(@) - Raf

Eski filmlere özgü bir huzur vardır ya. Her şey olabildiğine sade, ihtişamsız ama çok sevimli ve sıcak gelir. Bicentennial Man alternatif bir gelecekte geçmesine rağmen bu huzurun dengesini çok iyi kurmuş bir film. İnsan olmayı ele alış şekli, daha doğrusu…devamı

martistis 2 years ago

Avatar: The Last Airbender

Michael Dante DiMartino

86 Gönderi

Küçükken televizyonda gördüğüm bazı çizgi dizi sahnelerini kafamda onlarca kez oynatır, üzerine bir şeyler ekleyip, bazı şeylerle çarpıp ortaya kendi hikayemi çıkarırdım. İşte avatar o dizilerden biri, bayıla bayıla farklı dillerde üç kez seyrettiğim tek yapım. Avatarı sevmemin bir çok…devamıKüçükken televizyonda gördüğüm bazı çizgi dizi sahnelerini kafamda onlarca kez oynatır, üzerine bir şeyler ekleyip, bazı şeylerle çarpıp ortaya kendi hikayemi çıkarırdım. İşte avatar o dizilerden biri, bayıla bayıla farklı dillerde üç kez seyrettiğim tek yapım. Avatarı sevmemin bir çok nedeni var. Her izlediğimde farkedip, hissettiğim farklı detaylar ve bitip tükenmeyen bir keyfim var. Zaten evreniyle bile izleyicisinin kafasında zibilyon olasılığa kapı açan, bu da yetmezmiş gibi oturaklı karakterleriyle bu evreni çok iyi yansıtan bir yapım avatar. Zorunluluktan ötürü bir araya gelen ve ardından beraber gelişen bir arkadaş grubunun maceralarına tanık oluyoruz. Bireysel gelişimlerinin nasıl çevresini de geliştirdiğine, keyifli anlarına, en büyük korkularına ve bunları aşış biçimlerine, öfkelerini yönlendirişlerine ve dahasına. Her bir karakter bunları kendine has bir biçimde yapıyor. Zaten avatarın en büyük özelliği her şeyi kendine has bir biçimde yapması. Karakterleri (bunun orjinalliğini yirmi kez daha dile getireceğim), kabilelere özgü gelenekleri, giysileri, müzikleri, bu müziklere uygun dansları, ulusların genel görünümü, toplumu yansıtışı, esprileri, bütünlüğü, psikolojik ve sosyolojik analizleri... bunların hepsini kendine özel ve müthiş bir uyum içerisinde birleştiriyor. Her şey o kadar detaylı ve kafanıza oturuyor ki, bu tarz epik bir hikaye anlatışına bu mantığı sığdıramıyorsunuz. Bir yandan ruhlar, onların insanlara sağladığı bir takım özellikler, uçan bizonlar, misket döndürüp övgü almayı bekleyen bir kahraman varken; diğer yanda yapılan stratejiler ve savaş, çabalayan ve emek veren insanlar, mahvolan hayatlar, milletini satan insanlar, heba olan lahanalar var. Müthiş ya, mükemmel, harikulade. Büyüdükçe farkettiğim tek kusur ise çok optimist bir bakış açısına sahip olması olabilir, zaten bunu da avatar korrada yeterince telafi ediyorlar. Beş travmatik çocuğun psikolojilerinin alt üst olması ancak bu kadar güzel işlenebilirdi, cidden.

martistis 2 years ago

Espriler ve Bilinçdışı ile İlişkiler

Sigmund Freud

2 Gönderi

Telegram PDF gruplarının tekinde elemanın biri istemişti bu kitabı. Bende var mı diye bakayım derken kitabı okumaya başladım, elemana da yollayamadık pdfi ama olsun. Her neyse kitap Almancadan İngilizce'ye, İngilizceden de Türkçe'ye çevrildiği için inanılmaz bir anlam kaybı yaşamış. Kitabın…devamı

martistis 2 years ago

Bana killing eve dizisinin kaçağını bulanın 30 martı yılı kölesi olurum Buldum, teşekkür ederim 🫂

