Skip to content
Bakir DevMovie · 2015

Posts

filme dair psikolojik bir çıkarım yapmak isterdim lakin insanlar tamamen bencil, ahlaksız ve empati yoksunu. başka bir şey değil. mevkisi ne olursa olsun herkes zarar gelmeyeceğinden veya tepki almayacağından emin olduğu her kişiyi ezmeye müsait. o yüzden toplum içinde affedersiniz ama "ee sikerler artık" noktasında gezmeli ve bunu karşı tarafa hissettirmeliyiz. küçük bir psikolojik çıkarım yine de yapmak isterim. o da şu ki erkeklerin öz güvensiz ve silik olmasının sebebi biraz anneler gibi geliyor bana. annelerimizin ellerinden öperim iyiliğimizi düşünüyorlar ve bundan mütevellit korumacı bir tavır sergiliyorlar lakin bu durum peter pan sendromuna sebebiyet veriyor ve erkek çocuklar yetişkinlik evresine geçmekte zorlanıyor. çocukların biraz daha düşe kalka ve özgür büyümesine izin verilmeli. aşırı korumacı olan ebeveynler uzun vadede çocukların gelişimine ket vuruyorlar. velhasıl kelam film sakindi. izlediğim ilk izlanda sineması olabilir. bir önceki filmim de estonya sinemasıydı. kendi adıma güzel bir gelişme. yer yer içsel çatışma yaşamama neden oldu, biraz kendimi buldum. böyle durumlardan sıyrılmak için evden çıkmak konusunda en ufak bir fırsatı bile değerlendirmek gerekir bence. küçük bir gezinti, iş vs gibi hususlar başka bir ilişkinin temeli olabilir, bilemeyiz. ev, gayet konforlu ve huzurlu bir alan ancak fazlası zarar. türk gencinin de belli bir yaşa geldiği halde aile evinde yaşaması yadırganacak bir durum değil. imkansızlığı doğru gidiyor hatta. filmin dingin ve yavaş aktığının farkında olduğunu belirterek tavsiye ederim. beni rahatsız etmedi şahsen..

İzlediğim ilk İzlanda sineması olabilir. Baya hoşuma gitti. Hayatın içinden, oyunculukların gayet iyi olduğu, yer yer kendinizden bir şeyler bulacağınız bir film. Fusi'nin oldukca monoton bir hayatı vardır. 40'lı yaşlarında olan Fusi ailesiyle yaşamakta ve henüz insanların içine karışmaya cesaret edememektedir. Bir gün tanıştığı bir kızla hayatı değişecektir. Ama iyi ama kötü. "Depresyon, tembellikle karışık kendine acımadır."

Ahh Fusi… “Hassas bir kalbe sahipsen dünya seni elbette incitir.” sözünü karşılayan bir başrol kendisi Kendisine yapılan kötülüklere aldırmadan her defasında iyi niyetine yenik düşüp (maalesef ki benim de çoğu zamanki hallerim:/ ) onları görmezden geliyor. Tam klasik toplumun normal karşıladığı, yaşıtlarının yaşam normlarına uymaya başlarken dünya gerçekleriyle karşılaşıyor. Ayrıca İskandinav ülkelerinin bazı bazı özendiğim o soğuk iklimine, atmosferine de yine içim gitmedi değil🤓 Bu da yazdıklarımdan bağımsız filmden bir alıntı😃 ”Flört aşaması bir insanın kendini bulabileceği en sinir bozucu cehennemdir. Sürekli yeni sürprizler icat edersin, sürekli tongaya düşersin. Sırf düşünmek bile yordu.”

Ahh Fusi, O Bakir Devliğin yanında koca yürekli bir adam 🤍 İnsanı yalnızlığa iten hayat ve çevresindekiler, gereksiz ilişkiler, toplum dayatmaları, yapmak zorunda hissedilen şeyler olmadan da bir hayat yaşamak mümkün.. mü? Zorbalıkla mücadeleye girişmeyecek kadar hassas çocuk ruhlu Fusi belki de bir yerlerde iyi kalpli insanların var olduğunu hala biliyordur. Görüyor tanıyor da. Film ilerlerken onunla birlikte kendim de bir şeyleri başarmış ve hayatı tatmaya başlamış gibi hissettim. Yarı yolda bırakanlara, üstüne basıp geçenlere rağmen o iyi kalbinden ödün vermeyen nadir insanlardan Fusi. Hikayesi de izlerken hiç sıkmıyor ve doğallığıyla akıp gidiyor. Rutinlerine bağlı bir adamın kendini keşfetme süreci, mümkünse izleyin 🫶

Miss gibi film aç izle. Sımsıcak, yanlız bir karakter,salyasız sümüksüz aşk filmi.aşkların güneşli mevsimlerde yaşanmadığı, tek taşların konuşmadığı, sonunun garanti olmadığı, aşkın isteyen herkese garanti olduğu cennet muadili ülkeden sıcacık bir film. senin, benim, toplumun "başarı" olarak adlandırdığı çoğu adımdan sınıfta kalmış biri. yaşına rağmen hala bağımsızlığını ilan edememiş, iyi bir iş edinememiş, zengin olamamış, kendine ve vücuduna iyi bakamamış, onlarca sevgili eskitmemiş, evlenmemiş, çocuk sahibi olmamış... biri yani. ama tüm bu başarısızlıklarına rağmen; onu dışlayan, eleştiren, onunla alay eden, aynı topluma en ufak bir kötülükte bulunmayan bir insan. sevdikleri için çabalamaktan vazgeçmeyen bir insan. olmayan çıkarlarını, hırslarını, egolarını bir yana koyup, kocaman adımlar atabilen bir insan... peki sizce, gerçek başarı hangisi şimdi? Iyi seyirler.

