Skip to content
Raf
BardaMovie · 2024

Posts

Yıllar sonra yeniden, gerek var mıydı be Serdar Abi?.. İlk film; o döneme dek Türk sinemasında örneğine pek rastlanmayan çiğ şiddetiyle ve gerçek bir trajediyi perdeye taşımasıyla son derece vurucuydu, çokça ses getirmişti. İzlerken ekran başında hiçbirimiz rahat oturamadık; çünkü gördüklerimizin soyut bir kurgudan ibaret olmadığını, sokağa çıktığımızda benzer bir dehşetin bizim de başımıza gelebileceğini iliklerimize kadar hissediyorduk. Çünkü benzer bir facia bizim gibi insanların başına gelmişti ve film de doğrudan o gerçeklikten besleniyordu. Bu yüzden IMDb’de 7.0 bandına oturan, insanların hakkını teslim ettiği kült bir iş oldu. Lakin filmin asıl gücü, böylesi bir temayı ilk defa bu denli çıplak ve gerçekçi ele almasından geliyordu. Aynı hikâye ve şablon ufacık değişikliklerle yıllar sonra önümüze tekrar sürülünce bütün vuruculuğunu kaybetmiş. Zaten filmin tek iyi yanı o sarsıcılığıyken, bunu yitirdiği an ortada sinema deneyimi açısından tam bir hayal kırıklığı kalıyor. İlk filmin kadrosunda Nejat İşler, Hakan Boyav, Melis Birkan, Erdal Beşikçioğlu, Serdar Orçin gibi bu rollere son derece uygun usta isimler vardı. Faillerin serserilikleri, kendi aralarında konuşmaları ve lakayıt tavırları oldukça doğal ve başarılıydı. İkinci filmin oyunculukları kötü olmasa da yine de zikrettiğim isimler kadar usta oyuncu olmadıkları aşikâr. Üstelik filmin senaryosu da bu farka sebep oluyor bir noktada çünkü iki filmdeki faillerin profilleri de oldukça farklı. İlk filmde toplumun çoğu kesiminden dışlanmış, az paraya çok çalışmış ve toplumdan nefret eden serseri takımı görüyoruz. Failler bara öyle planlı bir baskın arzusuyla falan gelmiyordu; olayların fitili tesadüfen çıkan bir kavgayla ateşleniyor, adamların bastırılmış nefreti ve hayvani dürtüleri devreye girince iş adım adım linç ve tecavüze dönüyordu. Dolayısıyla organik hissettiriyordu. İkinci filmdeki failler ve motivasyonları ise bambaşka. Son derece zengin ve nüfuzlu ailelerin çocukları. Örneğin birisinin babası milletvekili diğerinin babası mafya inşaat baronu. Hayatlarında hiç sigortalı bir işte çalışmamış, hiç ezilmemiş ve hep kazanan tarafta olmuş orul orul orospu cocuklari. Ne insanlığa ne herhangi bir şeye hiçbir empati olmadan tamamen baba parası ve nüfuzuyla yer yüzünde cenneti yasamis oclar. Bara, taciz ettikleri bir kızın kendileri hakkında tweet atması üzerine tamamen saldırı ve işkence planıyla geliyorlar. Açıkçası bu yüzden ikinci film çok zorlama hissettiriyor. Failler kapıdan girince önümüzdeki bir saat boyunca neler olacağını zaten aşağı yukarı biliyoruz dolayısıyla hiçbir vuruculuğu kalmıyor. Spoiler uyarısı, lütfen spoiler yememek için bu paragrafı atlayınız: Açıkçası bu profil farkından dolayı ilk filmden katbekat daha kan dondurucu oluyor. Çünkü olaylardan sonra milletvekilinin oğlu olan kişi babasını arayıp olay yerine çağırıyor ve babası yanına emniyetten rütbeli birisini alarak geliyor. Orada çocuğuna tokatlar atıp arkadaşlarına bağırıyor sanki yanlışlıkla vazo kırmışlar gibi. Akabinde ise polis müthiş bir rahatlıkla ‘’ortalığı bayağı dağıtmışsınız gençler neyse halledilmeyecek iş değil.’’ diyerek gidip yalvar yakarışlarının arasında sağ kalanların kafasına sıkıyor ve güvenlik kamerası görüntülerini sildiriyor. Çocukları karşısına alıp alternatif bir senaryo yazıp çocuklara mahkemede beyan edecekleri ifadeyi ezberletiyor. Filmin sonunda kanım o kadar dondu ki filmi durdurup dakikalarca kara kara düşündüm. İlk filmde hissetmediğim kadar dehşet içerisinde hissettim kendimi. Çünkü ilk filmdeki failler silah ya da kas gücü farkıyla bütün bu dominasyonu kuruyordu lakin ikinci filmdeki nüfuzlu piçlerin arkasında resmen devlet ve mafya var. İlk filmde mağdurlardan birinde bir tabanca olsaydı olayın seyri tamamen değişebilirdi ama bu orospu çocuklarından birisini vurduğun anda ertesi sabah kapında en az 4 siyah araba belirir muhtemelen. Polise gitsen memur çaresizce başını iki yana sallayıp ‘’Ah be kardeşim keşke hiç bulaşmasaydın. Hiçbir şey yapamazsın hiç uğraşma başın ağrımasın.’’ deyip yollarlar. Olay esnasında mağdurlardan biri, faillerin elebaşına ‘’Baban olmasa hiçbir bok değilsin.’’ deyince elebaşı da ‘’senin allahın benim lan!’’ diyor. Maalesef ikisi de haklı ama yalnızca birisinin sözü geçiyor, o da güçlü olanınki. Hayatta bazen öyle anlar oluyor ki karşınızdaki orospu cocuğuna bir seyler yapmak, kendinizi savunmak istiyorsunuz ama sanki karşı taraf allahmışçasına hiçbir şey yapamıyorsunuz. Filmi izlerken tek düşündüğüm benzeri bir durumda kalsam ben ne yapabilirdim? Yine de bu tema zaten birinci filmde de işlenmişti daha iyi bir şekilde. Dolayısıyla izlemek isterseniz İlk Barda filmini tavsiye ederim. Bence bu filmin tek önemli yanı yaptığı eleştiri. Örneğin sokakta yardım arayan yaralı, tecavüze uğramış kadına ‘’Ya git akşam akşam bizi uğraştırma. Bizi belaya sokma.’’ diye kapıdışarı eden esnaf, her gün gündeme düşen bütün bu zulümlere sessiz kalan halkı simgeliyor. Mahkeme salonunda suçlular salınınca isyan eden halka tutuklama kararı çıkartan hâkim ise… İşin en acı kısmı mahkemeden sonra başka bir bara kutlamaya giden faillerden birisi yeniden bir kadına sarkıntılık etmeye başlayınca milletvekilinin oğlu ‘’Lan düzgün durun bende çıkış planı tükendi!’’ diyor. Yanıt olaraksa bir diğeri ‘’Olum sende bittiyse bizde var!’’ deyip kahkalar atıyorlar. Tabii ki kolpadan bir öldürme sahnesi var yine ama gerçek hayatta böyle bir şeyin asla olmayacağını biliyoruz. Yine de Serdar Akar’ı cesur mesajları için tebrik etmek gerek. Son olarak, sinema deneyimi olarak bir hayal kırıklığı olmasının yanı sıra etik açıdan da son derece problemli bir devam filmi. Gerçek hayattaki trajedinin mağdurları daha ilk filmin çekilmesinden bile son derece rahatsız olmuşken, olayın tamamen unutulmasını ve kapanmasını istemişken Serdar Akar’ın yıllar sonra kalkıp ikinci bir *Barda* çekmesi tek kelimeyle çirkin bir hareket. İlk filmin popülaritesini hesaba katınca, geriye bu projenin tek motivasyonunun ticari kaygılar olduğu düşüncesi kalıyor ki bu da durumu etik açıdan çok daha vahim kılıyor. FİLMDEN BAĞIMSIZ KAMUSPOTU: Arkadaşlar hayatın doğal akışındayken bu tarz kriz senaryoları bize çok abartılı ve gerçekdışı geliyor fakat sizin de bildiğiniz üzere böyle senaryolar yaşanıyor maalesef. Yıllarca böyle bir problem olmadan hayat devam etse de tek bir kötü gün geri kalan yılları sıfırlayabiliyor neredeyse. Daha geçtiğimiz ay bir arkadaşım milyonlarca lira gasp edildi ve bıçaklandı. Hayalet gibiydi onu son gördüğümde. Keza ben de yaşamıştım çıtırdan bir şeyler, aylarca ruh gibi gezdiğimi ve her siyah passat gördüğümde tetiklendiğimi hatırlıyorum. Özellikle kadınlar, taşıması yasal olan ve 200-300 tl gibi fiyatlara satılan biber gazından bir tane edinmeli ve nasıl efektif kullanıldığını internetten/yapay zekâdan öğrenmeliler mutlaka. Mümkünse uzun vadede jiujitsu, mma, boks/kick boks, muay thai, güreş gibi sporlardan birisinin kursuna gidip eğitim almalı birkaç yıl. En önemlisi ise pek fazla risk almadan, kavgaya belaya bulaşmadan yaşamayı bir alışkanlık hâline getirmek. Filmde tefeciden borç alıp atlatan, mağdurların en belalısı gözü kara arkadaş bile en başından beri faillere ‘’Abi özrünüzü dilettiniz nolur gidelim’’ diye yalvarıyordu.

