk defa “robot” kelimesini kullanmış ve bu kelimeyi sözlüklere kazandırmış. 1920’de yazılmış bu tiyatronun, bu kadar günümüze uygun yazılması bana çok şaşırtıcı geldi. Kitap 94 sayfa, oldukça ince, bir oturuşta bitirilebilecek bir kitap. Diyaloglar şeklinde yazıldığı için oldukça kolay okunuyor. Konusu ise Rossum adında bir kişinin Robot üretmek istemesiyle başlıyor. Kitabın karakterleri olan Domin, Dr. Gall, Fabry, Dr. Hallemeier, Busman, Alquist adlı insanların bu yolun izini takip etmeleriyle devam ediyor. Sonra işin içine Helena adında bir kadın giriyor ki bu kadın da İnsanlık İttifakı’ndan gelmiş. Tabii ki Helena hariç diğerlerinin amacı, insan işçiliğini ortadan kaldırıp tamamen zevklere adanmış bir Dünya oluşturmak. Ama bu insanın ruhu için uygun mudur? Bu nelere yol açabilir? Bu soruların cevaplarını da alacağımız bir kitap. Eğer Asimov tarzı kitapları seviyorsanız, bilim kurgu edebiyatının hayranıysanız bu kitabı da yüksek ihtimalle beğeneceksiniz. Ben de çok beğendim, sadece finalinde gerçekleşmesini beklediğim farklı şeyler vardı, bunların eksikliğinden ötürü 1 puan kırdım. “Helena, insanlara daha yeryüzündeyken cenneti vermekten kötü bir şey olamaz.” “İnsanlardan insanın kendisi kadar kimse nefret edemez. Taş at insanlara, sana taş atarlar, başka ne yapacaklar ki.” “Bütün düşünceler, aşklar, planlar, kahramanlıklar, bütün o soyut şeyler yalnızca kişi Evren’in müzesine kaldırıldığında yanında bulunsun diye vardır; bir de not iliştirilir o standa: Ey insan.” “Sevgi sayesinde gelecek kurtuluşumuz ve sevgi sayesinde hayat yok olmayacak!” “Hallemeier: İrade olmadan tutku olmaz. Geçmiş olmaz, can, ruh olmadan olmuyor. Helena: Aşk olmadan, başkaldırı olmadan da mı? Hallemeier: Elbette. Robotlar, hiçbir şeyi sevmezler, kendilerini bile. Başkaldırmak mı? Bilmem. Nadiren, zaman zaman oluyor işte. Helena: Ne? Hallemeier: Önemli değil. Bazen kayboluyorlar. Cinnet gibi, Robotların kafalarının tası atıyor. Robot krampı deniyor buna. Ellerinde ne varsa ansızın bırakıveriyorlar, öylece duruyorlar, dişlerini gıcırdatıyorlar. E sonra tabii ki doğru pres makinesine. Mekanizmalarında bir bozukluk olmasa böyle yapmazlar elbette. Domin: Fabrika üretim hatası, oluyor öyle. Helena: Yoo, hayır, onların ruhları bu, can dediğimiz şey o işte!” “Alquist: Robotların canı olmaz, hayatı olmaz. Onlar makinedir. 3. Robot: Makineydik evet efendim, ama dehşet, korku ve acı ile doldukça bir baktık ki… Can sahibi olduk.” Puanım: 10/10

lilithy 1 year ago

Güneşi Gördüm

Mahsun Kırmızıgül

69 Gönderi

- 21.12.2024 - 2009 yılında yayınlanmış ve yönetmen koltuğunu Mahsun Kırmızıgül’ün üstlendiği Türk dram filmidir. Çocukken televizyonda denk gelmiştim ve bir sahnesinin zihnimde çok yer ettiğini hatırlıyordum, tekrar izlemek istedim. O zamanlarda da şimdi olduğu gibi ülkemizde terör sorunu ile…devamı

