mercan (@merlock)

Kitaplarını ve dizisini tüketmiş bir hayran değil de sadece filmi izleyen bir seyirci olsaydım muhtemelen bu "Sherlock Holmes" filmine bayılırdım. Görsellik, atmosfer ve hikaye belki de bir film için mükemmeldi. Ama dediğim gibi, kelimenin tam anlamıyla bir Sherlock Holmes hayranı…devamıKitaplarını ve dizisini tüketmiş bir hayran değil de sadece filmi izleyen bir seyirci olsaydım muhtemelen bu "Sherlock Holmes" filmine bayılırdım. Görsellik, atmosfer ve hikaye belki de bir film için mükemmeldi. Ama dediğim gibi, kelimenin tam anlamıyla bir Sherlock Holmes hayranı olduğum için filmin başarısına odaklanmak yerine Sherlock Holmes uyarlamasının başarısızlığına odaklanmaktan kendimi alamadım. Peki neyden bahsediyor bu "hayran"? Sherlock Holmes'u Sherlock Holmes yapan üç önemli unsur vardır: Watson, tümdengelim ve zaman tanımaz zekası. Bu film ise bu üç unsurdan sadece birini karşılıyor: tümdengelim. Sağ olsunlar zahmet olmuş. Tümdengelim dediysem de kitaplardan alışık olduğumuz her zaman herkese karşı devreye girenden değil ha. Film boyunca toplasam üç kere falan görmüşümdür bunu. Ayrıca koskoca Sherlock Holmes, bu filmde zihnini sadece arada sırada kullanıyor, kalan zamanlarda normal insan kafasıyla yetiniyordu. Yine de benim için tolere edilemez yanlışlık bunlar değil, Watson'dı. Herkes bilir ki Sherlock Holmes'u büyüleyici bir dedektife çeviren şey John Watson'ın tanıklığıdır.İki adam tanışır ve içlerinden dahi olmayan, dahi olanın zekâsına hayran olup tanık olduklarını hikâyeye döker. Diğer adamsa ilk defa hayranlığın yanında kabul görmüşlük görür. Böylece Sherlock Holmes ve John Watson dinamiği oluşur. Filmdeyse... Holmes vardı, bir de Watson. Aralarındaki ilişkiyse birbirini tamamlayan iki adamdan ziyade iki Sherlock ya da iki John'du. Her ne kadar davayı Sherlock Holmes bitirse de hikâye boyunca Sherlock ve John birbirlerine denk bir zihinle olaylara bakıyordu. Aralarındaki ilişki denklikle de kalsa iyi. Anlayan anlar, anlamlandıramadığım bir şekilde Watson Holmes'u azarlayan, aşağılayan bir üst konumundaydı, Holmes da Watson'a "muhtaçtı". Nasıl yani, pardonumu yalvarırım? Eğer bu film güncel bir Türk dizisi olsaydı, Watson'ı oynayan oyuncu torpilli der kızardım. Yine de büsbütün kötü bir uyarlama değildi tabii. Yine hikâye boyunca anlamlandıramadığımız paranormal olayları Sherlock Holmes tek tek açıklayarak zihinsel bir hazza sebep oldu. Ayrıca bu karakter Sherlock Holmes değil de bambaşka biri olsaydı, film de uyarlama değil de kendi başına bir hikâye olsaydı izlemesi gayet keyifli, senaryosu da kaliteli bir film olurdu. Ama şahsen filmi Sherlock Holmes ruhuna ihanet edildiğini düşündüğüm için sevemedim.

