Olayların bir oda gibi küçük bir mekanda geçtiği bu tür filmleri çok seviyorum. Çünkü oyuncuların izleyicinin dikkatini kaybetmemek için iyi bir performans sergilemeleri gerekir. Bu film bana "Zengin Mutfağı"nı hatırlattı. Bizim filmdeki olaylar bir patronun mutfağında geçiyor ve film, 1970'ler Türkiye'sindeki 15-16 Haziran protestoları gibi sosyal ve politik mücadelelere birçok gönderme yapıyor. Bu filmde konu politik değil, ancak oyuncular, özellikle Brandon ve Rupert'ı canlandıran oyuncular, mimiklerini ve jestlerini çok iyi sergiliyor. Suç türüne çok ilgi duymam ama Hitchcock'un filmlerini izlerken hemen her seferinde gerilim yaratma yeteneğine hayran kalıyorum. Bu da o işlerinden biri.
Posts
Tek mekanda geçen tam bir durum filmi ölüm kararını kim verir ve nasıl verir? İşlenen cinayeti herkesin gözünün önünde nasıl saklasın?Tek mekanda tek seferde çekilmiş bu film aslında yaşanmış bir olaydan ilham alınarak yazılmış ve soluksuz kendini izleten bir filmdir
tek mekanda geçen, sizi hiç sıkmayan, merak duygusu iplerini elinde tutan muazzam bir Alfred Hitchcock filmi. Başrolünde yine hayranı olduğumuz James babamız var. Filmin özellikle son bir yarım saatini çok beğendim, arkadaşlarla izlerken fena espiriler döndüğünden çok da güldüm. Philip karakteri felaket Raskolnikov yani öyle böyle değil. Brandon ise kendisini bir şey sanıyor. Aslında karakterler ve dinamikleri felaket derin. Ayrıca bu ikili fena yakınlardı, kiss sahnesi beklemekten kahrolduk. Ne varsa yine eskilerde var diyip yorumu bitiriyorum. 30.04.26
Alfred Hitchcock' un 1948 yapımı, 80 dakikalık, uzun ve kesintisiz sekanslarla dolu, tek mekanda geçen, ilk renkli filmi. Nietzsche' nin üstün insan kavramını savunan iki arkadaşın cinayet işledikten sonra verdikleri partide, kaliteli diyalog ve oyunculuklar izlediğimiz müthiş bir gerilim filmi.Filmde Nietzsche'den Dostoyevski'ye, toplumsal değerlerden sanat için cinayet kavramına, bir çok felsefi noktaya değiniliyor.Filmin cinayet sahnesiyle açılması ve katiller dışında sadece seyircinin cesedin yerini biliyor olması filme farklı bir güzellik katmış. Hizmetçinin cesedin bulunduğu sandığın üzerini temizlediği sahne ve piyano çalarken Philip ve Rupert arasında geçen sahne aklımda kalan en çarpıcı sahnelerdi. Sinema severlerin kesinlikle izlemesi gereken gerilim dolu bir film.
"Rope" Plan Sekans
1948 | Rope #WatchingNow
"- Korku anlamsız bir duydu. Bizi sıradan insanlardan ayıran bu. Herkes kusursuz cinayetten söz eder ama kimse cinayet işleyemez” "- Buzdolabına bir şişe koymuştum - Ne zaman - David gelmeden hemen önce - Geleceğinden emindin demek - Elbette. Kusursuz hiçbir şeyi yapmam ben. Daima sanatsal yeteneklerim olsun istemişimdir. Cinayet de bir sanat olabilir. Bir insanı öldürebilme gücü, yaratabilme gücü kadar tatmin etneli. Bunu gerçekten yaptığımızın farkında mısın? Hem de tam planladığımız gibi. En küçük bir aksilik bile çıkmadı. - Kusursuz bir cinayet Brandon- Evet” “- Brendon neler hissettin? - Ne zaman? - Öldürürken - Tam olarak hatırlamıyorum. Birden gövdesi ağırlaştı. İşte o zaman bittiğini anladım. - Ya sonra? - Güçlü hissettim.Ya sen?” “- Pekala sen kusursuzsun - Öyle olmalıyız ikimizin de işleyebileceği tek bir suç olduğu konusunda hemfikirdik. O da hata yapma suçuydu. Ve zayıflık göstermek hatadır, Phillip - İnsan olmak da mı hatadır? - Sıradan olmak hatadır” “- Cinayet işleme ayrıcalığı olanlar - Peki, bunlar kim olabilir? - Mesela ben, Phillip… herhalde Rupert - Gücenme Kenneth ama, seni saymadı - Aslında hepimiz bay Kently. Bu ayrıcalık zihinsel yönden üstün olduğu için geleneksel ahlak kavramını aşmış kişilerin olmalı. Doğru ve yanlış sıradan insanlar için icat edilmiş kavramlardır. Çünkü bunlara ihtiyacı vardır. - Galiba Nietzsche'nin Üstün İnsan Teorisini okumuşsun - Evet, okumuştum - Hitler de okumuştu - Ama Hitler tam bir paranoyaktı. Üstün insanı yaratacağım derken bir sürü beyaz katil yarattı.Ben olsam onların hepsini asarım. Onları aptal oldukları için asarım. Bu dünayadaki bütün aptal ce yeteneksizleri asarım. - O halde beni de asacaksınız. Çünkü o kadar aptalım ki ciddi olup olmadığınızı bile anlamıyorum. Ve münkünse insanlığa karşı olan yargılarınızı daha fazla