lilithy 1 year ago

Sahaf Mendel

Stefan Zweig

21 Gönderi

- 20.12.2024 - Stefan Zweig, eminim ki edebiyatla biraz bile haşır neşir olanların duyduğu isimdir. Daha 23 yaşındayken “felsefe doktoru” ünvanını kazanmış kendisi, gerçekten hayran kalınası bir isim. Kendisi oldukça savaş karşıtı bir insan bu yüzden çoğu eserlerinde de savaşın…devamı- 20.12.2024 - Stefan Zweig, eminim ki edebiyatla biraz bile haşır neşir olanların duyduğu isimdir. Daha 23 yaşındayken “felsefe doktoru” ünvanını kazanmış kendisi, gerçekten hayran kalınası bir isim. Kendisi oldukça savaş karşıtı bir insan bu yüzden çoğu eserlerinde de savaşın olumsuz sonuçlarını, insanlığa ne denli kötü geldiğini yansıtmıştır. Zaten kendisi eşiyle birlikte bu acılara dayanamayıp intihar ederek yaşamlarına son vermişler. Sahaf Mendel kitabı benim okuduğum 3. kitabı oldu, aslında çoğumuz onu Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu ya da Satranç isimli kitaplarıyla tanısak da bence popülerliğini yitirmiş ama çok daha güzel kitapları var. Şuana kadar eserleri arasında benim en beğendiğim Mecburiyet kitabı oldu, ikinci sıraya da şimdilik Sahaf Mendel’i koydum. Kendisinin şuan itibariyle Modern Klasikler Dizisinde tam 26 tane kitabı basılmış, ben 3 tanesini okudum, kalan 23 kitabı da en kısa sürede okumayı ve Zweig’i daha yakından tanımayı istiyorum. Ve kendisinin olağanüstü bir biyografi yazarı olduğundan bahsediliyor, ben daha hiç biyografisini okumadığım için çok merak ediyorum. Sahaf Mendel’e gelirsek, bu kitabın içerisinde 3 tane öykü var. Birinci öykü Sahaf Mendel ki benim en çok beğendiğim buydu. Kitaplara aşık hatta saplantılı bir adamın çöküşünü okuyoruz bu öyküde. İkinci öykü Görülmeyen Koleksiyon’du, bu öyküde de gözleri görmeyen ama devasa bir koleksiyonu olan, o koleksiyona çok kıymet veren bir insanı okuyoruz. Üçüncü öyküde de iyiliğiyle tanınmış bir insanı okuyoruz. Kitap genel olarak oldukça kısaydı o yüzden çok bahsederek büyüsünü bozmak istemiyorum, okuyunuz efendim. “Eğer rüzgâr, bastığımız yerlerde bizden kalan son izleri de yok edecekse, neye yarardı yaşamak?” “Onu gözlemleyerek, varoluşumuzda özel ve güçlü olan her şeyin bir iç konsantrasyon ve delilik sınırlarında gezinen yüce bir saplantıyla başarılabildiği yolundaki büyük gizemin ilk kez farkına varmıştım.” “Çünkü anılar insanları birbirine bağlar ve sevgiyle anılanlar iki kat daha fazla.” “Habent sua fata libelli: Kitapların kendi kaderleri vardır.” “Bizim gerçek ve çirkin dünyamızın üzerinde, saf bir hayalin yavaşça yükselmiş beyaz bulutu gibiydi.” “Dünyada tüm insanlar birbirine güvense polise, mahkemelere, hapishanelere ve hatta… paraya gerek kalmaz.” Puanım: 9/10