merlock 6 months ago

The Life of Chuck

Mike Flanagan

6 Gönderi

Spoiler içeriyor 39 harika yıl, teşekkürler Chuck! Film evrenin Chuck' a teşekkür ederek içindeki her şey ve herkesle beraber yok olmasıyla başlayıp 39 yaşında ölen Chuck' ın 39 yıla bir evreni nasıl sığdırdığını anlatarak bitiyor. Başlangıçta bir kıyamet ve yok oluş hikayesi…devamı

merlock 7 months ago

Kayıp Kız

David Fincher

247 Gönderi

Spoiler içeriyor Nick medya karşısında aldatma suçunu itiraf ederek aklandı, biz seyirciler karşısındaysa itiraf ettiği suçun hesaplı ve samimiyetsiz olduğunu itiraf ederek aklandı. Günün sonunda, dahi Amy öyle iğrenç bir karakterdi ki Nick' in pisliği unutuldu. Sinematografisi mükemmel, senaryosu son yarım saate…devamı

merlock 7 months ago

Eksik içerik bildirmeye çalışıyorum ama bağlantım hiçbir şekilde kabul edilmiyor sebebi ne olabilir?

merlock 1 year ago

Kızıl Goncalar

Necati Sahin

18 Gönderi

Şu ana kadar izleyip de sevdiğim sevmediğim, iyi kötü farklı farklı bütün diziler arasında bu dizi benim için kesinlikle en farklısı ve en sevdiklerimdendi. 4 aydır bu gönderi için kafamda taslaklar kurup kurup siliyordum ama yazmaya ancak başlayabildim çünkü izlerken…devamıŞu ana kadar izleyip de sevdiğim sevmediğim, iyi kötü farklı farklı bütün diziler arasında bu dizi benim için kesinlikle en farklısı ve en sevdiklerimdendi. 4 aydır bu gönderi için kafamda taslaklar kurup kurup siliyordum ama yazmaya ancak başlayabildim çünkü izlerken yazacaklarım hakkında notlar tuttuğum bu dizi için paylaşacağım gönderinin hakkını elimden geldiğince vermek istiyordum, sonuç olarak kısmet bugüneymiş ( yumurta kapıya dayanınca yani, yeni sezona 2 gün kalmışken :D ). Önceleri yazdığım maddeleri bir paragrafa yedirip diziyi öyle yorumlamayı planlıyordum ama düşüncelerimi madde madde yazıp açıklamaya karar verdim keyifli okumalar. Öncelikle diziyle ilgili en önemli kısım seyir zevki açısından hitap ettiği seyirci kitlesi sanırım, yani hemen hemen herkes. Ana akım sevenlere, mafyavari derin devlet sevenlere, taht oyunları sevenlere, kaliteli senaryo kaliteli diyaloglar sevenlere, düşünmeyi teoriler üretip kafa patlatmayı ve yorum yapmayı sevenlere, farklı dünyaların insanlarının çekimini sevenlere, Romeo ve Juliet sevenlere, evcilik oynarken gerçek sevgiye dönüşen aşk izlemeyi sevenlere ( ki bana hitap eden yer burası olmasa da sosyal medyanın büyük kısmı -cünzeyciler- bu kitleden ), kaos sevenlere, travmatik karakter sevenlere, ergenlik sorunları sevenlere, daddy issues mommy issues sevenlere, edebiyat ve felsefe sevenlere, tasavvuf sevenlere ve sevmeyenlere, dahi karakterler ve zekice stratejik planlar izlemeyi sevenlere, bilim sevenlere, çıkmaz yollar ve ikilemde kalanlar sevenlere, azimli ve pes etmeyen karakterler ve başkaldırı sevenlere... Dediğim gibi, geniş bir kitleye hitap edebiliyor. Ayrıca ilgilenen varsa tüm bu ciddiyetin içinde yüzümüzü güldüren olay ve karakterler de mevcut. Bu diziyi farklı buldum ve seviyorum çünkü: ~ Başarılı Danışmanlar Bu tarz dizilerde genelde iki taraftan biri kırılır, karşı çıkar beğenmez ve haklıdır fakat bu dizide her şey her kesim olabildiğince gerçek ve şeffaf gösterilmiş. Öyle ki rahatsız olanlar büyük oranda tarikatçılar ve radikal islamcılar. Ayrıca dizinin İslam'ı anlattığı da iddia edilmiyor, söz konusu kesim