Ratings
Cast


Categories
Country
More
- Director:
- Phillip Noyce
- Duration:
- 1 Hour 34 Minute
Description
In 1931, three Aboriginal girls escape after being plucked from their homes to be trained as domestic staff, and set off on a trek across the Outback.
Shelf-mates (beta)
Comments
1930'lı yıllarda Avustralya'nın çöllerinden koparılmış, çalınmış bir nesilin ve bu çalınıp ait oldukları kültürlerinden koparılmaya itiraz etmiş, direnmiş üç küçük kızın hikâyesi... Konu tanıdık, maalesef ki ırkçılık... Her zamanki gibi yine üstün(!) ve fazla yardımsever beyaz ırkın lütfettikleri şahane(!) ötesi iyilikleriyle melez siyahları medeniyetle tanıştırarak kurtarma çabalarını izliyoruz film boyunca. (Namıdiğer asimile etme girişimleri...) Bu denli kurtarılası gördükleri neymiş ki derseniz... Tabii ki medeniyetsizlikmiş, sefillikmiş... Peki nedir bu, çok korkunç medeniyetsizlik, sefillik? Doğayla bütün olmak, tabiatın göğsünde yatıp kalkmak, ıssız çölün derinliklerinde ateş başında bağdaş kurup türküler söylemek... Bunlar ne kadar da medeniyetsiz şeylermiş öyle, adeta şok olduk izlerken🤦🏻♀️ Bir de bunun iyilik olduğunu savunmaları o kadar ürperticiydi ki... İnsanlar kendi doğruları uğruna ne yanlışlar yapıyorlar. Konu ve oyunculuklar iyiydi. Siyahi Aborjin çocuklarını bu kusurlardan(?) ayıklamayı kendine borç bilmiş, adeta iki ayaklı beyaz bir silgi gibi siyahilerin ten renklerini, geçmişlerini, dillerini, kültürlerini, inançlarını silip değiştirmeye çabalayan koruyucu beyaz adamın, Neville'nin güya yaptığı onca iyiliklerin anlaşılmamasından ve kızların bu baskıya direnip topraklarından, köklerinden bir türlü kopmayışlarına, toplama kampında siyahileri eğitmek adına dayattığı İngilizce ve İncil'i kabul etmeyip bu iki nimete(!) burun kıvırışlarına duyduğu elemi iyi yansıtmıştı o beyaz şeytansı karakteri canlandıran oyuncu. Küçük kızların oyunculukları da güzeldi. Molly'nin kampta tüm o yabancı kültür ögeleriyle ruhlarının zehirlendiğini hissetmesi, ait oldukları toprakla bağları, doğanın dilinden anlayabilen o yanları iyi işlenmişti. Ama sinematografik açıdan film iyi değildi, pek çok sahne daha iyi işlenebilirdi. Konusuna göre durağan kalmış, biraz daha aksiyonu hissedilebilmeliydi diye düşünüyorum. Yolculuk mesela... sanki yürüdüler, oldu bitti gibi, çocuk olmalarına rağmen öyle bir yolculuğun zorluğu çok basit anlatılmış. 9 haftanın yıpratıcılığı, açlığı, susuzluğu, yorgunluğu biraz daha iyi işlenebilirdi. Kömür gibi pişmiş bir hayvanın bacağını mı, kuyruğunu mu ne kemirdilerdi, artık o mu enerji verdi de yola devam edebildiler, çözemedim 😅 Bu tarz hikâyelerde bence en üzücü yan ihanetin hep en yakınlardan gelmesi, en çok bu yaralıyor insanı... Zulüm görene ihanet eden yine bir başka zulüm gören... Gerçi bir nebze anlaşılabiliyor, sevdiklerini korumak için mecbur kalabiliyorlar ama yine de herkes kendi derdinde, kendi çıkarında olup diğerlerini önemsememesi üzüyor insanı. Diğer yandan bu film özelinde malum izci içten içe duruma seviniyor gibiydi de. Birtakım karmaşık duygular, çetrefilli ruh hâlleri... ne diyelim Filmin düşündürdüğü bir şey de şu vardı bence. Talep edilmeyen yardım gerçekten yardım olabilir mi, sahiden yardım sağlayabilir mi ya da daha da önemlisi, böyle bir yardım insanî olabilir mi gibi soruları diziyordu film önümüze. Cidden çoğu zaman belki farkında bile olmadan cehennemin yoluna iyi niyet taşları döşeyebiliyoruz, kendi doğrularımızı herkesin doğrusu sanabiliyoruz. İnsanların istemediği şeyleri sırf "bak bu sana iyi gelecek amaa" diyerek zorla yaptırmadan önce bu işin yararı mı baskın çıkar, yoksa zararı mı diye bir düşünmek gerekiyor. Son olarak bir de kızların ıslıkla iletişim kurmalarının çok hoşuma gittiğini de söylemeliyim, öyle ıslık çalabilmeyi isterdim, kıskandım azıcık 🤭 8/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆
Çitler filmiyle isimlerini karıştırıp bu filmi açmışım. İlgimi çekince kapatamadım. İnsana dokunan bi hikayesi var, filmin sonunda gerçek karakterlerin gösterilmesi etkileyici olmuş.
