'Biutiful, ölümcül bir hastalıkla yüzleşen Uxbal’ın çocuklarına bir gelecek bırakma çabasını anlatır. Film, onun üzerinden ölüm, göç, yoksulluk ve insanın geride bıraktığı izleri işler.' 🌊 “Annen o sesi hiç duymadı.” “Ne sesini.” “Denizin sesini. Ben küçükken deniz sesi çalan bir radyo kanalı vardı. Devasa dalgaların sesi. O ses beni korkuturdu.” “Neden korkuturdu?” “Denizin dibiydi beni korkutan. Dipte yaşayan her şey.” “Gözlerime bak. Yüzüme bak. Beni hatırla lütfen. Unutma beni.” “Niye daha önce gelmediniz?” “Canım bu kadar yanmıyordu.” 🌊 Biutiful, ilk bakışta ölümle yüzleşen bir adamın hikâyesi gibi görünse de filmin gerçek ağırlığı çok daha derinde. Uxbal’ın hayatı yalnızca kişisel bir trajedi değildir; onun etrafında yaşayan insanların hikâyeleriyle birleşerek modern dünyanın görünmeyen yüzüne dönüşür. Film, bir insanın ölümünü anlatırken aynı zamanda başkalarının hayatta kalmak için nasıl yaşamak zorunda bırakıldığını anlatır. Uxbal’ın çocuklarıyla olan ilişkisi, filmin en görünür katmanlarından biridir. O, kusursuz bir baba değildir; fakat çocuklarına kendi dünyasındaki bütün karanlığa rağmen bir gelecek bırakmaya çalışır. Buradaki baba figürü yalnızca “çocuklarını seven bir adam” değildir. Uxbal, aslında kendisinden sonra dünyada ne kalacağını düşünür. Çocukları, onun ölümünden sonra devam edecek hayatın simgesidir. Bu nedenle babalık filmde yalnızca sevgi değil, sorumluluk, miras ve vicdan anlamına da gelir. 🪔 Fakat filmin dünyası Uxbal’ın ailesinden ibaret değildir. Arka planda gördüğümüz Senegalli göçmenler ve Çinli göçmenler, filmin toplumsal damarını oluşturur. Onlar şehirde vardırlar ama aynı zamanda şehir tarafından görülmezler. Çalışırlar, üretirler, para kazanmaya çalışırlar; fakat sistemin en savunmasız noktalarında yaşamaktadırlar. Uxbal’ın yasadışı işlerle kurduğu ilişki de bu insanların yaşadığı sömürü düzeninden bağımsız değildir. Burada film çok rahatsız edici bir soru sorar: Hayatta kalmak için suç işlemek zorunda bırakılan bir insan gerçekten ne kadar özgürdür? Senegalli ve Çinli göçmenlerin hikâyeleri, yoksulluğun ve göçmenliğin yalnızca bireysel bir problem olmadığını gösterir. İnsanlar başka bir ülkede daha iyi bir hayat ararken başka bir sömürü düzeninin içine düşebilirler. Ucuz iş gücü, kaçak çalışma, korku ve güvencesizlik birbirine bağlanır. En acı tarafı ise bu insanların çoğu zaman yalnızca “arka plandaki insanlar” olarak görülmesidir. Film ise onları hikâyenin merkezine taşıyarak, şehirlerin parıltısının arkasında kimlerin görünmez kaldığını gösterir. 🕯️ Bu noktada Uxbal’ın kendisi de ilginç bir karaktere dönüşür. O hem sistemin mağdurlarından biridir hem de sistemin içinde başkalarının sömürülmesine aracılık eder. Yani film bize kolay bir “iyi insan-kötü insan” ayrımı sunmaz. Uxbal bazen yardım eden, bazen zarar veren, bazen koruyan, bazen de başkalarının çaresizliğinden faydalanan bir insandır. Tam da bu yüzden karakter gerçektir. Filmdeki doğaüstü unsurlar da yalnızca dekor değildir. Uxbal’ın ölülerle iletişim kurabilmesi, yaşamla ölüm arasındaki sınırı sürekli bulanıklaştırır. İnsanların ölülerinden tamamen kopmadığı, geçmişin yaşayanların üzerinde dolaşmaya devam ettiği hissini yaratır. Uxbal’ın başkalarının ölüleriyle kurduğu ilişki, kendi ölümünün yaklaşmasıyla daha da anlam kazanır. 