İlk filmdeki o ham şiddetin yerini günümüzün kutuplaşmış toplumsal gerilimi almış. Bir barda kutlama yaparken içeri giren bir grubun müdahalesiyle kendilerini bir cehennemin içinde bulan gençlerin hikayesi üzerinden, Türkiye'nin "öteki" kavramını ve güç dengelerini tek mekana hapsedip izleyicinin suratına tokat gibi çarpıyor. Abi valla ne derseniz deyin, Türkiye’de gerçekten böyle filmler yapılıyor mu ? Piyasadaki birbirinin kopyası komedilerin veya romantik işlerin yanında, insanın sinir uçlarına dokunan böyle bir atmosfer izlemek bambaşka. Kameranın kullanımından o klostrofobik gerilime kadar kesinlikle TR standartlarının çok üstünde bir film. keşke daha fazlası yapılsa... Ama ne yazık ki yurtdışına satılamadığı için yapılmıyor. Global pazar bizden pembe dizi beklerken, bizim toplumsal damarımıza basan böyle sert ve yerel gerilimler yapımcılara finansal risk olarak geliyor. Yine de arşivlik, harika bir iş çıkmış.

Bu filmi neden tetiklene tetiklene sonuna kadar izledim bilmiyorum ama izledim. Filmi izlerken varlığından bile haberdar olmadığım küfürleri bol bol ettim. Tam söverek kapatıyordum ki filmin en sonu bana inanılmaz bir haz verdi hatta o kısım daha da uzatılabilirdi az bile oldu da neyse. Yine de tavsiye etmem ya bu tarz şeyler ülkemizde de aşırı yabancı olmadığımız şeyler olduğu için bir de filme zaman ayırmaya gerek yok herhalde bir haber kanalı da bunları sürekli yayınlıyordur. Bu tarz olayların yalnızca filmlerde kalması umuduyla.

Barda 2 (2024) Öncelikle söylemek isterim ki bu bir devam filmi değil, bir remake yani yeniden yapım. 2007 yapımı olan ilk film de zaten yaşanmış bir olayın çarpıtılmış haliydi. Ben bu tarz olayların hikayesi-filmi anlatılırken toplumun bundan nasıl etkileneceğinin de hesaba katılması gerektiğini düşünüyorum. Bu nedenle ilk filmin aksine bu filmin rezalet olduğunu söyleyebilirim. Neden peki? İlk filmi bütünüyle hatırlamıyor olmakla birlikte sonunda suçlular hapse giriyor, kimi intihar ediyor ve kimi hapiste öldürülüyordu. Oyunculuklar ve kurgu kaliteliydi. Film bitince gerçek bir vahşet izledik ve bu gerçek bir kötülük. Bu kötülüğün neden ortaya çıktığı ve bundan uzak olmak için neler yapabileceğimizi, bazen de ne yaparsak yapalım kötünün sadece kötü olduğu için kötülük yaptığını görebiliyorduk. Bu filmde ise hem kötülere bir motivasyon veriliyor hem de filmin sonunda kötülere hiçbir şey olmuyor. Evet, filmin sonunda kötüler mahkeme tarafından cezalandırılmıyor. Zevkin doruklarındayken bir kulüpte kafalarına poşet geçirilip 1-2 dk içinde ölüyorlar. Ve film, bunu ceza olarak kabul etmemizi istiyor. Kendi ölümünü hiçkimse deneyimlemedi. Ama bana soracak olursanız eğer nasıl öleceğimi seçebilme şansım olsaydı filmin sonunda kötülerin maruz kaldığı ölüm şekli listemin orta-üst sıralarında olurdu. Bu film diyor ki 7 tane adam bir barda keyfine göre insanlara istediği kötülüğü yapabilir ve bir tane nüfuzlu babanın emriyle hiçbir şey olmamış gibi hayatlarına devam edebilirler. Film bize yeterince paranız ve bağlantılarınız olursa istediğiniz kötülüğü yapabilirsiniz gibi bir şey söylüyor. Bu, Türkiye'nin gerçeğidir diyerek kabul edip bunu filme çekmemiz kabul edilemez. Zaten yaşadığımız yetmiyor, bir de filmlerden izlemeyelim bu türkiyenin gerçeklerini. Velhasıl filmin ana karakteri olan Emir ve Nihal dışında pek bir oyunculuk da yok. Kurgu falan rezalet. Filmin anlattığı fikir de kötü. Kadın yönetmenden nasıl böyle bir şey çıktığını da anlamadım açıkçası. Gerçi bu filmi bir erkek çekse çarmıha gerilirdi heralde. Aa yok bi dk. Bir erkek çekti zaten bunu ve çarmıha gerilmedi. Neden acaba? Çünkü film iyiydi. Bu film ise kötü. Filmi bir daha izlemem, kimseye de izlemesi için tavsiye etmem. İlle de izleyeceğim derseniz de tabii ki yalnız izleyin. Puanım da 1/10. Spoiler içeriyor yazı ama uyarı da koymuyorum. İzlemeyin. İzlerseniz de keyfiniz kaçsın. Zaten kaçacak da bir de bundan kaçsın.