martistis 2 years ago

Atomik Alışkanlıklar

James Clear

39 Gönderi

Kişisel gelişim içerikleriyle hiç alakam yok. Luluş ve etkinliğine katılan diğer okuyucular da olmasaydı, bu kitabı da okuyacağımı düşünmüyorum. Açıkçası az biraz kendini gözlemleyen herkes, kendisi için neyin iyi olduğunun ve bunun için neler yapması gerektiğinin farkına varır, en azından…devamı

martistis 2 years ago

Kırda Saklambaç

Shûji Terayama

1 Gönderi

Merhaba bunu okuyan kişi, sana minik bir sorum var, kimsin sen? Doğduğun kültürel yapı, yaşın, şehrin, ailen, köklerin mi seni sen yapan yoksa a kişisinin tanımladığı, b kişisinin gördüğü kişi misin? Geçmişine bakmanı istiyorum senden, onca yıl yaşadın, illa hatırlamadığın…devamıMerhaba bunu okuyan kişi, sana minik bir sorum var, kimsin sen? Doğduğun kültürel yapı, yaşın, şehrin, ailen, köklerin mi seni sen yapan yoksa a kişisinin tanımladığı, b kişisinin gördüğü kişi misin? Geçmişine bakmanı istiyorum senden, onca yıl yaşadın, illa hatırlamadığın bir çok anın vardır değil mi? Ya o anılardan biri şuan ki benliğini tamamen değiştirecek bir anıysa? O anıyı yaşadın, deneyimledin, bunu sen yaptın ama unuttun, yani o anı sana ait değil. Peki kendi kendini kandırarak belleğindeki boşlukları doldurmana ne demeli. Aslında çok farklı biri olabilecekken görmezden geldiklerinle şuan ki benliğine erişebildin, o zaman o boşlukları yaşayan kimdi? Sen bu sorulara cevap ararken, ben kırda saklambaçtan bahsedeceğim biraz. Film, bana kalırsa ilk ve son yarı olmak üzere iki kısımdan oluşuyor. İlk yarı tamamıyla bir kültürün sürrealist yansıması; annesinin himayesinden ayrılıp erkek olmak isteyen bir çocuk, aile kavramı, batıl inançlar, beraber yaşayamayan ama beraber ölen aşıklar, piç ile annesi ve sözleri bir bıçak kadar keskin olan köy halkı, oyun oynayan çocuklar, sadece kocası tarafından sevildiği için mutlu olan bir kadının aldatılması, aynı kadının sükuneti ve o sükunete dayanamayan başka birinin çığlıkları, savaş ve neden oldukları, birbiri ardına solup duran hayatlar ve bastırılmış cinsellik. İlk yarıyı izlerken bir tık zorlandım çünkü film zarif bir anlatım biçimine sahip değil aksine sert, çok sert. İkinci yarı ise bir paradoks. Bu kültürün içinde doğan bir adamın sürüklenmesi, her gittiği yolun aynı yere çıkması, her açtığı kapının açıldığı kapalı kapılar ve bunun sebep olduğu tek bir soru; "Eğer büyük anneni öldürseydin, şuan ki özüne sahip olur muydun?" Eğerle başlayan bir çok cümlenin sonunda, sen şuan ki sen olmaya devam eder miydin? Bilmiyorum. Geçmişimizi bizzat kendimiz değiştirip manipüle ederiz, geçmişimizin peşine takılıp bunu değiştirmek için tüm cesaretimizi toplamamız anlamsızdır, her şey anlamsızdır. Ya vicdan azaplarımızın ve geçmişin hayaletlerin esiri oluruz ya da bu esirliği şuan unuttuğumuz bir benliğimize yükleriz. Ya bir gün o benlik bizim suratımızı, gözlerimizi ölesiye kapattığımıza doğru tutarsa? Bilmiyorum ya, filmi izlemeden önce gayet uykulu ve yorgundum. Filmi bittirip yatağa uzandım, daha fazla yorgunum ama saatler geçmesine rağmen uyuyamıyorum. Taşaklı filmdi vesselam, manyak etti bıraktı. Daha önce gerilmediğim kadar gerildim, odaklanmadığım kadar da odaklandım. Bir ara o kadar odaklanmışım ki filme, etrafa bakınca bulanık gördüğümü farkettim. Dikkat etmem gerekiyordu çünkü ben bir sahneyi izlerken, arkada olup bitenleri kaçırmak istemedim. Saatin sembolize ettiklerini hissetmeyi, sadece nankör bir evlat olmayı da istemedim. Köklerimin böyle çürümüş olmasını ve buna rağmen kendimi bulmak için bu kadar çaba sarf etmiş olmayı da istemezdim. Doğmuş olmayı ve varoluşun bu zahmetli ayak işlerine gidip gelmeyi de istemiyorum. Beni şuan hayata bağlayan tek şey, şuanımın evrileceği kişiye olan merakım. Şuan ki martı olarak tek hedefim ise geleceğimi utandırmamak. Umarım geleceğim beni yoksaysa bile, alnımı kara çıkarmaz. Filmin kullandığı müzikler, kamera açıları, karakterlerini kullanış biçimi, insan ilişkilerini, daha doğrusu direkt hayatı ele alış biçiminin sertliği her bünyeye hitap etmez. Her bir karakterin güldüğü bir sahneye dolu gözlerle bakarken bulabilirsiniz kendinizi ve ardından başka bir karakterin aynı sahneye verdiğiniz tepkiyi verişine şahit olursunuz, uzun uzun bakarsınız birbirinize. Çoğu zaman bu kadar cinselliğe gerek var mıydı diye de sorabilirsiniz ve sonra film biter, gerek varmış dersiniz. Bu kadar cevapsız soru fazla değil mi diye de sorgulayabilirsiniz, sonra soruyu duyup, o insan kalabalığına bakakalmakla yetinirsiniz. Kimim ben?

