@silalala

Güzellik algısına uyacağım diye kendini binbir kalıba sığdıramayanların sonunu fazla iğrentili sinematik bir şekilde işlemişler. Bu kadar da olmaz derken daha da fazlası geldi😵💫
Bir insanı özlemek onunla birlikteyken bile onsuz kalmaktır bazen Sanki varlığı bir gölge gibi yanınızda ama kendisi hep bir adım uzakta az sonra gidecekmiş gibi
Adaletsizliğin sadece bizim ülkemize özgü bir yara olmadığını, evrenselliğini; adalet sisteminin, mağduru değil de faili ne kadar basit, geçersiz nedenlerle koruduğunu üzücü bir şekilde gördüğümüz bir film. Masum bir çocuğun yağmurlu bir okul sabahında, akıl almaz bir vahşetin kurbanı oluşu ve sonrasında yaşamak zorunda kaldığı hem fiziksel hem de ruhsal izler… Bunun üzerine failden gelen “alkollüydüm” savunması… Bir bahane gibi değil, adeta bir af dileği gibi sunuluyor mahkemeye. Ardından gelen ceza indirimi ne küçük kızın çektiği acıları dindiriyor ne de ailenin kapanmayan yarasına merhem olabiliyor. Toplumun bu korkunç adaletsizlik karşısında eli kolu bağlı kalışı adeta bu canilerin ekmeğine yağ sürüp masum insanların içine korku salışı iç karatıyor. Ve en acı tarafı da şu ki bir yerlerde hala filmin ismi gibi umudunu diri tutmaya çalışanların bu bir nevi çığlığının hiçbir zaman önemli sayılmayacak oluşu. Yakın zamanlarda haksız çıkmak umuduyla🤞🏼
II. Dünya Savaşı sırasında Alex ve babası Naziler tarafından Polonya’da bir gettoya götürülüyor. Babası, Alex’i yıkık dökük bir binaya saklıyor ve geri döneceğine söz veriyor. Bu binada Alex belki çoğu yetişkinin bile başaramayacağı şekilde umutla ve kendi çabalarıyla hayatta kalıyor. Birkaç defa o harap binadan kaçma fırsatı ayağına gelse de Alex babasıyla tekrar orada buluşmak umuduyla günleri sayıyor. Sondaki kavuşma sahnesi gerçek miydi yoksa Alex’in gerçek olmasını istediği bir hayal miydi yoruma açık bırakılmış. Bana kalırsa Alex’in gördüğü bir rüyaydı. (Umarım gerçektir ben de Alex kadar bunu isterdim. Yalnızlığını çok hissettim özellikle küçük Snow’unun da öldüğü ve onun yanına uzandığı sahne🥺) Annemle “Piyanist” filminin atmosferine benzettik. Onu sevdiyseniz bu filmi de seveceksinizdir.
6. bölümdeki şerefsizler gibi olanlar, Allah belanızı versin topunuzun😍
Baki’de bazı bazı kendimi gördüm. Genelde hayatın anlamsız gelişi, sıkılganlık, yaşamı sorgulama, insanlarla konuşurken bıkkınlık yorgunluk halleri, toplumun dayattığı normlara uymaya çalışmaya çalışması vs.
Türkiye’nin doğusunda yıllardır terör ve şiddet olaylarının etkisi altında yaşamakta olan insanlar yaşadıkları köy, güvenlik gerekçesiyle boşaltılmak zorunda kalınca başrol aile, doğup büyüdükleri toprakları terk ederek farklı şehirlere göç etmek zorunda kalır. Bir kısmı İstanbul’a diğer kısmı ise Norveç’e gidiyor. Öne çıkan bazı kısımlardan bahsedecek olursak: Babalarıyla İstanbul’a giden 3 erkek kardeşten biri olan Ramo’nun hikayesini görüyoruz. Ramo bir erkek evladı olmasını istiyor defalarca denemenin sonunda 6. çocuğu erkek oluyor ve muradına eriyor. Bu sırada çocukların annesi üst üste evde doğum yaptığı ve de akraba evliliği yaptığından dolayı sağlık sorunları yaşıyor ve ameliyata giriyor babaları da bir işte çalışıyor. Ne yazık ki bu, üzerine adaklar adanan çocuk, kız kardeşlerine bakılması için emanet edildiği bir gün kardeşimiz altına kaka yapmış çamaşır makinesinde yıkayalım da temizleyelim düşüncesiyle bebeği makineye atıyorlar ve olanlar oluyor. Burada sarsıcı bir şekilde toplum sorunlarına dikkat çekilmeye çalışıldığını görüyoruz. Bir başka hikayemiz ise bu 3 erkek kardeşten biri olan Kadri’yi anlatmakta. Kadri trans bir birey ve