lilithy 1 year ago

Âdem’den Önce

Jack London

22 Gönderi

- 16.12.2024 - 20.12.2024 - Jack London, zamanının ötesinde bir yazar kesinlikle. Bu benim onun kaleminden okuduğum ikinci kitap, ilk okuduğum kitap Martin Eden’di ve hayran kalmıştım, hala işaretlediğim yerleri açar okurum. Jack London, hayatının neredeyse her anında çeşitli zorluklara…devamı- 16.12.2024 - 20.12.2024 - Jack London, zamanının ötesinde bir yazar kesinlikle. Bu benim onun kaleminden okuduğum ikinci kitap, ilk okuduğum kitap Martin Eden’di ve hayran kalmıştım, hala işaretlediğim yerleri açar okurum. Jack London, hayatının neredeyse her anında çeşitli zorluklara maruz kalmış, bir ömründe yüzlerce ömür yaşamışçasına deneyimleri olduğu söylenen bir yazar. Kütüphanelerde uzun zamanlar geçirerek kendi kendini eğitmiş, hatta küçük yaşta okuduğu bir kitap sayesinde hayata dair direnme gücü bulmuş. Çok ağır şartlarda çalıştığından ve yoksullukla mücadele ettiğinden ötürü sosyalizmden etkilenmiştir. Hayatının bir döneminde de denizci olmuş, istiridye korsancılığı yapmıştır. Kendisi üniversite okumayı çok istemiş hatta kazanmış fakat maddi durumlardan dolayı bırakmak zorunda kalmış. Kendisi, Sanayi Devriminin etkisiyle tamamen vahşileşmiş ve baskılanmış zorlu iş hayatlarına, yoksul kesimin çektiği çilelere şahit olduğu için eserlerinde de bunlara sık sık rastlıyoruz. Jack London’ın gerek yazım diliyle gerek yaşamındaki zorluklara direnişiyle, gerek sosyal adalet kavramına gösterdiği özeniyle çok iyi bir yazar olduğunu düşünüyorum. İş Bankası Klasiklerinde 16 tane kitabı var, hepsini de okumak istiyorum. Kitaplarının çevirmeni olan Levent Cinemre’nin sohbet videosunu izledim. Kendisi de Jack London’ın büyük hayranıymış. Jack London’ın 40 yaşında ölmesine rağmen 150 yaşında ölmüş kabul edilecek kadar çok deneyimi olduğunu söylüyor. Bu kitapta, modern insan rüyalarında tarihöncesi çağdaki atasının maceralarını görüyor. Yani kitabın ana karakteri olan Kocadiş’in maceralarını okuyoruz aslında. Kitapta geçen çağda, insanı üç ayrı tür olarak ele almış; Ateş İnsanları, Ağaç İnsanları ve Halk. Kitabın ana karakteri Kocadiş de Halk türüne ait. Kitabın zemininin evrim konusunu ele almasının yanında dostluk nedir ve nasıl gelişmiştir? Aşk diye adlandırdığımız kavram nasıl ortaya çıkmıştır? Aile nedir? Bu sorulara cevap niteliğinde olduğunu düşünüyorum. Ayrıca uyurken boşluğa düşermiş gibi panikle uyanırız ya, bunun sebebinin de ağaçlardan ağaçlara gezen atalarımızın aşağıya düşme korkusunun bize genetik aktarım ile geçmesi olduğunu söylüyor. Bana oldukça mantıklı geldi, kanımda hala ilk atalarımızın izlerine rastlamak çok şaşırtıcı doğrusu. Jack