martistis 2 years ago

Wotakoi: Love Is Hard for Otaku

Yûichi Fukuda

2 Gönderi

Live action izlemeyi özlemişim. Animesi çok sıradan, kendi arasında takılan normal insanların olduğu, düz bir yapımken, film tam tersi olmuş. Müzikal ve abartılı dans ve tepkilerle kendine özgü bir tarzı var ama Japon mizahı sevmeyenlere önermem. O kadar siktiri boktan…devamı

martistis 2 years ago

Ağustos: Kitap 1.) Çakırcalı Efe 2.) Illimunations 3.) Daha 4.) Doğmuş olmanın sakıncası üzerine Dizi 1.) Cowboy bebop Film 1.) Pearl 2.) X 3.) Kimlik 4.) Venedikte ölüm 5.) Kahve ve sigara 6.) Wristcutters: a love story 7.) Daha 8.)…devamı

martistis 2 years ago

Yarasa Adam

Matt Reeves

173 Gönderi

Sabah film izlemenin en kötü yanlarından biri, parlaklığı köklemek zorunda kalmak. Eğer benim gibi hassas bir göze ve başa sahipseniz, üstüne üstelik gözlüğünüz de kırılmışsa, parlaklığı açmamanız gerekir. Hele hele parlaklığı açıp saatlerce ekran başında hiç durmamalısınız, he durdunuz mu?…devamıSabah film izlemenin en kötü yanlarından biri, parlaklığı köklemek zorunda kalmak. Eğer benim gibi hassas bir göze ve başa sahipseniz, üstüne üstelik gözlüğünüz de kırılmışsa, parlaklığı açmamanız gerekir. Hele hele parlaklığı açıp saatlerce ekran başında hiç durmamalısınız, he durdunuz mu? Tebrikler, tüm gün boyunca kafayı yemenizi sağlayacak bir baş ağrısı kazandınız! Ağrıdan yatakta kıvrana kıvrana beyninizin eş zamanlı olarak buharlaşmasına şahit olacaksınız, üstelik evdeki tüm ilaçları geçen gün içtiniz, ağrınızın karşısına çıkacak hiçbir şey yok! En sonunda uyumayı başardığınız da ise kardeşleriniz sürekli sizi rahatsız etmek suretiyle uyandıracak. Ehe, evde iyi ki tüfek yok. Evet bu harika başlangıçtan sonra filmlerimize dönebiliriz. Açıkçası the batman'e kötü diyemem çünkü değil. Hatta bazı açılardan Nolan abimin üçlemesinden iyi bile diyebilirim ama esasında iyi bir Hollywood polisiyesinden ibaret. Şimdi teker teker iki seriden de bahsedip, kıyası size bırakacağım. The batman; sinematografisi, ambiyansı, müzikleri çok üst düzeydi cidden. Zaten herkesin gönlünü bu şekilde çelmiş. Onun dışında başroller haricindeki diğer rollerin hepsi çok abes kaçıyor. Alfred'in yerinde gözleri hep hüzünlü bakan mistik bir dede olması gerekirken, bulmaca seven bir dayı koymuşlar. Gordon ise asalak Hint komiseri. Tiplemeler ve karakterler orijinalden uzak, samimi hissettirmiyor. Bunu aşsak bile, film çok hızlı; olay bakımından değil, karakter gelişimi ve karakterler arası dinamikler bakımından. Batman bağlanma problemiyle beraber bir çok sorunu olan bir adam, bu adam filmin ilk yarım saatinde bir kadının peşinden gitmemeli. Cat-woman ise adi bir hırsızdan ve sistemden nefret eden