Üç kız çocuğu Molly, Daisy ve Grace annelerinin elinden alınıp Melez diye sınıflandırılan çocukların (Beyaz ırktan birinin Aborjin kadınları evlendiklerinde doğan çocuklar) eğitim maskesi altında zorla alıkonulduğu Moore River'a götürülüyorlar. İstila edilen kıtanın sömürgeci hükümetinin kararı ile ülkedeki tüm melez çocuklar bu kamplarda dillerinden, inançlarından arındırıldıktan sonra beyazlara hizmet etmek için yetiştiriliyorlar. Ve biz bu filmde onların 2 aydan uzun süren çöl yolculuğuna tanık oluyoruz, film her ne kadar mutlu son ile bitse de yazılı olarak devam eden filmde acı gerçekler ile yüzleşiyoruz. 1970 yılına kadar süren bu sistematik soykırımın izleri bugün bile etkisini gösterirken, belki en az bir yüzyıl daha izi silinmeyecektir.
Başlangıç olarak böyle bir insanlık ayıbının günümüzde bile devam etmesi çok üzücü bir durum. Bizden olmayanlara hiç tahammülümüz yok. Gözümüzün önünde olacaklar ise de bizde daha güçsüz ve alt konumda olmalılardı. Filmde tam bunu anlatıyor işte. Çok çok duygulanarak izledim. Filmde ırkçılık o kadar göz önündeki. Zaten onların da saklamak gibi bir gayeleri yok. Kendilerini üstün ırk olarak saydıkları için aborjinlere yaptıkları zulmü bir çeşit hayır işi olarak görüyorlar. Onları ilkel hayattan kurtardıklarını düşünüyorlar ama kendilerine hizmetçi yapıyorlar. Özgürlüklerini ellerinden alıyorlar, çocuklarını ellerinden alıyorlar. Üstün ırk, galiba en çok vurgulanan ögeydi. Neye göre üstün, kime göre üstün? Sonlara doğru şeytan olarak adlandırılan adam ciddi ciddi onlara yardım ettiğine inanıyor galiba. Kendini öyle görüyor çünkü. Filmin başında dikkatimi çeken ilk şey kaçan siyahi çocukları geri getiren de bir siyahi adam olmasıydı. O da özgürlüğü için yapıyordu ama ortada bir ırkçılık varsa o adam kendi ırkın ihanet ediyordu bence. Diğer bir dikkatimi çeken ise kızların yolculukta yiyecek aldıkları insanlardı. Kızların kaçak olduklarını bildikleri halde yiyecek verdiler. Bu insanlar genelde beyaz ve fakir sayılabilecek insanlardı. Bu da gösteriyor ki ırkçılığı sadece çıkarı olanlar umursuyor. Irk sadece zenginler yani güçlüler için geçerli. Çünkü zorla aldıkları ve eğittikleri çocuklar onlar için çalışacaklardı. Melez çocuklar ise bizim kızlarda olduğu gibi onları hakaret sayıyorlar, üçüncü bir ırkın ortaya çıkmasına şiddetle karşı çıkıyorlardı. Bu yüzden onları ortadan kaldırmalılardı. Sonunda ise tavşanların özgürlüklerini kısıtlayan çitlerin, kızları özgürlüğe taşımasını izledim duygu dolu gözlerle. Filmin sonunda gösterilen gerçek Moly'nin kendinin kızınında aynı insanlar tarafından elinden alınması büyük acımasızlık. Bu insanlarda ne gibi tehlikeler görüyorlar da bu zulmü onlara yaşatıyorlar anlamış değilim. Anlamak da istemiyorum. Umarım bu ırkçılık hastalığı birgün son bulur. Herkesin izlemesini şiddetle tavsiye ederim. İyi günler :)
Rabbit-proof frence adlı romanından sinemaya uyarlamış olan film. İzlenilmesi gerektiğini düşündüğüm filmlerden. Film nedir, yararı nasıl olur, bir hikaye, yaşam, tarihi olay-belge, nasıl sinemaya aktarılır görmek için izlenmeli. Film de 3 melez kız ailelerinden zorla koparılıp bir toplanma kampı diyebiliriz buraya hükümet kararı ile ülkedeki tüm melez çocukları (beyaz ırktan biri ile amborjinlerden birinin evlenmesi ile doğan çocuklar) ailelerinin yanından alınarak özel kamplarda eğitime tâbi tutuluyor ve beyaz insanlara hizmet edecek şekilde hazırlanıyorlar. Siyahi insanları nasıl hakimiyetleri altına almaya çalıştıklarını gösteren güzel bir film. "You talk english" diyerek church'de dua ezberleterek bu melez çocukları asimile etmeye çalışıyorlar. Filmi izlerken yoruldum.
Konusunu gerçek bir hikayeden alan filmimizde avusturalya yerlilerinin köle kamplarında zulme uğramaları anlatılıyor ama üç kız tavşanları uzaklaştırmak için çekilen çit'i izleyerek özgürlüğe doğru uzun bir yolculuğa çıkacaklardır muhteşemdir 👍