İstanbul’da da trans arkadaşlar edinip dışa vuramadığı kimliğiyle yüzleşiyor fakat abisinin bizden böyle biri çıkmaz, neden kız gibisin vs. gibi bu durumu kabullenemeyişleri bu yolda ona büyük zorluklar çıkarıyor. Kadri kendini güneşi görünce ölen ama yine de güneşin karşısına çıkma cesareti gösteren berfin (kardelen) çiçeğine benzetmekte. Filmin sonunda maalesef ki bu benzetmesinin üzülerek gerçekleştiğini görüyoruz. Kısacası Kadri karakteri toplumumuzun değişim sancılarının sembolüdür ve bu sancılar güncel tarihimizde de devam etmekte. Son olarak filmde de geçen bir şiir alıntısı yapalım: “Memleket isterim Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun; Kuşların çiçeklerin diyarı olsun. Memleket isterim Ne başta dert, ne gönülde hasret olsun; Kardeş kavgasına bir nihayet olsun. Memleket isterim Ne zengin fakir, ne sen ben farkı olsun; Kış günü herkesin evi barkı olsun. Memleket isterim Yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun; Olursa bir şikâyet ölümden olsun. -Cahit Sıtkı Tarancı”
Ahh Fusi… “Hassas bir kalbe sahipsen dünya seni elbette incitir.” sözünü karşılayan bir başrol kendisi Kendisine yapılan kötülüklere aldırmadan her defasında iyi niyetine yenik düşüp (maalesef ki benim de çoğu zamanki hallerim:/ ) onları görmezden geliyor. Tam klasik toplumun normal karşıladığı, yaşıtlarının yaşam normlarına uymaya başlarken dünya gerçekleriyle karşılaşıyor. Ayrıca İskandinav ülkelerinin bazı bazı özendiğim o soğuk iklimine, atmosferine de yine içim gitmedi değil🤓 Bu da yazdıklarımdan bağımsız filmden bir alıntı😃 ”Flört aşaması bir insanın kendini bulabileceği en sinir bozucu cehennemdir. Sürekli yeni sürprizler icat edersin, sürekli tongaya düşersin. Sırf düşünmek bile yordu.”
Bu paylaşımım sadece bu filmle alakalı değil genel nbc filmlerini kapsamaktadır🤓Şöyle bir nbc filmlerine kafama estiği sıralamayla başlamış bulundum. Her bir filmde yaşadığımız toplumdaki gerçek olayları,muhabbetleri, yaşantıları, çoğu kişinin sıkıcı diye nitelendirebileceği konuları her detayıyla ince ince izleyeni içine çekerek işlemiş. Tabii bu her izleyen için geçerli olmamakla birlikte özellikle işlenen konudan hayatından bir parça bulanlar için çok şey anlatmakta diye düşünüyorum. İzlediklerim arasında benim için en sürükleyici olan Kuru Otlar Üstüne oldu çünkü dediğim gibi kendi hayatımla bağdaştırıp gelecekte muhtemel içinde bulunacağım ortam gözüyle izlemiş olduğumdan onu daha farklı bir kafayla izledim sanırım. Bunun dışında filmlerin görselliği ve ses kalitesinin güzelliği hakkında çok da bir şey söylemeye gerek yok zaten yeterince duymuşsunuzdur.
“Bak papatya mevsimi geldi Mevsimlerden papatyayı severim Sonra seni... Sonra yine seni Hep seni... Kim istemez mutlu olmayı Ama mutsuzluğa da var mısın? Çık gel bir kez daha Çık gel bir kez daha Beni bozguna uğrat Ben güzel değil miyim? Neden kuş koymuyorlar yoluma? Ben sana kızsam, kendime küserim.. En çok sesini aradım Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydi Gözlerini sildi zaman Dedim ya, Eylül’dü Savruluşu bundandı kimsesizliğimizin Sonra dalgalar geldi bile Sonra bir mavilik aldı her yerimizi Nasıl hatırlıyorsan dünyayı öyle Kötülüklerin büsbütün egemen olduğu namussuz bir çağ bu biliyorsun Hasret kalmışız yüreği güzel insanlara Bazen sadece yorgun oluyor insan Ne küs, ne yalnız, ne de aşık Ama sen yine de gitme Gidersen peşinden gelmem Ama kalırsan Bu masalın sonunu birlikte öğreniriz. Meğer ne çok canı yanarmış insanın, Baktığı yerde göremeyince görmek istediğini Bir gün aklına gelecek olursam Bana şiir ısmarla, Eylül’ü konuşalım."








