annesiz iki kardeşin hikayesi.. verdikleri mücadele her seferinde yüreğime dokunuyo. Bu halde olan kim bilir kaç insan var Allah hepsinin yardımcısı olsun. Verdikleri mücadeleyi görünce gözümün önünden hayatım bir film şeridi olarak geçti. Çok şükür annem hayatta Allah başımdan da eksik etmesin. Canımın çiçeği🌺. Ama baba derken bile yüzümün kızardıgı babam yüzünden yıllardır çektiklerimiz insanın canını yakıyo. Arkanda yaslanacağın birinin olmaması en basiti bir kere saçının okşanmamış olması birine nazlanamamak özellikle bir kız çocuğu için o kadar zor ki. Baska birilerine tercih edilince aynı kandan aynı candan oldugun adam masıl da o bağları koparıyor, insan kendini sorguluyo ya bizim neyimiz eksik. Biz bunca sıkıntıyı çekerken o adam bizi niye hiç sevmedi neden elimizden hiç tutmadı? Allah bilir. Ama en çok da anneme üzülüyorum bunca şeyle yıllardır nasıl savaşmış diye. hastalıklar, stresler,geçim ,derdi, yalnızlık ,duygusal yıpranmışlık. küçücük bir kız çocugunun omzuna yüklemişler bunca şeyi. Dünya böyle bir yer miydi ya? neyse diyorum geçiştiriyorum her seferinde kocaman bir neyse. insanın içine sığdıramadıklarını bir kelimeye sığdırması ne kadar garip değil mi? elden ne gelir ki kabullenip hayatına devam etmek. bin gece yuzu guluyo insanın kucucuk bir detay taze yaşanmış gibi canını yakıyo yarasına tuz basıyo insanın. keşkeler geliyo insanın aklına neden diye sorgulayıp duruyo. yanımda yiyebileceği yiyecek yok diye kediden özür dileyen ben hakediyo muydum bunca olanları? birilerine özenerek bakmak zorunda mıydım herrr zaman? en ufak ilgi görünce kanmak herkesi kendim gibi görüp düşmanım da olsa merhamet etmek zorunda mıydım? Her neyse insanın konustukca konusası geliyo uzatmanın bir manası yok. Hayatında başarılar dilerim baba kocaman bir hiçsin benim için. yerini dolduramayacağım bir boşluk🙂
Posts
Çocuk dünyasını ve dramı ajitasyona kaçmadan, duru bir dille anlatan bir yapım. Konya'nın bir köyünde geçen film, annelerini kaybettikten sonra üvey anne baskısı ve ilgisiz bir baba yüzünden dedeleriyle yaşamak zorunda kalan iki kardeşin hikayesini konu alıyor. Çocuk oyuncuların performansı filmin inandırıcılığını ve duygusal yükünü taşımış. Kamera açılarında, görsel efektlerde ve diyaloglarda duygusal sömürüden uzak durulması ve hikayenin olduğu gibi aktarılması filme objektif yaklaşmayı sağlamış. Filmdeki mekanlar ve görsel kullanım çok doğru seçilmiş. Taşra atmosferi, Anadolu köy yaşamı ve geniş bozkır manzaraları hikayenin temasıyla uyum sağlamış. Yoksulluk, parçalanmış aile yapısı ve kimsesiz çocukların çaresizliğini doğrudan nutuk atmadan, çocukların gözünden incelikle işlenmiş. Filmin ismi de filmin anlatmak istediğini çok iyi aktarmış. Filmin finali beni tatmin etmese de bir şans verip izlemenizi tavsiye ederim. Doğan Cüceloğlu'nun dediği gibi "Annen yok, kimsen yok!"
Birkaç gün önce ablamla izledik; ablam, ben ve bir rulo havlu kağıt, ağladık durduk. Kızın akıbetini anlatmadıkları için de içimde bir şeyler yarım kaldı, ablam her şeyi çok ciddiye alıyorsun dedi, o sırada gözleri şiş şiş bana bakıyordu. Sanırım gerçekten her şeyi çok ciddiye alıyorum, film bu abi diyip geçmeli belki de, geçemiyorum, o kıza ne oldu hâlâ merak ediyorum.
Filmin başlığı ne alaka ?. İçerik, anafikirle alakası olmayan bir ayrıntının başlık olarak kullanılması... çok eksi... filmin çok alakası var da ben mi ilişkilendirememişim yazabilirsiniz. Hikaye güzel... dram fazla sevmiyorum çok sıradan hikayeler olunca, gerçek yaşamlar okay ama gerçek olmasıyla en kolaya kaçılmış senaryolar... Çocuk oyuncuların alınlarından öpüyorum, canlandırdıkları karakteri çok güzel sunmuşlar, duygular, ifadeler muntazam... Filmin sonunda ağladım, ama bu çok sıradan olmadığı anlamına gelmiyor, bir sürpriz yoktu filmde. Taşra zaten bu coğrafyanın en hakim olduğu konu, basit bir aktarım... Çocuklar şahaneydi.
& “Çocukluğunu özleyenlerin değil, çocukluğunu yaşayamayanların hikâyesi.” & “Büyümek yaş almak değil; bazen çocukken mecbur kalmaktır.” & “Çocukların gözyaşı sessiz akar; izi ise yıllarca kalır.” Ve yetim kalan düşler
Kerpiç evde yaşadığım çocukluğum ve merdivenin altındaki o zifiri boşluğun korkusu. Her şeyiyle hayatımdan parçalar, taşradan çıkmış bir edebiyat ürünü işte böyle olur. İzlerken hep boğazım düğümlendi ve şuanki yaşadığım refahı kendime yakıştıramadım. Umarım sizi de derinden etkileyip ağlatır.
Film bağırmaz, sessizce vurur. Abartılı müzikler ya da dramatik patlamalar yerine, gündelik hayatın içindeki eksiklikler ve suskunluklar üzerinden ilerler. O yüzden etkisi anlık değil; izledikten sonra akılda kalan, biraz boğazda düğüm bırakan bir tat bırakır. Gidiyom ben gülfatma. İzleyin harika bir film.
Çocukluğum, abim, köyüm, anne özlemi... Hepsi iki çocuğun gözünden gösterilmiş gibi♡
Cok agladigim bir film.😭
Filmde içimden bir şeyler gördüm.