🦋 Ve kelebek metaforu, filmin en güzel sembollerinden biridir. Kelebek dönüşümün, geçişin ve hayatın başka bir hâle evrilmesinin sembolüdür. Tırtılın eski hâlini bırakıp başka bir biçime dönüşmesi, filmde yaşam ve ölüm arasındaki geçişi düşündürür. Kelebek burada basitçe “ölümden sonra ruh” anlamına indirgenmemeli. Daha çok, bir hayatın biçim değiştirerek devam etmesi fikrini taşır. İnsan bedenen yok olabilir ama sevgisi, hatıraları, çocukları ve başkalarının hayatında bıraktığı izler yaşamaya devam eder. Bu yüzden filmde ölüm tamamen bir son değildir. Birinin ölümü, başka birinin hayatında bir başlangıca dönüşebilir. Uxbal’ın çocuklarına bıraktığı şey de tam olarak budur: Kendisi kalmayacaktır ama onlarda bir parçası yaşamaya devam edecektir. Filmin ismi olan “Biutiful” da bütün bunların anahtarı gibidir. Kelimenin yanlış yazılmış olması tesadüf değildir. Dünyanın kendisi de filmde “doğru” değildir. İnsanlar yanlış yerlerde, yanlış koşullarda, yanlış hayatların içinde sıkışmıştır. Ama yine de güzellik vardır. 🪁 Güzellik; Uxbal’ın çocuklarına duyduğu sevgide, göçmenlerin hayatta kalma mücadelesinde, ölümle yaşam arasındaki o görünmez bağda, bir insanın başka bir insan için yaptığı küçük fedakârlıklarda ortaya çıkar. Bu yüzden Biutiful, “hayat çok acı ama yine de güzeldir” demekten çok daha fazlasını söyler. Film bize güzelliğin bazen dünyanın kendisinde değil, insanların bütün çirkinliklerin ve acıların arasında birbirleri için yaptıkları şeylerde bulunduğunu gösterir. Uxbal ölümüyle yüzleşirken aslında bütün film boyunca karşılaştığımız insanların hayatları da onun hikâyesine bağlanır. Çocuklar, göçmenler, işçiler, anneler, ölüler ve yaşayanlar… Hepsi aynı dünyanın içinde, görünmez iplerle birbirine bağlıdır. Ve filmin sonunda geriye yalnızca “Uxbal ölecek” düşüncesi kalmaz. Daha büyük bir soru kalır: Bir insan bu dünyadan ayrıldığında gerçekten neyi yanında götürür, neyi geride bırakır? Para değil. Statü değil. Hatalar bile belki zamanla silinir. Geriye, başkalarının hayatında bıraktığı iz kalır. İşte Biutiful tam olarak bu yüzden ağır bir film. Çünkü bize ölümü gösterirken aslında nasıl yaşadığımızı sorgulatır. ❄️ “Kirpiklerin hareketsiz ve kalbin de öyle.” “Neden gidemiyorsun? Seni burada tutan ne?” “Gözümü kapatınca düşünceler başlıyor. Beni korkutuyorlar.” ❄️
Posts
Bu film; ölmesine sayılı günler kalan Uxbal'in görmemesi, duymaması, bilmemesi kısacası son günlerinde yaşamaması gereken her şeyi yaşayan bir adamın dramı. Bu film bana çok gerçekçi geldi, kahroldum izlerken. Oyunculuğun muhteşemliği, müzikler ve havanın o kasveti o kadar güzel ki. "Yüzüme bak, beni hatırla, beni unutma." Not: kendisinden sonra sadece ama sadece çocuklara bakması için eski eşine gittiğini düşünüyordum tabi sonradan öyle olmadığını görüyoruz.