tarikatçılar. Yine de böyle durumlarda eksik olan şey ülkenin en büyük kesimini oluşturan halktan müslümanlar, ama bunu zaten hiçbir kurguda göremiyoruz - keşke görsek - bu hikayede de yok diye fazla şikayet etmeyeceğim. ~ Seyir Zevki Yüksek ve Derin Karakterler Her karakter hakkında ayrı ayrı uzun uzun konuşmak isterdim aslında ama bu kısmı maddeler halinde değil paragraf halinde anlatacağım. Öncelikle Türk dizilerinde çok sık rastlayamayacağımız şekilde başarılı dahi karakterler var. Zeynep karakterinin analitik, bilimsel, sosyal ve stratejik zekası özellikle yerli yabancı çoğu kurguda nedense kadınlara yakıştıramadıkları şekilde başarılı ve bunun bir Türk dizisinde yapılması fazlasıyla hoşuma gitti. Dehasıyla ilgili hikayede küçük tutarsızlıklar da olsa bu hatalar büyümediği sürece şikayetim yok, ben karakteri fazlasıyla sevdim. Yine çok zeki karakterler olan Cüneyd ve Levent ise benim için dizideki seyir zevkinin en büyük kaynaklarından. Onların diyaloglarını tekrar tekrar başa sarıp sarıp izledim, fazlasıyla ufuk açıcı harika diyaloglar kullanılıyor çünkü. Ayrıca tüm görüş ayrılıklarına rağmen ilim bilim ve felsefenin birleştirici gücü çok güzel işlenmiş. Birgül'ün başkaldırısından, Naim'in bağnazlığından, Meryem'in fedakarlığından ve Zeynep'in gördüğü aile sevgisi sayesinde bu kadar öz güvenli bir karakter olmasından, Cüneyd'in derinliğinden, Vahit'in mükemmel manipülatifliğinden, Müyesser'in bütün kötülüklerine rağmen kendince doğru olanı yapıyor olmasından ve İrfan'ın bu ülke için temsil ettiklerinden kendi cümlelerimle uzun uzun bahsetmek isterdim ama kısa cümlelerle yetinmeyi seçtim, o yüzden bu bölümü de artık bitiriyorum. ~ Mükemmel Sahneler Dizinin sosyal medyada konuşulan tartışılan ya da takdir gören çok fazla sahnesi var ve bu sahnelerin zenginliği de dizinin kalitesini arttırıyor. Benim özel olarak en sevdiğim sahnelerden biri de yine Levent ve Cüneyd'in morg sahnesi. O aynada birbirlerini görmeleri; Levent'in en başlarda Cüneyd'den, bu kesimin insanlarından haz etmemesi ama zamanla yakınlaşmaları, Levent'in herkese karşı rol ve sevgi anlayışındaki değişimle paraleldi sanırım. ~ Bölümlerin Dinamikliği Dizideki en sevdiğim şeylerden biri de bu: olaylar asla kısırlaşmadı, gizemli olaylardan yararlanılsa da merak unsuru olarak buna bel bağlanmadı. Nitekim ben de diziye tüm olayları bilerek başlamama rağmen hiç sıkılmadan, seyir zevkinde azalma hissetmeden izledim. Ayrıca olayların tesadüflere değil mantıklı zemine oturtulması da ayrı takdir edilesi. Ek olarak bölüm başlarındaki sözleri de saygıyla anmak istiyorum:))). ~13. Bölüm Benim için izlediğim bütün dizi sahneleri bir yana 13. bölümdeki ölüm rabıtası bir yanadır açıkçası. Bir bu kadar da o sahne üzerine konuşmak isterdim ama yapmayacağım izleyiniz lütfen:). Son olarak paragrafın içine yerleştirmediğim ama bahsetmeden de geçmek istemediğim iki şey daha var: dizinin görsellik açısından da bir yönetmenlik harikası olması ve karakter tepkileri. Karakter tepkilerinden kastım dizide ben onun yerinde olsam öyle yapardım ulan diye sinir krizi geçirmeye fazla yer vermemeleri. Örnek olarak Zeynep'in bulunduğu ortamın baskıcı düzeni sonucu sinmek yerine o düzende yükselmeye çalışmasını ve Cüneyd' in etrafındakilere bütün sitemini verebilirim:)). Velhasilikelam izleyin bence bu diziyi.

