Şu ara mubi filmleri izliyorum ve son izlediğim filmlerin bende sürekli vicdani rahatsızlık yarattığını fark ettim. Para ve güç sahibi olanlar kendilerinden daha aşağı konumda gördükleri kişiye parayla her istediklerini yaptırabileceklerini sanıyorlar ve yaptırıyorlar da. Çünkü para, ihtiyacı olan kişi için çok güçlü bir saptırıcı. Nitekim filmdeki Mari'nin de çocuklarını okutmak için paraya ihtiyacı var ve yüksek bir miktar para karşılığında da hapse girmeye razı oluyor. Parayı teklif eden işvereni ise ona "Şimdi oraya gidince çalışacaksın. Teklifimi kabul et. Çalışmana ne gerek var." cinsinden konuşup kadını avutmaya çalışıyor. Ne de kolay şey insanların özgürlüklerini parayla satın almak değil mi? Bir de bunu pişkin bir tavırla, çalışmayı hapse girmekten daha kötü bir şey gibi göstererek. Dünya böyle yaratılmış diyip geçemediğimden olsa gerek nefretimi kusarak başlamış oldum yorumuma. Onun dışında, her yerde ulaşabileceğiniz gibi film baba-kız ilişkisi üzerinden ilerliyor. Gerçekten de baba-kız ilişkisini ele alan yapımlar bu kadar azken onların bu konuyu merkeze almaları çok hoş. Umarım daha fazla böyle yapımlar gelir çünkü kesinlikle kız çocukları ve onların kişiliklerine, kaderlerine kadar etki eden babaları daha fazla ilgiyi hak ediyor. En nihayetinde filmde de denildiği gibi: "İkimiz de kötü babaların kötü çocuklarıyız."