birinden ibaret. Kalkıp Batman'in peşinden gitmeyecek kadar ya da Batmanden yardım istemeyecek kadar da gururlu. Bu tarz saçma sapan karakter kararsızlıkları vardı filmde, aşırı kasıntı hissettirdi. Bruce Wayne abime gelirsek eğer, daha genç ve ergenlik dönemindeki hâli işlenmiş. Haliyle yaptığı hatalar, farkında olmadığı gerçekler ve aptal saptal tavırlarıyla beraber sorunlarla baş etmesini izlemek çok keyifliydi. E iyi de işlemişlerdi yalan olmasın. Baş kötümüz riddler'a gelirsem eğer, kötü değil ama fazlası da yok. Motivasyonu, geçmişi, oyuncusuyla tatmin etti ve sadece o kadar. . Nolan abimin Batman'i; ambiyas, sinematografi, müzikler konusunda the batman'i iyi bulsam da, tasarım olarak kesinlikle üçleme the batman'i tokatlar. Hele o motorun epikliğini, şaheserliğini, buram buram batman kokmasını neyle kıyaslayabilirim ki? Çok güzeldi, harikaydı. Karakter uyumuna zaten diyebilecek hiçbir şeyim yok, olabilecek en iyi seçimler yapılmış ki hâlâ batman denince akla bu üçleme geliyor. Filmleri izlediğim süre boyunca olayların hep çok hızlı ve bazen eksik geliştiğini düşünsem de, karakterlerin gelişimleri açısından hiç böyle düşünmedim. Her şey olması gerektiği hızda ve olması gerektiği gibiydi. Bu yüzden olayların çat pat oluşu o kadar da göze batmıyordu. Batman'in ilk ve son film arasındaki değişimi dağlar kadar olsa da, bir altyapıya sahip olması ve hepsini acılara gark ola ola seyrediyor olmamızı çok sevmiştim. Bruce Wayne abime gelirsek eğer, batman kişiliğini kamufle etmek için girdiği Playboy tavırları (the batman de hiç böyle bir şey yoktu), piç gülümsemesi, odaya girince herkesin dikkatini çeken parıltısıyla, Batman'ın daha olgun bir hâline misafir ediyordu bizi. Hâlâ öğrenecek çok şeyi olmasına rağmen bunu daha ayakları yere basan bir şekilde yapması onu ön plana çıkarıyordu belki. Başına gelen zibilyon olaya rağmen hâlâ espri yapıyor olması, etrafındaki insanların da ona aynı şekilde karşılık vermesi acayip samimi hissettiriyordu. Baş kötülerin hepsinin de ayrı ayrı bir geçmişi ve harikalar yarattığı olayları var. Batman'e öğrettikleri bir şey var. İyi ve kötünün sadece iki zıt şeyden ibaret olmadığını anlatan bir tarafları var. İnanılmaz hikayeleri var. Var da var, the Batman de bunlar yoktu, sadece kötü bir adam ve savaşla psikolojisini bozmuş başka bir adam vardı. Bu kadar sanırım, tşkler.

martistis 2 years ago

Kara Şövalye Yükseliyor

Christopher Nolan

61 Gönderi

Harika son, dandik bir kaç olay, güzel seri. Seriyi bitirdiğimi bir arkadaşıma söyleyince o da hangi batman diye sordu. Nolan abimin dedim hemen, nasılım ama. Her neyse, the batman tokatlarmış bu seriyi dedi. Onu da izlerim dedim. Sonra süresine baktım,…devamı