Skip to content
HamamMovie · 1997

Posts

Bir insan sonsuza kadar İstanbul’da yaşamayabilir ama İstanbul sonsuza kadar onun içinde yaşar. Gurbetçi yönetmenler bunun bir örneği. Ve gurbetçi tüm insanların da… İçlerinde İstanbul’u yaşattıkları bir gercek. Canım İstanbul’um. Küçücük yaşımla eski şehrimi özlediğim biricik şehrim. Yaşamama rağmen her gün onu özlediğim biricik şehrim. Seni terk etmek için gün sayarken sana kavuştuğumda yaşayacağım mutluluğun da hayalini kuruyorum. Yaşamak kadar yaşamamanın acısını çekebildiğimiz tek şehir. Filme söylenecek tek bir sözcük bulamıyorum. Boğazımda düğümlendi sanki tüm düşünceler ve tüm duygular. Tek bir gözyaşı dökmeden ağlattı. İçimde biriken onlarca duyguyu tarif edememek çok üzücü. Bir gün kalbiniz bu filmi izlemek için doğru zamanı bulacak. Ferza özpetek mükemmel adamsın yahu. 30.01.2025 perşembe gece yarısı.

Hamam Açıkca söylemek gerekirse Hamam filmini uzun yıllardır izlemek istiyordum. Her seferinde puanlamalar, yazılar ve kötü gereksiz yorumlarla karşılaşılaşıyor ve vaz geçiyordum. Şimdi Mubi’ye geldiğini görünce, aslında yönetmen Ferzan Özpetek‘in filmlerinin birçoğu gelince izlemek için kollarımı sıvadım. Yönetmen için yazacaklarım aslında bu filmin izlenmesi için olacaktır. Yönetmenin hemen hemen her filmini izlemek istesemde kısa filmleri, bazı yabancı filmlerini izlerken gerçekten hep anlamaya çalıştım, bu filmle olduğu gibi. Kendisini konu dışındaki temeli anlatsa da Özpetek’in bize böyle yansıtmasındandır diye düşünüyorum. Bu filmde Lgbt+ türüne ait gibi dursa da bence değil! Aslında ciddi anlamda değil, yönetmen bence burada yine dediğim gibi başka temel konuyu daha çok eline almış gibi. Bu filmde de İstanbul’du. Sanki yönetmen bu filmle bir aşk hikâyesi anlatacakken, bi’ anda İstanbul’un kendi hayatına giriş yapmış gibiydi. Karakterleri, oyunculukları ve bazı detayları ele alırsam orta seviyeninde altında olsa da ben daha çok mektupların anlamlarına puan piçmek ve emeklerini bu kategori de değerlendirmek isterim. Mektuplardan en ilginç benim için iki tanesini yazıp eski İstanbul’un özlemi, detaylarını bu filmle keşfetmenizi diliyorum. “Sevgili kardeşim, boğazımdan gitmeyen bir yumruyla yola çıktım. Geri dönmeyeceğimi biliyordum. Keşke böyle kötü ayrılmasaydık. Ama sen öyle istedin ve seni anlıyorum. Umarım en azından bu mektubu okursun. Ve belki bir gün, benden nefret etmeyi bırakırsan bana cevap yazarsın. “İstanbul, tam aradığım yermiş. Daha bir hafta oldu ama şimdiden güzelliğinden nefesim kesiliyor. Keşke daha önce gelsemişim. Sanki ben yorucu ve manasız bir hayat yaşarken sessizce beni bekliyormuş. Burada hayatın akışı çok daha yavaş ve yumuşak. İnceden esen rüzgâr tüm dertlerimi alıp götürüyor ve bana enerji veriyor. Nihayet hayata yeniden başlıyormuşum gibi hissediyorum.”” ““Ekim ayında bazı günler İstanbul gri oluyor. Yaz birden çekip gidiyor. Her defasında şaşırıyorum buna. Belki buraya geldiğimden beri hep tatilde gibi hissettiğimdendir.” Şimdi olduğu gibi aniden sonbahar gelince İtalya’yı düşünüp hüzünleniyorum. Sabah uyandığımda seni hayal etmeye çalışıyorum. Uyanıp neler yaptığını, kahvaltıda ne yediğini. Belki hava soğudu için kat kat giyiniyorsundur. Belki de bazen beni düşünüyorsundur. Sonbahar gelince Giuliana, kendimi yalnız hissediyorum. “Ve sonra küçük Francesco’yu düşünüyorum. Nasıl olduğunu bilmek isterdim. En sevdiği oyunları, en sevdiği yemekleri, aklından geçenleri. Eminim o da senin gibi çok zeki ve ketumdur. Senin oğlun, benim de biricik yeğenim. Ona benden hiç bahsediyor musun? Babası gibi bir adama dönüştüğünde şahit olmak isterdim. Güçlü, cesur ve bilinçli, arzuları anlayan o keskin bakışı ve onları gerçekleştirecek güçlü kollarıyla. Umarım özgür bir adam olur ve mutlu. Çünkü bir insan bu hayatta mutlu olabilir Giuliana. Olmalı da.””