İlk filme nazaran eksik ve artı yönleri var Öncelikle artısı şu ki milletvekilinin oğlunun ve arkadaşlarının ceza almaması adaletin yerini bulmaması yerinde bir işleme olmuş Ülkemizde olan biten her şeyin özeti; özellikle Gülistan doku davasının olduğu şu günlerde arka planda gücü olanın istediği gibi hareket etmesini biraz daha fazla işleyebilirlerdi Lakin karakterlerin yapmacık tavrı ilk andan hissettiriyor karakter derinliği neredeyse yok gibi yüzeysel geçilmiş ( kötülüğe uğrayanlar) Diğerleri ise özelikle İdris Nebi Taşkan'ın oyunculuğu filmi götürmüş diyebilirim. Yanındakilerin de öyle pek bi etkisi yok gibi filme basit karakterler kaçmış

İlk filmin yanına bile yaklaşanayacak bir film çok fazla saçmalık vardı ilk filmden benzerlikler vardı farklılıklar vardı farklılıkların çoğu kötü olmuştu yani ben beğenmedim Nejat İşler nasıl bir oyuncu olduğunuda anladım çünkü bundaki oyuncular bana geçmedi

Film gerçek bir olaydan esinlenilmiş. Aslında Barda 2 filmimizle Barda 1 filmimiz aynı yani bu film bir remake (yeniden çekim). Filmin konusu bir suç, gece vakti bir grup genç saldırıya/tecavüze uğrar. İlk filmde saldırganlar eğitimsiz ve alt sınıftan kişilerdi ama ikinci filmdeki saldırganlar zengin ve nüfuzlu kişiler. İlk filmde bir iyi niyetli savcı karakteri varken ikinci film daha karanlık, bir zengin iş adamı olayın delillerini karartmakta. Yine İlk filmde suçlular hapse girip başlarına hapishanede belalar gelirken ikinci filmde suçlu ve hapishane yoktur çünkü tahliye kararı çıkmıştır. Yönetmen, daha karanlık bir film ortaya koymuş belki de ilk film ile ikinci film arasında bir sosyolojik çıkarım yapmak istemiş olabilir. Son sahnedeki intikam hiç olmamış, yapay. Hele o kayıtları alan Ejder karakterini öyle bir şey yapsa zaten yaşatmazlardı, belki de yönetmen iyi insanlar da var demek istedi yani bir nevi Ejder ve alınan intikam şekli toplumun vicdanını yansıtmış olabilir. Saldırganların konum, kişilik hatta fenotipleri bile yıllar içerisinde değişmiş Türkiye sosyolojisine uygun. Bu konuda yönetmen başarılı. İlk filmdeki saldırganların tiplemeleri günümüzde değişti artık ülkemizde kalmadı, dönüştü ve daha farklı bir kriminal tipleme oldular. Ben genel olarak ikinci filmi daha çok beğendim ama ilk film olaya daha sadık. Son sahnede ikinci filmde Nejay İşler'in (İlk filmin oyuncusu) görünmesini hiç anlamadım.

sonu beni tatmin etmese de gercek hayati anlattigi icin normal karsiliyorum.fakat karakterlerin hislerini ve düsüncelerini gerektigi gibi yansitamadigini üstüne gidilmedigini düsünüyorum.yine de fena degildi.

Everyone has a shelf. What's on yours?

Continue with Email