London, 1906 yılında henüz evrime dair geniş kapsamlı araştırmalar yapılmamasına rağmen bu kitabı yazabilmesi büyük bir nimet bence. Çevirmenin eklediği notlara göre kitapta doğru ve tutarlı bilgiler olduğu kadar yanlış olanlar da var. Mesela kitapta üç ayrı insan türünün aynı çağda yaşadığını anlatılsa da aslında o üç ayrı tür hiçbir zaman aynı çağda yaşamamışlar. Jack London, yine de bu kısıtlı imkanlara rağmen bilgileriyle hayal gücünü çok iyi harmanlamış. Kitapta geçen bazı cümleler gerçekten çok hoşuma gitti. Bu kitap yayınladığında yıl 1906 yani 118 yıl öncesi olmasına rağmen günümüzde hala değiştirilememiş karanlıklara ışık tutan cümleleri var Jack London’ın. Kitapta Kızılgöz adında bir ağaç insanı var, kendisi tüm duygulardan yoksun, vahşet ve öfkeden beslenen biri. Dişilerinin çoğuna tecavüz edip sonra da öldürüyor. Bunun için Jack London, Kocadiş’in ağzından şöyle diyor; “Olup biten çoğu şeyi şaka gibi gören bizler, Kızılgöz’ün karılarını dövmesine asla gülmedik. Onların trajedilerini gayet iyi biliyorduk.” Ve yine aynı olay için bir başka cümlesi de şu; “Kızılgöz o kış, son karısını taciz ve sürekli dayakla öldürdü. Uzak atalarının zamanından ileri gidememiş, ilkel biri olduğunu söyleyip duruyorum ya, aslınsa bu olay daha da beterdi, çünkü daha aşağı seviyede olan hayvanlar bile dişilerine böyle kötü davranmaz, onları öldürmez. Bu açıdan baktığımda atalarının zamanından beri ilerleme kaydedemiş olmasına rağmen Kızılgöz’ü insanoğlunun habercisi olarak görüyorum çünkü sadece insan türünün erkeği dişisini öldürür.” Ah Jack London, ne güzel bir detaysın. Ve bu kitaptan 118 yıl sonra, tam bu noktada, bizim ülkemizde her ay 20’den fazla kadın katlediliyor. O kadar acı verici ki, ne desem bilemiyorum. Eminim ki kadına olan şiddete değinen daha eski kaynaklar da vardır, sadece bu kitapta buna rastlamak çok hoşuma gitti. Jack London okunması ve tanınması gereken, kendini aşmış bir yazardır. Okuyunuz efendim, onun kaleminden tanıyacağımız yüzlerce hayat var bana kalırsa. “Korktuğumuz tek şey karanlıktı. İçimizde filizlenen bir din, kafamızda görülmeyen dünyaya dair bir fikir yoktu. Sadece gerçek dünyayı biliyorduk ve korktuğumuz şeyler gerçek şeyler, somut tehlikeler, kanlı canlı yırtıcı hayvanlardı. Muhtemelen karanlığın gerçek sakinlerine karşı duyulan bu korkudan, zaman içinde gerçekdışı sakinlere duyulan korku gelişecek, görünmeyen sağlam ve güçlü bir dünyada doruğa çıkacaktı. Muhtemelen hayal gücü geliştikçe ölüm korkusu da artacak, sonunda Halk bu korkuyu karanlığa yansıtacak ve onu ruhlarla dolduracaktı. Sanırım Ateş İnsanları karanlıktan bu şekilde korkmaya başlamıştı bile.” Puanım: 10/10

