Yine edebi yine Hong Kong ! In the Mood for Love (Aşk Zamanı) kadar olmasa da bu film yinede beni hayalkırıklığına uğratmadı. Hong Kong filmlerine aşığım. Yönetmen Wong Kar-wai'n elinden çıkmış filmler ise büyüleyici âdeta. Favori yönetmenimdir kendisi. Filmin atmosferi, verdiği mesajlar gerçekten inanılmazdı. O kadar edebi ki, bir kitabın satırlarını çizer gibi replikleri not almadan duramıyor insan. Aşka duyulan özlem ve şehvet temaları filmin tamamında hissediliyor. Tony'nin oyunculuğu ise beni bir kez daha büyüledi. Çok az göründüğü halde Maggie Cheung'un güzelliği yine beni benden aldı. Ayrıca şunu fark ettim ki Hong Kong kadınları inanılmaz güzel. Keyifli seyirler.
Posts
2046 Bir Trenin Penceresinden, Geçmişe Bakan Bir Kalp Wong Kar-wai’nin sinemasına altıncı kez sığındım. Her filminde bir cümle, bir renk, bir müzik kalbimin başka bir yerini yakıyor. Happy Together, Chungking Express, Fallen Angels, In the Mood for Love… Hepsi bir bütünün parçaları gibi, aynı hikâyenin farklı zamanlarda söylenmiş hâlleri. Ama 2046, hepsinin yankısı. Sanki bu kez hikâye değil, hatıra anlatıyor. Bir trenin içinde, geçmişle gelecek arasında sıkışmış bir kalbin öyküsü bu. İnsanlar o trene binip “2046”ya gidiyor; çünkü orada hiçbir şey değişmiyor. Kimse unutulmuyor, hiçbir duygu solmuyor. Ama kimse orada kalamıyor. Çünkü zaman, en tutkulu aşkı bile usulca tüketiyor. Chow Mo-wan artık o tanıdık suskunluğuyla değil, yorgun bir kabullenişle karşımıza çıkıyor. Yazdığı her hikâye, aslında kendi geçmişine tuttuğu bir ayna gibi. Sevmekten çok hatırlıyor artık. Wong Kar-wai’nin karakterleri hep böyledir: yaşarken kaybolan, kaybolurken bile hatırlamaya devam eden insanlar. 2046 da onların en sessiz, en kırılgan hikâyesi. Film boyunca renkler konuşuyor. Kırmızı arzunun, yeşil geçmişin, siyah yalnızlığın sesi oluyor. Sigara dumanı bir hatırayı sarıyor, neon ışıkları bir kalbin ritmini taklit ediyor. Tony Leung’un yüzü bir roman gibi okunuyor, Zhang Ziyi’nin gözlerinde ise sonsuz bir sessizlik var. Her bakışta bir veda, her sahnede bir eksilme hissediliyor. “Siboney” yeniden çaldığında, bir anlığına o trende sen de varmışsın gibi hissediyorsun. O müzik artık bir melodi değil; hatırlamanın ta kendisi. Wong Kar-wai sinemayı bir duygunun diliyle yazıyor. Filmlerinde zaman hep eksik, insanlar hep geç kalmış. Ama belki de bu yüzden büyüleyici. 2046, aşkın kendisini değil, geçip gidişini anlatıyor. Birini unutmamanın bedelini, bir daha sevememenin sessizliğini. Unutmak bazen sevmekten daha uzun sürüyor çünkü. Benim için 2046, Wong Kar-wai’nin en derin, en şiirsel filmi. Bir trenin penceresinden dışarı bakarken, geçmişi bir gölge gibi izlemek gibi. Her şey tanıdık, ama hiçbir şey aynı değil. Belki de bazı insanlar geç kalmak için yaratılmıştır. Bazı duygular ise sonsuza kadar sürmesi için değil, sadece bir kez yaşanması için vardır. Ve ben, her izleyişimde o trene yeniden biniyorum. Yanımdan geçen yüzlerde kendimi, camdaki yansımalarda geçmişimi görüyorum. Belki unutamadığım birini, belki hiç yaşanmamış bir zamanı. Wong Kar-wai’nin evreninde her şey biraz buğulu, biraz eksik, ama o eksiklikte insanı büyüleyen bir güzellik var. 2046 tam da o hissin filmi. Bir trenin içinde zamanın donduğu, kalbin hâlâ attığı yer.
Aynı yönetmenden birkaç film izleyince onun tarzıyla ve düşünüş şekliyle empati kurabiliyorsunuz. Bu film de öyle bir filmdi. Yasak olan ilişkilerde aranan sahte mutluluklar... Bazı düşünceleri ne kadar şiirselleştirirseniz şiirselleştirin bayağı gelir. Bu film de benim için anca bu kadar.