inanılmaz üzdü beni bu film. ınarritu abimizin en iyi filmi her zamanki gibi film çekmemiş, gerçeği sunmuş. okunduğu gibi yazılan biutiful, o kadar ironik bir biçimde filmi adlandırıyor ki güzel olan tek bir sahne bile bulamıyorsunuz, bardem'in sondaki gülüşü dışında. filmden bir sürü şey çıkartmak mümkün. herkesin dayanamayacağı bir acı hikayesi. arkanıza yaslanıp rahatça izleyemiyorsunuz rahatsız edici ve adına layık bir film. 8/10
BİUTİFUL DİKKAT ! SPOİLER-SPOİLER-SPOİLER (Javier Bardem) Uxbal hayatını mültecileri organize ederek calıştıran ve geçimini de bundan sağlayan bir kişidir .Bir fabrika ile anlaşmış ve mültecilere sokaklarda önceleri çanta sattırır .Polislerle rüşvet problemi patlak verir işcileri ve kendisi tutuklanır.Kefaretle serbest bırakılan Uxbal bu kez Çinli işcileri organize ederek inşaat firmasıyla çalışmaya başlar .Eski karısıyla ilişkileri düzelir ve birlikte yaşamaya başlarlar. Fakat karısının manik depresif atakları ,fahişelikle hayatını kazanması iyi bir anne figürü olmadığını gösterir .Nitekim Uxbal eski evine geri döner ve daha önce evine sığınan bir mülteci kadınla hayatına devam eder.Aralarinda duygusal bir ilişki olmaz fakat Uxbal'in kanserden dolayı iki aylık ömrü kalmıştır .Çocuklarını emanet edebileceği sadece bu mülteci kadın vardır. Uxbal ölülerle iletişim kurabildiği psişik güçlere sahiptir.Ölenlerin ruhunun teskin olması için gömülmeden önce onlarla konuşur . Hafızamda uzun yıllar yer edinecek filmlerden biridir .Javier BARDEM'in oyunculuk farkıyla ...Filme puanım 10/10
Dua etmeye çalıştım ama kime dua edeceğimi bilmiyordum.
İsmi gibi güzel ama konusuyla bir o kadar farklı olan film. Bardem abimiz yine eşsiz bir drama senaryosunu seçmiş ve döktürmüş. Hayatın gerçekleri bir tokat gibi izleyicinin yüzüne vurulmuş adeta; aile içi yaşanan çekişmeler, vicdan ile çatışmalar, parasal döngüler.. Ayrıca film içerisinde dünyanın en büyük sorunlarından biri olan insan kaçakçılığı meselesi de ilginç bir biçimde ele alınmış atlamamak gerek. Vesselam izleyecek olanları güzel bir dram bekliyor.
-Çocukları tek başına bırakmaktan korkuyorum,bunu yapamam. -Çocuklara baktığını mı sanıyorsun?saf olma Uxbel evren onlara bakar. -Evet ama evren kirayı ödeyemez. Filmde geçer,İnnaritu toplum üzerinden başlar hikayesine zoomlar ve bir kişi üzerinden devam eder senaryo. Yılmaz Güney'in Zavallılar filminde ne hissetiysem bu filmde de aynısını hissettim. Bazı gerçekler coğrafya ile de değişmiyor "yoksulluk"gibi,her yerde aynı şeyleri görürsünüz. Ben şuna üzülürüm;babanın bu gerçeklikte edindiği rol ağırdır. Suçlar kendini,ama ayakta kalmak zorundadır babamdan bilirim ne yaşadığını. "Babam evin eskilerini giyerdi ben bu yüzden eski olurdum bayram sabahları"diyor bir şair tam da öyle ...
Sinema bölümü okumak istediğimi kesinleştirmeden önce izlediğim filmlerden biri Biutiful'du. Konunun işlenişi, Javier Bardem'in kaliteli oyunculuğu ile benim için bir başyapıt niteliği taşıyor. Puanım 10/10.
Belki film ağır ilerliyor ama dramıyla insanda etki bırakan ender filmlerden. Javier Barde o kadar başarılı oynamışki oyunculuğunu takdir etmemek mümkün değil.Eğer dram filmlerini seviyorsanız mutlaka izleyin.
Bardem ve müthiş oyunculuğu, simgesel, her sahnesi dolu dolu bir film ve küçük çocuk oyuncuya bayıldım, o ne tatlılıktı öyle! Kuşkusuz izlenmesi gereken bir film.