lilithy 1 year ago

Gezgin

Halil Cibran

18 Gönderi

- 16.12.2024 - 17.12.2024 - Halil Cibran, Lübnan asıllı Amerikalı bir yazardır. Kendisi oldukça iyi seviyede Arapça biliyormuş. Aynı zamanda resim sanatına da büyük bir ilgisi varmış. Bu kitap, benim kendisiyle tanıştığım kitap oldu. Bu kitabın arka cildinde, kitabın hayatın…devamı

lilithy 1 year ago

Dorian Gray’in Portresi

Oscar Wilde

150 Gönderi

- 09.12.2024 - 11.12.2024 - Oscar Wilde, İrlandalı oyun yazarı ve şairdir. Kendisi, yaşadığı dönemin katı anlayışlarından ötürü yargılanıp iki yıl hapse mahkum edilmiş. Bu kitabında güzellik teması oldukça fazla işleniyor. Kendisinin tek romanı buymuş. Oscar Wilde’nin anlatımını ve yazım…devamı- 09.12.2024 - 11.12.2024 - Oscar Wilde, İrlandalı oyun yazarı ve şairdir. Kendisi, yaşadığı dönemin katı anlayışlarından ötürü yargılanıp iki yıl hapse mahkum edilmiş. Bu kitabında güzellik teması oldukça fazla işleniyor. Kendisinin tek romanı buymuş. Oscar Wilde’nin anlatımını ve yazım tekniğini gayet beğendim hatta gerçekten de çok ince bir edebi zekası olduğu yazılarından belli oluyor. Zaten Mutlu Prens kitabını da oldukça beğenmiştim, o kitaptaki anlatımı daha yumuşaktı, burada daha karanlık ve melankolik bir anlatım görüyoruz. Bu kitapla birlikte, Oscar Wilde’den 2 eser okumuş oldum. Konusu, önceden saf ve masum olarak nitelendirilen bir insanın, zamanla yozlaşarak kibir ve bencilliğe teslim olmasını anlatıyor. Bunu da kendisinin bir portresi yapılması üzerine, portresine bakarken hiç yaşlanmamayı dileyerek kendisine büyük bir ceza vererek yapıyor aslında. Dorian Gray, kendisini o kadar çok beğeniyor ki bir noktadan sonra kendini ilah olarak falan görüyor sanırım. Yani bu kitapta narsisizmin etkilerini görüyoruz. Bu kitabı okurken o dönemin şartlarını falan da bilmek daha iyi olurdu bence, ben tam olarak bilmediğim için kaçırdığım noktalar olmuştur diye düşünüyorum çünkü erkek arkadaşımdan öğrendiğim kadarıyla o dönemlerde Britanya’da kölelik ile mücadele ediliyormuş sanırım. Kitaptaki Lord Henry karakteri aşırı cinsiyetçi bir insandı. Kadınlar hakkındaki söylemlerini hiç beğenmedim, kendisi bana bilge bir insan olmaktan ziyade ukala bir insanmış gibi geldi. Kitapta bağlandığım bir karakter olmadı resmen. Özetle, kibir ve egodan yansımalar görmek isterseniz bu kitap oldukça nokta atışı olacaktır. Bence okunması gereken kitaplardandır. Sayfa 101’de Sibyl’in sözleri beni gerçekten çok etkiledi, sanırım kitaptaki en beğendiğim kısım oydu. “İnce dudaklı Akıl eski bir koltukta oturup dile gelmiş, tedbirli davranmanın öneminden dem vuruyor, yazarın “sağduyu” diye adlandırmayı tercih ettiği “korkaklık” kitabından alıntılar yapıyordu.” “Öyle bir devirde yaşıyoruz ki insanlar bilge olamayacak kadar çok okuyup güzelliklerini koruyamayacak kadar çok düşünüyor.” “Mutluyken hep iyi insan oluruz; ama iyi insan olduğumuzda illâ mutlu değilizdir.” Puanım: 7/10