“Aşk,bir zamanlamanın tamamıdır. Er veya geç doğru insanla karşılaşmak değildir. Eğer başka bir zaman ve yerde yaşamış olsaydım hikayem çok farklı bir sonla bitebilirdi.” “Çok uzun bir trene binmiş gibiydi. Uyumak üzere olan bir geleceğe doğru yol alan derinlerine varılamaz bir geleceğe doğru. 2046’ ya giden herkesin amacı aynı. Onlar kayıp hatıralarını yakalamak isterler. Çünkü 2046’da hiçbir şey değişmez. Ama hiçkimse gerçekten bunun doğru olup olmadığını bilmez. Çünkü hiçkimse geri dönemedi.”
"Önceleri insanların paylaşmak istemedikleri sırları olduğunda bir dağa tırmanırlardı, bir ağaç bulup onda bir delik açarlardı ve sırrı bu deliğe fısıldarlardı. Sonra bu deliği çamurla kapatırlardı. Böylece hiç kimse onu bulamazdı." "Bütün hatıralar gözyaşlarının izleridir."
Uzun zaman sonra hızlandırmadan ya da ileri sarmadan izlediğim film. Başlangıçta bir tren yolculuğundan bahsederken alakasız olaylar silsilesine geçiş yapıp bambaşka bir hikaye anlatmakta ve ana fikrin ne olduğunu son dakikalarında sunmakta. Az bir kısmında sıkıcı ve akmıyor gibi olsa da güzel müzikler çekilir hale getirmiş. Filme yaygın olarak hakim olan estetik görseller ise cabası. Tavsiye eder miyim? Evet ama duygusal bir dönemde izlenmesinin daha etkili olacağı muhakkak.
Harika bir fon müziği eşliğinde şu şiirsel anlatımla başlayan film : " Biri neden ayrıldığımı soracak olsa belirsiz cevaplar verirdim. Eskiden insanlar paylaşmak istemediği sırları olduğunda bir dağa çıkarlarmış. Bir ağaç bulup bir kovuk koyarlarmış, sırrı o kovuğa fısıldarlarmış,sonra da çamurla kaplarlarmış.. Böylece hiç kimse öğrenemezmiş... Bir keresinde birine aşık olmuştum. Bir süre sonra orada değildi. 2046ya gittim, beni orda bekleyebileceğini düşündüm. Ama onu bulamadım.. Beni sevip sevmediğini merak ediyorum, ama belki de bu sorunun cevabı yoktur... Belki de cevabı kimsenin öğrenemeyeceği bir sırdır... " Üşenmedim yazdım ya 😂 sadece şu bölüm için bile izlenir, ama biraz ağır bir film... Arkada çalan müziği bulursanız da bana yollayın lütfen 😊
"Bütün hatıralar gözyaşlarının izleridir." Film başlar başlamaz aha şu an Japonca konuşuluyor ve bu ses de Takuya Kimura beye ait dedim. Bu belki övünülecek bir şey değil ama ben hemen fark etmem ile kendimi birazcık övdüm😌😹 Kadroda Takuya Kimura'yı görmek beni bayağı mutlu etmişti keşke filmde daha fazla görebilseydik. Takuya Kimura'yı izlemeyi özlemişim yakın zamanda açıp yeni bir dizisine başlarım artık. 2046 yorumu değil Takuya Kimura övme gönderisi olmadan ben bu konuyu kapatayım. Siboney adlı parça çok güzel idi. Bai Ling'e çok üzüldüm.
In The Mood For Love filminin devamı. 2046'da aşkın o saf halinden eser kalmıyor. Artık daha kompleks ve daha realist bir şekilde karşımıza çıkıyor. (Tatlış beyefendi Bay Chow yaşadığı değişimle beni bir miktar üzse de sonunda özüne dönebildi.🤧🥲) Filmin bilimkurgu tarafı var ama tam anlamıyla bilimkurgu gibi de düşünmeyin. Bana bu açıdan Solaris'i hatırlattı. Herkesin harcı değildir böyle bir film yapmak. Riskli ve olmuş bir iş benim gözümde. ❤
Aşk zamanı kadar mükemmele yakın olmasa da güzel bir film. Kar Wai Wong her zaman değişik şeyler deneyen yenilikçi bir yönetmen. Aşk zamanının devamı olarak gözükse de o filmi yok sayarsak güzel bir filmle karşılaşmamız kaçınılmaz. Romantik bilim kurgu hımm nasıl bişey acaba :) merak edenlere tavsiye 10 / 8