merlock 1 year ago

Mouse

Ran Choi

126 Gönderi

Spoiler içeriyor ~spoilersiz alan Çocuğunuzun %99 ihtimalle psikopat olarak doğacağını bilseydiniz ne yapardınız? Dizi ahlaki ikileme düşürecek bu soruyla başlıyor ama zihnimizi asıl zorlayan soru dizi boyunca daha farklı şeyler oluyor. İlk bölümlerde klasik bir polisiye olarak beynimi yakan, son bölümlerdeyse ahlaki…devamı~spoilersiz alan Çocuğunuzun %99 ihtimalle psikopat olarak doğacağını bilseydiniz ne yapardınız? Dizi ahlaki ikileme düşürecek bu soruyla başlıyor ama zihnimizi asıl zorlayan soru dizi boyunca daha farklı şeyler oluyor. İlk bölümlerde klasik bir polisiye olarak beynimi yakan, son bölümlerdeyse ahlaki ikilem ve kurmamaya çalıştığım empati ile( çünkü beni çok zorlayıp kahretti ) zihnimi yoran bir diziydi. Normalde benim tarzım bir dizi değildi, bu kadar ciddi ve ruhumu daraltan dizileri izlemeyi tercih etmem ama dizinin sonunda düşüncelerimi o kadar geliştirmiş şekilde buldum ki kendimi 20 bölüm boyunca sabretmeme ( sabretmek ifadesi tamamen benimle alakalı öznel bir durum ) değdi. ( müzikleri de çok güzeldi ) Ayrıca spoilersiz izlemenin daha zevkli olacağı ama spoilerın da mahvetmeyeceği ( her şeyi bildiğinizi düşünüyorsanız da sorun yok, izlemeye devam edin ) bir diziydi. Ek olarak kahrolsun dünya. SPOILER!! Hemen hemen hepimiz suçu, suçluyu yok ettiğimiz huzurlu bir ütopya yaratmayı hayal etmişizdir. Bizim buna gücümüz yok evet ama gücü olan biri ( özellikle bilim ve siyasetle bunu yapabilecek yetkinlikte olan biri ) buna niyetlendiğinde ne olur? Amaca giden her yol mübah mıdır? O kişi Tanrı mı ki insan hayatına bu kadar müdahil olunca işi eline yüzüne bulaştırmasın? Psikopat genine sahip bebeklerin kürtajı yasasının teklifinin reddedilmesinin ardından bir siyasetçi kendini buna adar ve kurduğu bir teşkilat ile deneye başlar. Psikopat genine sahip 3 cani(!) çocuk yasadışı takibe alınır. İçlerinden biri psikopat değil dahiymiş meğer, fos! Çünkü suçtan arınmış bir dünya için (!) o gene sahip çocuğun vahşice insan öldürmesi, masumlar öldükçe de halkın galeyana gelmesi gerekmektedir. Fakat diğer çocukta da bir sorun vardır, henüz cinayet içgüdüsü tetiklenmemiştir. " Yanlış anlama anne, Jae Min'i öldürmeyecektim." " Ailemi öldüren ben değildim." Tam burada Ba Reum'dan bahsetmek istiyorum. Ba Reum vahşi bir suçlu olmanın yanında bir kurban mıydı? Psikopatlar hissetmez, bu yönleri de onları normal insanlardan farklılaştıran düşüncelere yöneltir. "Tavşanın şişman mı hamile mi olduğunu anlamaya çalışmam neden suç olsun ki?" Ba Reum, spoiler yemeden izleyen bir seyirci için en baştan sona o anki haliyle iyi biriydi. Normalde dizilerde seyircinin katile sempati duyması istenildiği zaman katilin kurbanları ölmeyi hak eden suçlular olarak gösterilir fakat bu dizide öldürülen insanların ilk intikam cinayeti hariç masum insanlar olduğunu biliyoruz, aralarında küçücük çocuk bile var. Bunu Ba Reum da biliyor ve işte psikopat seri katilin cezası bu oluyor: Canavarken yaptıklarını insan olarak değerlendirmek, vicdan azabı, acı... Bir sahnede başka bir psikopatı cezalandırırken sen yaşattığın ruhsal acıyı anlamazsın diyerek fiziksel acı veriyor, kendisi ise olabilecek en büyük cezayı alıyor. Yine çoğumuz düşünmüşüzdür yaptıklarından pişman olmayan biri nasıl yeteri kadar cezalandırılacak? Tabii ki yaptıklarından pişman edilerek. Ba Reum bana göre bu noktada, yazılmış en orijinal karakterlerdendi. Dizi boyunca sayısız masum insan öldü ama bunun tek suçlusu onları öldüren miydi? Evet arkada tetikleyen ( düşük de olsa Ba Reum'un katil olmadığı bir hayat sürdürme ihtimali vardı sonuçta ), göz yuman, ortam hazırlayan bir güç vardı. Rahatsız edici çelişki ise bu gücün amacı bunların yaşanmadığı bir dünya yaratmaktı. Tek bir örnekle: Dedektif Lee psikopat bir suçlu yüzünden sevdiğini kaybetmiş bir insandır ve daha fazla masum insan bu şekilde ölmesin diye hizmet ettiği örgüt için masum bir insan olan Dedektif Shin'i öldürüp sevdiklerinden ayırır. Bu ipin ucu nerededir peki, insanın Tanrı olamayacağı gerçeğinde mi? Psikopat katil Tanrıcılık oynarken onlarca masum insanı katleder, cinayeti yok etmek için kurulan örgütün ise bundan farkı yoktur. 19. bölümü izlemek benim için çok zordu ( hissettirdiklerinden dolayı ) finali de böyle bir dizi için olabilecek en iyi finaldi bence. " Tanrı dualarını kabul etti, artık bir canavar değilsin. " " Asla kurtarılamayacak bir canavar vardı ama Tanrı ona duyguları hissettirdi. Sonunda da günahlarına tövbe ederek büyük bir acı ve ızdırap içinde öldü. Tanrı bunu onu kurtarmak için mi yoksa cezalandırmak için mi yaptı? "