Yalnızlığın çevrelediği duvarların ortasında, kendisini dış dünyadan koruyan bir bireyin, o duvarların dışına çıkmak için zorlanması ile,iletişimsizlikten ve dış dünya tarafından dışlanmasıyla beraber içe kapanıklığın sonuçlarını anlatan kendimizden de kesinlikle bir parça bılacagımız bir film bence.Fusi kırk yaşlarında,şişman,o yaşına rağmen annesiyle yaşayan, tekdüze bir işte çalışan,her cuma aynı thai lokantasına gidip aynı yemeği yiyen,hep aynı radyo programını dinleyen, dinlediği radyo programından şarkı isteyen, ikinci dünya savaşına meraklı ve savaş oyunu maketleri kuran, küçük küçük askerleri tankları büyük sabırla boyayan ve bu rutinler etrafında yaşayıp giden sessiz, çekingen ve kocaman bir adam. senin, benim, toplumun "başarı" olarak adlandırdığı çoğu adımdan sınıfta kalmış biri.Bu yüzden de acımasızca küçük görülerek dışlanan bir birey.Ama aslında öyle değil sakin, kendi halinde her şeyi çok büyütmeyen gösteriş meraklısı bir kişiliği olmayan kalbi çok temiz bir insan.

Fusi, İzlanda'dan hiç adımını atmamış, annesinin evinden ayrılmamış, iş yerinden bir gün izin almamış ve yardım etmeye çalışıyor gibi görünseler bile utangaçlığı ve dış görünüşü yüzünden iş arkadaşlarından her gün zorbalık gören, hala oyuncak oynayan, insan içine hiç karışmadığı için hep bi yerlerde çocuk kalan 40'lı yaşlarındaki bir havaalanı bagaj görevlisidir. Onca negatifliğe karşı bile kimseye kin beslemez. İletişim sorunu yaşayan yufka yürekli Fusi bir gün bir kadınla tanışır. Onun insanlarla etkileşimi işte o anda başlar. Bi süre sonra insanlarla daha rahat iletişim kurduğunu, insanlara karıştıkça yaşadığı o mutluluğu gözlerinden okuruz. O sadece hayatı boyunca dışlandığı için hayattan korkmuş iyi niyetli bir insandır. Neyse ki artık onun yeni bir yola gitmek ve değişmek için bir cesareti, biz seyircinin de bir umudu vardır...

"Fusi" (Bakir Dev) İzlandalı yönetmen Dagur Kári tarafından çekilmiş 2015 yapımı drama filmi. Fusi 40 yaşlarına gelmiş şişman ve yalnız biridir. Hiçbir sosyal aktivitesi yoktur. İnsanlar onun arkasından konuşarak, dalga geçerler. Günün birinde istemeden de olsa bir dans kursuna gider ve bir kadınla tanışır. Öncelikle filmi sevdiğimi söylemeliyim. Kadın veya erkek farketmez toplum içerisinde eşit değere sahip olduğumuzu bilip, birbirimize karşı saygı göstermek zorundayız. Filmin başkarakteri sırf yalnız ve şişman olduğu için iş arkadaşları tarafından dışlanır ve Bakir Dev damgasına maruz kalır. Bunun dışında etrafındaki insanlar onun çocuksu yönünü görmez ve sapık muamelesi yapmaya kalkışır. Toplumsal olarak bireyin değişmez katı zihniyetini eleştiren film, bilmediğimiz tanımadığımız insanlar hakkında ön yargılı olmamamızı belirtir. Fusi karakterinin saf ve nahif kişiliği bulunduğu soğuk iklime rağmen insanın içini ısıtmaktadır. Spoiler vermemek adına anlatmak istediğim ama anlatamadığım birçok kısım var. Sadece finalindeki yaptığı davranış beni mutlu etti. Hayatındaki konumu ne olursa olsun hayal etmekten vazgeçmeyerek, yılların verdiği sabır ile tekrar umut etmeye devam etti. İskandinav sineması severler için şiddetle öneriyorum. Fusi gibi iyi kalpli birini zor buluruz..

Açıkçası bu kadar iyi ekrana yansıtılmış bir hayat hikayesi beklemiyordum. Dev gibi bir adamın küçük hayat hikayesi... Kendi gibi kocaman bir kalbe sahip sıradan bir adamın rutinini değiştiren alt komşu kız çocuğu ve hayatına beklenmedik şekilde giren bir kadın. Kız çocuğu ile olan ilişkisi güzeldi ama kadın ile olan ilişkisine izleyip siz karar verin.

Uzun zamandan beri izlediğim filmler içinde, karakter oluşturma noktasında en iyilerinden biri diyebilirim. Ingilizceye " virgin mountain" Türkçeye ise " Bakir Dev" olarak, bence kötü biçimde çevrilmiş. Izlanda yapımı olan film, 40'lı yaşlarındaki "tutunamamış bir erkeklik hikayesi"ni anlatıyor. Filmi izlerken Oğuz Atay'in o muhteşem kara mizahıyla yarattığı "disconnectus erectus" betimlemesi aklima geldi. Avrupa sinemasını hep sevmişimdir, bu film de minimalist kuzey avrupa sinemasının güzel örneklerinden. Netflix kolaylığı beklemeyin ve Fusi'nin hikayesini izleyin derim.

Everyone has a shelf. What's on yours?

Continue with Email