dinlemek istemiyorum. Uygar bir dünyada yaşadığımıza inanmak istiyorum. - Uygar mı?” "- Şu ana kadar bütün dünya ve içindeki insanlar benim için anlaşılmaz ve karanlıktı. Bu yüzden ben de yolumu mantık ve üstün zekayla aydınlatmaya çalışıyordum ve şimdi sen benim sözlerimi bir tokat gibi yüzüme vuruyorsun. Haklısın da. Şerefli bir adam sözünü hep savunur. Ama sen bu sözlerime hayal bile etmediğim kadar anlam yüklemişsin. Ve şimdi onları çirkin cinayetine mantıklı bir açıklama getirmek için kullanıyorsun. Sözlerimin anlamı bu değildi. En başından beri, doğduğun günden beri, senin beyninin derinkiklerinde bu cinayeti işlemeni münkün kılan bir şey olmalı. Çünkü benim beynimin derinliklerinde buna izin vermeyen bir şey var. O şey buna ortak olmamı engelliyor. - Ne demek istiyorsun? - Şunu demek istiyorum. Bu gece üstün insanlar ve sıradan insanlarla ilgili düsündüklerimden utanç duymama neden oldun. Bu utanç için sana teşekkür ederim. Çünkü her birimizin ayrı ayrı bireyler olduğumuzu biliyorum artık. Hepimiz yaşama ve bir takım fikirler üretme hakkımız var. Ama içinde yaşadığımız topluma karşı da sorumluyuz. Sen hangi cüretle ve hangi hakla az sayıdaki üstün insanlara dahil olduğunu iddia edebilirsin ki? Sen hangi hakla şu sandıkta yatan adamın hayatının sıradan olduğuna ve öldürülebileceğine karar verebilirsin?Sen kandini tanrı mı zannediyorsun, Brendon?” (taslaktan cikardim ama iyidir) Aslında koca film neredeyse şu son diyalog ile özetleniyor. Üstün insan ve sıradan insan kavramı. Filmin felsefi tarafı da budur zaten. Brendon kendini üstün insan olarak tanımladı ve sıradan olarak gördügü bir insanı öldürdü. Fakat bakınca aslında herkes kendini üstün/özel/seçilmiş/farklı olarak tanımlamaz mı? Ve herkes kendini üstün insan olarak görürse; üstün insan artık sıradanlaşmaz mı? Günümüz yüzyılında bile böyle değil mi zaten? 10. sınıf felsefe dersinde kendisine ödev hazırladığım bir başyapıt. Tekrar izler miyim bilmiyorum ama kesinlikle klasik zaten yöneten belli beklenti düşmez.
Film oldukça uzun ve diyalog dolu sahnelerle dolu.Alfred Hitckcock’un zamanının ötesinde yeni bir şeyler denediği bir başyapıt.Zaman zaman tiyatro tadı da veriyor.Farklılıkları bu cesaretle deneyen her yapıma saygım sonsuz.James Stewart bu tür gizemli filmlere çok yakışıyor.İzlemeyenler için Rear Window filmini de tavsiye ederim.
Brandon ve Philip isimli iki arkadaş, kendi hayat görüşlerine uymadığını düşündükleri bir arkadaşlarını filmin henüz ilk dakikasında iple boğarak öldürürler. “Birini öldürmek eğer haklı gerekçelere dayanıyorsa, cinayet değildir” düşüncesindeki bu iki arkadaş, çok sevdikleri hocaları Rupert’in “üst-insan” teorisinin etkisi altında kalarak işledikleri bu cinayeti ona ithaf etme arzusundadırlar. Taparcasına hayranlık duydukları hocalarının ağzından düşürmediği bir fikri eyleme dönüştüren ve başta Rupert olmak üzere, öldürdükleri arkadaşlarının annesi, babası ve nişanlısının da aralarında olduğu bir grup insanı yemeğe davet eden iki arkadaş, cesedi içine koydukları sandığı salonun tam ortasına yerleştirirler. Nasıl bir sanatçı “yarattığı” eserini herkese gösteriyorsa, onlar da bu yemeği bir fırsat olarak görmekte ve kendi eserlerini bu şekilde sergilemek istemektedirler.
Filme konu olan cinayet,1924 yılında Chiago Üniversitesi öğrencilerince işlenmiş gerçek bir olaydan kurgulanmıştır.Filmden önce aynı konu bir tiyatro oyununda da işlenmiştir.Filmin çekim tekniği de oldukça deneyseldir.Hitchcock bu filmi tek mekanda çekmiş ve minimum montaj kullanarak bitirmeyi denemiştir.Sadece 2 sahnenin kesilip başka makarayla tekrar başlatıldığını gördüm.1948 yapımı 80 dakikalık bir filmde bunu yapmak gerçekten başarıdır.İzlerken tiyatro izlemişsiniz hissiyatına gireceğiniz klasiklerden biridir Rope.Tek bir salonda çekim yapılmasına rağmen bazı sahnelerde hiç konuşmayan bir karakterin hareketlerini izleriz.Bazen önde konuşan iki karakterin arkasında gelişmekte olan diğer olayları görürüz.Bazen de konuşan başka kişileri dinleyen karakterin sadece mimiklerini izleriz.Tüm bunlar bir araya geldiğinde tek mekan sıkıntısını size hiç sezdirmeyen bir film çıkmış ortaya.Klasikseverler için öneridir.Modernciler uzak dursun :)