lilithy 1 year ago

Genç Werther'in Acıları

Johann Wolfgang Von Goethe

240 Gönderi

Spoiler içeriyor - 07.12.2024 - Sağlık sorunu sebebiyle kitap okuyamaz hale gelmiştim, şükür ki günler sonunda bugün kitap okuyabildim. Johan Wolfgang Von Goethe, Dünya edebiyatına büyük katkıları olan Alman yazardır. Kendisi bu kitabı 25 yaşındayken yazmış ve kitabın yazıldığı dönemde intihar vakalarında…devamı- 07.12.2024 - Sağlık sorunu sebebiyle kitap okuyamaz hale gelmiştim, şükür ki günler sonunda bugün kitap okuyabildim. Johan Wolfgang Von Goethe, Dünya edebiyatına büyük katkıları olan Alman yazardır. Kendisi bu kitabı 25 yaşındayken yazmış ve kitabın yazıldığı dönemde intihar vakalarında artış gözlemlenmiş. Goethe, yoğun olarak doğa bilimleriyle ilgilenmiş hatta renk teorisi ve evrim gibi konular üzerine araştırmalar yaparmış. Goethe, en çok bu romanıyla tanınsa da otobiyografi ve şiir alanlarında da birçok eseri var. Benim kalemiyle tanıştığım kitap bu oldu ama diğer eserlerini de okuyacağım. Kitabın konusu, Werther’in kendisine belirtilmesine rağmen, kontrol altına alınamaz bir şekilde, nişanlı bir kadına aşık olmasını anlatıyor aslında. Bunları, hayali arkadaşı Wilhelm’e yazdığı mektuplarıyla okuyoruz. Ama bana kalırsa kitapta odaklanılması gereken tek nokta aşk değil, satırlarda Goethe’nin altta yatan düşüncelerini çok güzel görebiliyoruz bence. Ben kitabın aşk kısmından ziyade Werther’in kılığında Goethe’nin düşünce yapılarını okumayı sevdim. Bazı kitap yorumlarında gördüğüm kadarıyla aslında çoğu kişi Werther’in bile bile neden kendine ve Lotte’ye bu işkenceyi yaşattığını sorgulamış. Evet, Werther’in nişanlı hatta evlenecek birine karşı olan bu kontrol edilemez bağlılığının çok yıpratıcı olduğunu söyleyebiliriz ama eleştirmek kitabın temel zeminine aykırı olur gibi geldi bana. Çünkü zaten cümlelerde insanların oturdukları yerden ne kadar kolay eleştirdiklerine dair olan yakarışlar görüyoruz ara ara. O yüzden ben Werther’i eleştirmektense anlamaya çalışmaktan yanayım. Ama tabii kitapta bir şeyin farklı olmasını isteyecek olsaydım (ki bu kesinlikle haddim değil) sanırım sonunun daha farklı olmasını isterdim. Werther bunu ceza olarak görmese bile, keşke hem kendisini hem Lotte’yi bu çarpıcı ölümle cezalandırmasaydı. Kitabın son kısımlarında, silahları kendi elleriyle Lotte’nin vermesi ve o içindeki korku çok üzücüydü. Ben kitabı beğendim, Goethe’nin yazım dili gayet anlaşılır ve akıcıydı. Kitabın çok melankolik bir havası var, özellikle de sonlara yaklaştıkça insanın göğsü sıkışıyor, üzüntüden midir çaresizlikten midir bilmem. Okuyunuz efendim, içindeki aşk kısmı ilginizi çekmezse bile, Werther’in kıymetli bazı düşünceleri için okuyunuz. “Ve sevgili dostum, yanlış anlaşılmaların ve tembelliğin, dünyada entrika ve kötülükten belki daha fazla yanılgıya yol açtığını bu küçük meselede bir kez daha anlamış oldum. En azından entrika ve kötülük daha sık yaşanan şeyler değil.” “Kalbime küçük ve hasta bir çocuğa bakar gibi bakıyorum; her arzusunu yerine getiriyorum. Bunu başkalarına söyleme; bundan dolayı beni ayıplayacak insanlar çıkabilir.” “İnsanın faaliyet içindeki, araştıran yeteneklerinin engellenerek sınırlandığını görünce; tüm mesleklerin zavallı yaşantımızı uzatmaktan başka bir amacı olmayan gereksinimleri karşılamaya yaradığını ve bir de arasında sıkışıp kalınan duvarlara renkli figürler ve aydınlık manzaralar resmedildiği için meraklarımızla ilgili bazı noktalardaki tüm avuntuların yalnızca düşsel bir teslimiyet olduğunu gözlemlediğimde - bunların hepsi Wilhelm, beni dilsizleştiriyor.” “Ah, benim bildiklerimi herkes bilebilir - bana özgü olansa yalnızca yüreğim.” “Seni ve etrafındaki yakınlarını tüketmeyen bir an bile yok, senin bir yok eden olmadığın, olmaman gereken bir an bile yok; ne kadar iyi niyetli olursa olsun, bir gezinti bile binlerce solucanın yaşamına mâl olur, atılan her adım, karıncaların bin bir zorlukta yaptığı yuvayı yıkar, küçük bir dünyayı ezerek utanç veren bir mezara dönüştürür.” “Ah, birazcık kaygısız olmak, beni şu güneşin ışıdığı dünyada insanların en mutlusu yapardı.” Puanım: 9/10

