Ah ! Çok fena çarptı beni kelimelerim bu sefer cidden kifayetsiz kaldı ama yine de yazacağım. Çok sevmenin ağır bedellerini ve sevginin tek başına her zaman yeterli olmadığını tekrar hatırlatması çok yan yakıcı geldi . Peride Celal’in öyküsünden yararlanılmış ve kadın gözünden aşkın ne kadar yıkıcı olduğunu filmin yönetmeni Süreyya Duru’nun kalbinin daha fazla dayanamayıp çekimler esnasında kalp krizi geçirip vefa etmesinden anlayabiliriz.
Posts
Ada havası, vapurlar, inkarlar, balık sofraları arasında; İki farklı ruh, birbirlerinin dünyasına yakın olmakla olmamak arasında gelip giden. İp çekme oyununa dönmüş bir duygu seli ve yüzü duvara dönük muhteşem resimler gibi tavan arasına gizlenmiş, belki de yazık olmuş bir sevda. Kısacık ama upuzun bir romanı okumuş hissi veren, bu zamana kadar keşke izleseydim dedirten bir film.
"Ayrı ayrı adalardayız ve köprü kuramıyoruz birbirimize." ●Sevgi olduktan sonra gerisi önemsiz der dururuz ama her defasında sevginin tek başına yeterli olmadığını görüyoruz...
Roman okumuşum hissi verdi film bana. Aşırı dingin, huzurlu ada havası aldırdı. Birbirini çok seven iki insanın hikayesi. Dünyaya bakış açıları birbirlerinden ayrı düşmelerine sebep oluyor ve içlerinden keşke böyle olmasaydı düşüncelerinin geçtiğini hissediyorsun. Son vapur sahnesinde o ayrılık hissi çok geçiyor. Belki ilerde tekrar izlerim seni Ada. #izledimbitti
+Akıllı kadınsın, beni tek anlayan. - Ne akıllıyım ben ne de seni anlıyorum. Yaşamla savaşmaktayım herkes gibi. Ada'ma çekilip dünyaya sırtımı dönmek benim işim değil. Seçkinlik peşinde değilim. + Ben öyle miyim? Beklemek istiyorum anlıyor musun? Sadece beklemek. Beni anlayacak insanları, resimlerimi sevecek insanları beklemek.
Ada Ben ne izledim, ben kimim neleri severim, sevgim, anlamam, sensizliğim bu mudur? Film benim düşüncelerimi sorgular biçimde harika akıyordu. Anlatımı, öz oyunculuğu ve tadından yenmez Burgazada evlerinin içinde yaşanan kırılmaları, bağlarını ve eşsiz tatda sevginin bağını gösteriyordu. 1988 yılına yakışır tatda ve modernize olan film, bugün günümüz filmlerine bu kadar meydan okuması ve bu filmler gibi günümüzün filmlerimini istemediğimizin kanıtıydı. Süreyya Duru ve eşsiz kızının sonunu getirdiği film, benim en sevdiğim eksi filmlerim de yer alması ve iyi ki izlememle bu yoruma başlıyorum. Türkan Şoray’ın eşsiz güzelliği, modern konuşması ve harika Türk kadınını canlandırması hâlâ bu kadar sonsuz derece anlatılmaz öncü duruşu ile günümüzü aydınlatması ne kadar hoş. Oyunculuğuna kendine has olan konuşmasına ve her oynadığı karakterleri gibi bu karakterine saygı duymasına o kadar canı gönülden hissettim ki, izledikten sonra bile etkisinden bir süre çıkamadım. Ayrılıp, ayrılmamak ve sevginin en derin ve öz anlatımını aşkın ne kadar katmanlı olsa da güçlü bir saygı duyulması gereken duygu olarak göstermesine hayran kaldım. Film adaların ne kadar insanlarla anlam kazandırmasını gösterse de, aşkların en temelinin de burada yaşandığını gösterir gibiydi adı gibi filmin. Aşk bağların en güçlüsüdür, aşkın peşine gitmek aynı kalbimizde atın koşturması ve kalbimizi yemesi gibidir. Aşk dolu sevgi ve dolu anlatımlarla birlikte güzel anlatılır. Film bunu bana çok iyi veriyordu. İyi ki izledim, iyi ki anladım diyorum. Rutkay Aziz’in sesi ile verdiği her kelime ve öz konuşması ile sanatının peşinden giden adamı anlatması ne kadar hoştu. Birbirlerini aldatsalarda sevdiklerini gözleri, elleri ve kafa kafaya verdikleri ile gözlemlediğimiz film, Süreyya Duru'nun filmin yarısında ölmesi ile kızının sonunu getirmesi ile bitmesi de büyük anlam kazanıyor. Kızı ve kendisi bizlere verdiği bu filmi hiç unutturamayacaklar. Sevgiyi anlayın ve asla pes etmeyin, sevgi dolu günlerde aşkla kalmak dileği ile…. Keyifli izlemeler.
peride celal'in bir öyküsünden sinemaya uyarlanan, senaryosu macit koper'e ait 1988 yapımı psikolojik film. yönetmen süreyya duru filmi tamamlayamadan kalp krizi sonucu ölmüştür, ki bir insanın ölmeden önceki hatırlanacağı son işi olarak da ayrı bir yeri vardır filmin. bu güzel filmde 10 yıl önce ayrılan bir karı kocanın**, 17 yaşındaki genç kızları* ile ilgili konuşmak için, ressam kocanın burgazada'daki evinde biraraya gelmeleri ancak kızlarını konuşmak yerine kendileriyle ve birbirleriyle hesaplaşmaları işlenir.
Birbirlerinin yaşam stillerine ayak uyduramayıp ayrılan iki aşığın 10 yıl süren hasreti, birbirlerini düşünerek heba ettikleri yıllar ve yaşadıkları duygusal çöküntüler. Ve hiç beklenmeyen bir kavuşmaya sahne olan ada. Rutkay Aziz,Türkan Şoray 7/10
“-Belki sen de evlenirsin... beni sevdiğin halde. +Sen de öyle yapacaksın, beni sevdiğin halde. “ Evlilik ve ilişkiler üzerine konu ve diyaloglar ilerledikçe derinleşen bir film. Birbirlerine hala aşık eski karı kocanın hesaplaşması da denebilir. Neden ayrıldıklarını öğrenirken zaman öyle hızlı akıyor ki Süreyya Duru ismini görene kadar bittiğini düşünmedim. Yer yer durdurup diyaloglar üzerine düşündüm.İzlediğim en iyi Türk filmlerindendir. Bu filmden sonra Türk sinemasının bilinmeyenlerini araştırmaya başlayacağım. Ah be şaheser, ne içli ne anlamlı baktın öyle... Asla unutamayacağım bir finaldi.
Değeri bilinmeyen güzel bir filmimiz daha Ada.. Filmin yönetmeni Süreyya Duru son sahnelerini çekerken kalp krizi geçirerek hayata veda etmiş.. Böyle güzel bir film bırakarak gitmiş bizlere.. Çok keyif alarak izledim, her repliği ayrı güzeldi. Hepsi üstüne düşünülmesi gerek. Önümüzdeki günlerde Netflix’e ekleneceğini öğrenip daha da mutlu oldum. Sonunda bizim de klasiklerimiz dünyaya açılıyor. Ada’nın da bu filmler içinde olmasına çok sevindim.








