Skip to content
Ölüm KararıMovie · 1948

Posts

Olayların bir oda gibi küçük bir mekanda geçtiği bu tür filmleri çok seviyorum. Çünkü oyuncuların izleyicinin dikkatini kaybetmemek için iyi bir performans sergilemeleri gerekir. Bu film bana "Zengin Mutfağı"nı hatırlattı. Bizim filmdeki olaylar bir patronun mutfağında geçiyor ve film, 1970'ler Türkiye'sindeki 15-16 Haziran protestoları gibi sosyal ve politik mücadelelere birçok gönderme yapıyor. Bu filmde konu politik değil, ancak oyuncular, özellikle Brandon ve Rupert'ı canlandıran oyuncular, mimiklerini ve jestlerini çok iyi sergiliyor. Suç türüne çok ilgi duymam ama Hitchcock'un filmlerini izlerken hemen her seferinde gerilim yaratma yeteneğine hayran kalıyorum. Bu da o işlerinden biri.

Tek mekanda geçen tam bir durum filmi ölüm kararını kim verir ve nasıl verir? İşlenen cinayeti herkesin gözünün önünde nasıl saklasın?Tek mekanda tek seferde çekilmiş bu film aslında yaşanmış bir olaydan ilham alınarak yazılmış ve soluksuz kendini izleten bir filmdir

tek mekanda geçen, sizi hiç sıkmayan, merak duygusu iplerini elinde tutan muazzam bir Alfred Hitchcock filmi. Başrolünde yine hayranı olduğumuz James babamız var. Filmin özellikle son bir yarım saatini çok beğendim, arkadaşlarla izlerken fena espiriler döndüğünden çok da güldüm. Philip karakteri felaket Raskolnikov yani öyle böyle değil. Brandon ise kendisini bir şey sanıyor. Aslında karakterler ve dinamikleri felaket derin. Ayrıca bu ikili fena yakınlardı, kiss sahnesi beklemekten kahrolduk. Ne varsa yine eskilerde var diyip yorumu bitiriyorum. 30.04.26

Alfred Hitchcock' un 1948 yapımı, 80 dakikalık, uzun ve kesintisiz sekanslarla dolu, tek mekanda geçen, ilk renkli filmi. Nietzsche' nin üstün insan kavramını savunan iki arkadaşın cinayet işledikten sonra verdikleri partide, kaliteli diyalog ve oyunculuklar izlediğimiz müthiş bir gerilim filmi.Filmde Nietzsche'den Dostoyevski'ye, toplumsal değerlerden sanat için cinayet kavramına, bir çok felsefi noktaya değiniliyor.Filmin cinayet sahnesiyle açılması ve katiller dışında sadece seyircinin cesedin yerini biliyor olması filme farklı bir güzellik katmış. Hizmetçinin cesedin bulunduğu sandığın üzerini temizlediği sahne ve piyano çalarken Philip ve Rupert arasında geçen sahne aklımda kalan en çarpıcı sahnelerdi. Sinema severlerin kesinlikle izlemesi gereken gerilim dolu bir film.

Film oldukça uzun ve diyalog dolu sahnelerle dolu.Alfred Hitckcock’un zamanının ötesinde yeni bir şeyler denediği bir başyapıt.Zaman zaman tiyatro tadı da veriyor.Farklılıkları bu cesaretle deneyen her yapıma saygım sonsuz.James Stewart bu tür gizemli filmlere çok yakışıyor.İzlemeyenler için Rear Window filmini de tavsiye ederim.

Brandon ve Philip isimli iki arkadaş, kendi hayat görüşlerine uymadığını düşündükleri bir arkadaşlarını filmin henüz ilk dakikasında iple boğarak öldürürler. “Birini öldürmek eğer haklı gerekçelere dayanıyorsa, cinayet değildir” düşüncesindeki bu iki arkadaş, çok sevdikleri hocaları Rupert’in “üst-insan” teorisinin etkisi altında kalarak işledikleri bu cinayeti ona ithaf etme arzusundadırlar. Taparcasına hayranlık duydukları hocalarının ağzından düşürmediği bir fikri eyleme dönüştüren ve başta Rupert olmak üzere, öldürdükleri arkadaşlarının annesi, babası ve nişanlısının da aralarında olduğu bir grup insanı yemeğe davet eden iki arkadaş, cesedi içine koydukları sandığı salonun tam ortasına yerleştirirler. Nasıl bir sanatçı “yarattığı” eserini herkese gösteriyorsa, onlar da bu yemeği bir fırsat olarak görmekte ve kendi eserlerini bu şekilde sergilemek istemektedirler.

Filme konu olan cinayet,1924 yılında Chiago Üniversitesi öğrencilerince işlenmiş gerçek bir olaydan kurgulanmıştır.Filmden önce aynı konu bir tiyatro oyununda da işlenmiştir.Filmin çekim tekniği de oldukça deneyseldir.Hitchcock bu filmi tek mekanda çekmiş ve minimum montaj kullanarak bitirmeyi denemiştir.Sadece 2 sahnenin kesilip başka makarayla tekrar başlatıldığını gördüm.1948 yapımı 80 dakikalık bir filmde bunu yapmak gerçekten başarıdır.İzlerken tiyatro izlemişsiniz hissiyatına gireceğiniz klasiklerden biridir Rope.Tek bir salonda çekim yapılmasına rağmen bazı sahnelerde hiç konuşmayan bir karakterin hareketlerini izleriz.Bazen önde konuşan iki karakterin arkasında gelişmekte olan diğer olayları görürüz.Bazen de konuşan başka kişileri dinleyen karakterin sadece mimiklerini izleriz.Tüm bunlar bir araya geldiğinde tek mekan sıkıntısını size hiç sezdirmeyen bir film çıkmış ortaya.Klasikseverler için öneridir.Modernciler uzak dursun :)

Everyone has a shelf. What's on yours?

Continue with Email