merlock 2 years ago

Manifest

Jeff Rake

72 Gönderi

Macera ve bilim kurgu dizisi olarak yeterince iyi sayılırdı ve gerçekten ilk anından itibaren sardı. Normalde konusunu okuduğumda çok ilgimi çekmemişti ama sağda solda insanlar birbirlerine önerirken duyduktan sonra annemle izlemeye karar verdik ve biriyle izlemek için de iyi bir…devamı

merlock 2 years ago

Oppenheimer

Christopher Nolan

255 Gönderi

Alman asıllı bir yahudinin Hitler'i yıkmak niyetiyle başladığı projenin Japonlar için ölüme, dünyalarının yok edicisine dönüşmesi aslında genel hikaye. Filme gitmeden önce günün sabahında konuyla ilgili Vicdan Bir Kara Kutudur kitabını okudum. Ondan önce Oppenheimer hakkındaki tek bilgim atom bombasının…devamıAlman asıllı bir yahudinin Hitler'i yıkmak niyetiyle başladığı projenin Japonlar için ölüme, dünyalarının yok edicisine dönüşmesi aslında genel hikaye. Filme gitmeden önce günün sabahında konuyla ilgili Vicdan Bir Kara Kutudur kitabını okudum. Ondan önce Oppenheimer hakkındaki tek bilgim atom bombasının mucidi olmasıydı. Hatta film gündeme girmeden önce atom bombasının bir mucidi olduğu fikri aklıma bile gelmemişti, Oppenheimer'ı tanımıyordum. Kitabı çok sevdim öncelikle. Klasik bir biyografi kitabıydı, bu kadar sevmeme sebep olan aslında Oppenheimer'ın hayatıydı. Hiç beklediğim gibi biri değildi valla. Gerçekten de barış yanlısı görüşleri olan, felsefe ve edebiyatı seven, hayranlıkla okuduğum fikirleri olan ama aynı zamanda aşırı dengesiz bir dahi. Okurken filmi ya da dizisi olsa süper olur fikri aklıma geliyordu birkaç saniyeliğine, ne haddimeyse sanki film popüler oldu diye başlamadım kitaba. Geleyim film hakkındaki yorumuma. Çok film izlemediğimden midir bilmiyorum ama önden kitabı okumamış olsaydım muhtemelen filmin yarısından çoğunu anlamazdım. Bana o kadar karışık geldi ki izlerken karakterleri ve olayları kendi bilgime göre kafamda birleştirerek izlemek zorunda kaldım. Onun dışında başlangıçtaki sahnelerde susmayan müziğin bir sebebi mi vardı, özel bir sinema tekniği falan mı bilmiyorum ama beni çok rahatsız etti. Sahnenin arkasına gerilim müziğini veriyorlar, 1 saat falan ruh hali sabitleyici gibi gergin gergin izliyoruz sahneleri. Ek olarak filmde bazı şeyler eksikti gibi geldi bana. Oppenheimer'la ilgili en önemli şey duyduğu pişmanlık ve vicdan azabıdır. Filmde de karakterin açısından bu yeterince güzel gösterildi