lilithy 1 year ago

Otomatik Portakal

Anthony Burgess

200 Gönderi

Spoiler içeriyor - 24.11.2024 - Anthony Burgess, İngiliz roman yazarıdır. Kendisine 1959 yılında ameliyat edilemez bir beyin tümörü tanısı konmuş ve ömrünün çok az kaldığı söylenmiş. Daha sonra, hayatını romanlarını yazmaya adamışken teşhisin yanlış olduğu anlaşılmış. İlginç bir deneyim çünkü 1 yıl…devamı- 24.11.2024 - Anthony Burgess, İngiliz roman yazarıdır. Kendisine 1959 yılında ameliyat edilemez bir beyin tümörü tanısı konmuş ve ömrünün çok az kaldığı söylenmiş. Daha sonra, hayatını romanlarını yazmaya adamışken teşhisin yanlış olduğu anlaşılmış. İlginç bir deneyim çünkü 1 yıl boyunca öleceğini bilerek yaşamak oldukça zor olmuş olmalı. Ama bir yandan da belki eserlerini bu yanlış teşhise borçludur, bilemeyiz. Ben kendisiyle bu kitabı sayesinde tanıştım. Kitabı çok uzun süredir okumak istiyordum ama henüz vakti gelmemiş gibi hissediyordum, bugün o gündü ve okudum. Bu kitap, iyi ve kötü kavramlarının göreceliliğinden, insanın özgür iradesinden, seçimlerinden bahseder. Kendisi oldukça sarsıcı bir roman çünkü ana karakteri oldukça gaddar, insan demeye bin şahit gereken bir karakter. Alex’in daha 15 yaşındayken Dünya’ya kattığı kötülüğü okuyoruz aslında. Şiddetten uyuşturucuya, uyuşturucudan tecavüze kadar her şeyi yapıyor kendisi. Ve biz bu insanı nasıl topluma kazandırabiliriz? Bu sorunun cevabını arıyoruz aslında kitaptaki herkes ile beraber. Kitapta klasik koşullanma yöntemiyle Alex rehabilite edilmeye çalışılıyor ama bu Alex’in kötülüğünü bastırmak mıdır yoksa cidden yok etmek midir pek emin değilim. Bana kalırsa, hapishaneler bir insanı topluma kazandırmak için yeterli değil. Çünkü suçlular yan yana geldikçe daha büyük suçları doğuruyorlar, üstelik müebbet yemiş bir insanın hapishanede kaybetme korkusu yok, hapishanenin kendi içerisindeki düzen için de oldukça kötü bir durum. Bu yüzden, daha ağır ve caydırıcı cezalar olması gerektiğini düşünüyorum. Yapılan kötülüklerin bir bedeli olmalı ki bu bedeli göze almaya korkmalılar. Adalet sağlanmazsa, herkesin kendi adalet kavramını yarattığı bir ortam oluşur ve bu pek de hâyra alamet değildir. Alex’in yaptıklarını okumak gerçekten zordu çünkü tahammül edilebilir gibi değil. Keza şuan belki sokakta binlerce kez Alex gibi insanların yanından geçmişizdir, bilemiyorum. Kitaptaki zemin şu düşünceye dayanıyor aslında; “Gerçekten iyiliği seçtik mi? Yoksa çeşitli sebeplerden ötürü iyiliğe mecbur mu bırakıldık?”. Tabii ki bir insan kendi seçimiyle “iyiyi” seçmediği sürece gerçekten iyi bir insan olmamıştır bana kalırsa. Sadece mecburiyetinden ve hayat onu o noktaya sürüklediğinden mecbur kalmıştır ama bu onu iyi bir insan yapmaz. Ama bence böyle suçlularda gerçek iyiliği oluşturmak zaten mümkün değil o yüzden gerçek bir kötüdense sahte bir iyiyi yeğlerim açıkçası. Kitabın 18 yaş ve üzeri olduğunu düşünüyorum çünkü vahşet, tecavüz, şiddet ögeleri oldukça fazla miktarda. Kitap 171 sayfa, olay örgüsü biraz ağır olduğu için yavaş da okunabilir ancak ben bir oturuşta bitirip sindirmeyi seçtim. Okuması biraz kalp ağrıtıcı olsa da tavsiyemdir efendim, okuyunuz. “Ne biçim dünya bu be! İnsanlar aya gidiyor. Elektriğin çevresinde dönen tatarcıklar gibi dünyanın çevresinde vızır vızır dönüyor uydular ama, burada, şu garipler köşesinde ne yasa var ne de zavallıyı koruyan, onu düşünen biri…” “Tüm hayvanların en zekisi, iyiliğin ne demek olduğunu bilen insanoğluna bir baskı yöntemi uygulayarak onu otomatik işleyen bir makine haline getirenlere kılıç kadar keskin olan kalemimle saldırmaktan başka hiçbir şey yapamıyorum.” “İyilik içten gelir, iyilik bir seçimdir. Bir insan iyiliği seçemezse, insanlıktan çıkar.” “Seçme hakkına sahip olmayan kişi, kişiliğini yitirmiş demektir.” “Tutku, korkuyu kovalayabilen tek güçtür.” Puanım: 10/10 ⭐️