Film Francesco’nun yıllar önce İstanbul’a taşınmış teyzesinden gelen bir miras haberi alıp İstanbul’a gelmesiyle başlıyor. Francesco’nun İstanbul’a gelişi ile olaylar gelişiyor. Film genel olarak cinsellik üzerineymiş gibi bir algı olsa da, bu durum kesinlikle geri planda veriliyor. Eğer izlerseniz fark edeceksiniz zaten Francesco ve Mehmet’in sahneleri oldukça az. Çok profesyonel bir şey iddia etmiyorum ama filmi sosyolojik açıdan inceleyeceğimi belirteyim şimdiden. Film ilk olarak Roma ve İstanbul ekseninde iki mekanda geçiyor. Roma, oldukça stresli insanların düzenli bir hayat yaşamaya çalıştığı –modernite ile yerleşen gündelik yaşam aklınıza gelsin- bir mekan olarak yer alıyor. Roma’da yer alan evler hatta evlerdeki nesneler bile oldukça düzenli. İstanbul’da ise bir keşmekeş hakim, sokaklar labirent gibi karmaşık, evlerin içi karanlık ve düzensiz. İstanbul’da herkes birbirinden haberdar sokaklarda kaos hakim. Filmin ilk dakikalarından gösterilen sahnelerle bile oryantalist bir bakış açısının hakim olduğu anlaşılabilir. Filmde doğu-batı arasında bir ikilik hakim fakat doğu (yani İstanbul :D) biçimsel olarak kötü veya tercih edilmeyecek şartlara sahip olsa da filmde Roma’dan kaçan üç yabancı için de huzuru buldukları yer olarak gösteriliyor. Her ne kadar şarkiyatçılık yapılmış olsa da belli ki kötü bir niyetle yapılmamış (biraz da polyannacılık ✍️), zaten filmin yönetmeni bu konuda çok eleştiri almış ve böyle bir şey yapmak istemediği yönünde açıklamalarda bulunmuş. Filmde bir de maskelenen bir gerçek var. Yukarıda da bahsettiğim gibi filmde bir cinsellik konusu hakim fakat burada öncelik verilmesi gereken Francesco karakterinin kendini bulma süreci. Francesco, şarkta kendi benliğini bularak eşcinsel olduğunu keşfeder. İstanbul’da istediği şekilde yaşar ve oldukça mutludur. Batı’da bu şekilde yaşayamaz. Gelgelelim nasıl bir filmdi derseniz, ben son sahnesinin saçmalığını bir haftadır üstümden atamamış olsam da filmi beğendim. Bence filmi okumadan önce incelemelerini okumak daha dikkatli izlemenizi sağlar. Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim 🥺

Türk gay film bl cok hatırlamıyorum. Filmi ne yalan söyleyim. Ama özellikle sonu beni üzmüstü. Öyle dramlı bir film

Müziğin aniden girip kesilmesi, hareketli sahnelerdeki kamera açıları ister istemez dikkatimi dağıttı hatta finaldeki malum sahnede güldüm sanki kameraman kamerayı omzundan düşürüp diziyle sektirerek tutmuş gibi bir açı vardı. Bu alışkanlıktan ve yadırgamadan kurtulmak için daha çok 90lar filmi izlemem gerek galiba. Filmde en sevdiğim kısım mektupların okunmasıydı. Çok hoş cümleler vardı ama en önemlisi uzun değillerdi. Az ve öz. ~ SPOILER ~ SPOILER ~ SPOILER ~ SPOILER ~ SPOILER Sonda Francesco'yu bıçaklama sebepleri neydi bir türlü anlayamadım. Hamam satmadı diye adam öldürmek de saçma geldi. Sonuçta hamam yine satılmadı adam ölse bile?

Roma istanbul hattında geçen melankoli.. Siz ister ozgurluk deyiverin ister kafa karisikligi.. Hamam belki size eski istanbul sokaklarını hatırlatacak yahut eski bir geleneğin yok oluşunu..

Everyone has a shelf. What's on yours?

Continue with Email