Dorian Gray’in Portresi Bu kitap, estetik ve haz tapıncının insanı nasıl sistematik bir ahlaki çöküşe sürüklediğinin net bir teşhiri. Ancak bunu yaparken okuru rahatsız etmeyi özellikle seçiyor. Henry karakteri başlı başına itici. Söylediği her cümle zehirli, manipülatif ve açıkça kadın düşmanı. Ahlaksızlığı zekâ kılıfına sokan, kötülüğü entelektüel bir duruş gibi pazarlayan son derece iğrenç bir figür. Roman boyunca felaketlerin fikrî altyapısını kuran asıl fail o olmasına rağmen, neredeyse hiç bedel ödememesi ayrıca sinir bozucu. Dorian Gray ise bu zehrin gönüllü taşıyıcısı. Yaptığı her kötülükte sorumluluğu başkalarına atan, suçu sürekli dışsallaştıran, ahlaki olarak son derece zayıf bir karakter. Trajik değil; kaçak ve hesap vermekten aciz. Basil karakteri ise ayrı bir problem. Saf, iyi ve vicdanlı sayılabilecek tek figür olmasına rağmen, roman onu neredeyse “sıkıcı” ve “salak” gibi konumlandırıyor. İyiliğin edilgen, güçsüz ve naif gösterilmesi bilinçli bir tercih gibi duruyor ve bu da eserin rahatsız edici yanlarından biri. Tüm bunlara rağmen kitap çok akıcı. Karakterlerden tiksinseniz bile okumayı bırakmıyorsunuz. Dorian Gray’in Portresi sevilmek için yazılmış bir kitap değil; ahlaki çürümenin ne kadar çekici ve tehlikeli olabildiğini yüzünüze vurmak için yazılmış.