lilithy 1 year ago

Mecburiyet

Stefan Zweig

130 Gönderi

- 22.11.2024 - @liimoon’un gönderisi sayesinde bu kitabı okuma önceliğime aldım, iyi ki de almışım. Stefan Zweig, kendisi Dünya edebiyatına çok büyük katkıları bulunan, savaş karşıtı bir yazardır. Hatta bazı eserlerinin Naziler tarafından yakılmasından sonra ülkesini terketmiştir. Stefan Zweig, 1942…devamı- 22.11.2024 - @liimoon’un gönderisi sayesinde bu kitabı okuma önceliğime aldım, iyi ki de almışım. Stefan Zweig, kendisi Dünya edebiyatına çok büyük katkıları bulunan, savaş karşıtı bir yazardır. Hatta bazı eserlerinin Naziler tarafından yakılmasından sonra ülkesini terketmiştir. Stefan Zweig, 1942 yılında aşırı doz ilaç alarak intihar etmiştir ve arkasında bıraktığı intihar mektubunda “Ben sabırsızlığımla önden gidiyorum.” demiştir. Bu kitabın ana karakteri Ferdinand, savaş döneminde eşiyle birlikte İsviçre’ye kaçmıştır. Tabii kaçsa bile bu sorumluluğun yükünden kaçmayı başaramamış, her zaman savaş çağrısının geleceği tedirginliğiyle yaşamıştır. Bir gün o askeri mektup gelir ve iki düşünce arasındaki köprüde çaresiz kalır. Eşi gitmesini istemezken Ferdinand, kendini “mecburi” olarak gitmek zorunda hisseder. Vatana karşı hissettiği sorumluluk ile eşine karşı duyduğu sevgi ve kendi özgürlüğü arasında bir seçim yapmak zorundadır. Özetle, özgürlük ve mecburiyet kavramlarının çatışmasını okuyoruz bu kitapta. Kitabın yazım dili oldukça anlaşılır ve akıcıydı. Zaten tam 50 sayfa olduğu için bir oturuşta bitebilecek bir kitap. Bu tarz klasik kitaplar, hem insanın ruhunu beslemesi açısından hem de reading slumpta sıkışıldıysa kurtulmak açısından çok faydalı oluyor. Tavsiyemdir efendim, bence okuyunuz. “Tüm bunlar, yani insanlığın bugün korkunç dediği şey, yeryüzündeki on insanın iradesinden ibaret ve on insan bunu yeniden yıkıp yok edebilir. Bir insan, yaşayan tek bir insan onlara karşı durarak bu gücü yerle bir edebilir. Fakat sizler boyun eğdiğiniz, belki paçamı kurtarabilirim dediğiniz müddetçe, onları can evinden vurmak yerine, onlara itaat ettiğiniz müddetçe, sizler sadece bir kölesiniz ve bunu da hak ediyorsunuz demektir.” “İnsanlık adına gideceksen, inandığın bir şey uğruna gideceksen seni tutmam. Fakat canavarlar içinde bir canavar, köleler içinde bir köle olmak için gitmek istiyorsan, karşında olurum. İnsan bir amaç uğruna kendinden vazgeçebilir, fakat başkalarının çılgınca fikirleri uğruna değil.” “Ve ben yirmi milyon insanı boğan o zinciri kıramıyorum, kıramam.” “İçinde bir şeyler hayır diyorsa, sen de hayır demelisin.” “Bu “resmi” yazısı da ne demek? Okumam gerektiği anlamına mı geliyor? Ben kimsenin amiri ya da komutanı değilim, insanlar üzerinde yaptırım gücüm yok, kimseye emredemem, fakat kimse de bana bir şey emredemez. İsmim ne arıyor orada - bu ben miyim? Onun ben olduğumu söylemem için kim beni mecbur edebilir, orada ne yazdığını okumam için kim beni mecbur edebilir? Okumadan yırtarsam, parçaları göle kadar uçuşur ve ne ben bir şey bilirim ne de dünya. Bu mektubu görmezden gelebilirim, bir damlanın ağaçtan toprağa düşmesinden daha hızlı, yırtıp atabilirim. İçinde ne olduğunu ancak istersem öğrenebileceğim bu yaprak beni nasıl huzursuz edebilir? Ve ben istemiyorum. Ben özgürlüğümden başka bir şey istemiyorum.” Puanım: 10/10