aslında. Ama bizim empati kurmamız için yeterli değildi. Tabii ki koskoca Nolan'ı eleştirecek değilim ama şahsen empati kurup etkilenmeyi isterdim izlerken. Mesela Oppenheimer birkaç Hiroşima kurbanını gördü kafasının içinde onun ardından da dengesiz sayılabilecek bir şekilde tuhaf bir pişmanlık duyduğu gösterildi. Ama gösterilen kurbanlar yetersizdi bence. Daha önce izlediğim belgesel ve videolarda onlar için ne kadar üzüldüğümü hatırlıyorum. Belki de film esnasında sadece Oppenheimer'la empati kurup ona üzülmemiz istenmiştir bilemiyorum tabi. Yine başka bir durum da Oppenheimer'ın Japonya ziyareti. Kitapta okurken etkilenmiştim ve filme eklenmemiş olmasına üzüldüm. Yine de güzel filmdi. Özellikle patlama sahnesine ve son 30 40 dakikaya bayıldım. Tüm film ise sırf o son sahnesi için izlemeye değer gibi. Bittiğinde salonda hiç hareketlenme olmamıştı:) Son olarak şunu söylemek istiyorum ki Oppenheimer savaş karşıtı biriydi ve teknolojinin ilerlemesi hakkında çok güzel toplumsal tespitleri vardı. Her şeyin korkunç boyutlara gelmesinden, teknolojinin engellenememesinden ve büyük bir yıkıma sebep olmasından korkuyordu. Kendi icadı da tam olarak böyle bir sonuca sebep oldu. Her ne kadar Amerika için kahraman ilan edilse de tartışılması gereken çok önemli etik problemler vardı. Benim hoşuma giden şeyse teknolojinin, özellikle yapay zeka teknolojisinin bu kadar kontrolsüz ilerlediği bir dönemde Oppenheimer ve atom bombasını anlatan bir filmin çekilmesiydi. Filmde geçen bir replik vardı, her silahın kullanılma potansiyeli vardır gibi bir cümle. Unutmayın başlangıçta atom bombası sadece göz korkutmak niyetiyle yapılmıştı.

merlock 2 years ago

Eroin Güncesi

Kanat Güner

5 Gönderi

Daha önce böyle bir kitap okumamamdan mı kaynaklı bilmiyorum ama bu kitap şu ana kadar okuduğum en korkunç kitaptı. Kanat Güner'i kitaptan önce tanımıyordum. Kitabı okurken keşke böyle bir hayatı olmasaydı diyerek okudum. Keşke bu yola hiç girmeseydi, zekasını daha…devamı

merlock 2 years ago

İyilik ve Kötülük Okulu

Paul Feig

81 Gönderi

Spoiler içeriyor Keşke finalde arkadaşlarının hikayelerini okusalardı sonra da bitseydi falan:) Film klişelerle doluydu ama işleniş ve bazı kendine has şeylerden dolayı beğendim. En azından akıyor, izlenmez bir film değil. Ayrıca "iyilik&kötülük okulları hatasız olmalı" ve "iyiliğin içi boşaltıldı" sahnelerine de bayıldım.…devamı