"Her şey değişti ve değişmekte..." ●Benim için Yılmaz Güney filmlerinden belki de en iyisi ve en acısı bu filmdi. İzlerken ağladığım nadir filmlerden biri oldu. Kalbim acıdı böyle bir şeylerin yaşanmış ve yaşanıyor olma ihtimaline karşı. Yoksulluğu ve çocukların hayatın içinde kaybolmasını anlatması bakımından bana, belki de yakın zamanda okuduğum için özellikle Füruzan'ın ve Sait Faik'in hikayelerini hatırlattı. Aslında hemen hemen her dönemde ve dünyanın her yerinde yaşanabilecek acı olaylar ama gerçekten çok iyiydi bana göre işleyiş olarak da. Bana biraz garip gelen kısım Saliha'nın babasını hiç tanımaması yani ne sesini ne yüzünü tanımadı hiç. Oysa bebek değildi babasından ayrı düşünce, mesela kardeşi Ali hatırladı babasını. Annelerine, nenelerine ve küçük kardeşlerine ne oldu bilemiyoruz izlerken ve açıkçası bunu göstersinler ya da buna dair bilgi verilsin isterdim filmde. Özellikle de anne ile ilgili. Birçok can alıcı sahnesi vardı ama özellikle son sahnesi çok başkaydı. Ali'nin mandolin çalması ve ortaya çıkan o müzik çok güzeldi. Cemal ailesini rahat ettirmek için koray'ın suçunu üstlenip hapse girmeseydi bunlar olmayacaktı ama ne olacaktı, nasıl olacaktı acaba. Yoksulluğun paramparça ettiği hayatların filmi...♡ Zeki Demirkubuz ile Nuri Bilge Ceylan'ın aralarının bozulması mesalesi ile ilgili bir videoya denk geldim ve orda ilk sebebin ya da sebeplerden birinin bu filmden kaynaklı olduğu söyleniyordu. Bunu burda uzun uzun nedenini, nasılını anlatamayacağım ama bu bende ayrıca merak uyandırdı ve o şekilde izledim ama zaten listemde olan filmlerden biriydi. Sadece daha büyük bir istek ve merakla izledim ve iyi ki izledim. Gerçekten iyi mi ettim acaba bu acıyı görerek ve hissederek, bilemiyorum... 30 Temmuz Perşembe-2026

