İçeriğe geç
Arafta sayfasını açAraftaDeb J. J. LeeKitap · 2024
2 gönderi

Çizimlerine hayran kaldım, evet — ama asıl beni susturan, kelimelerin kalbime dokunuşuydu. Her kadın biraz annesi… ve bir o kadar da ondan uzak. Bir yanda tanıdık bir sıcaklık, bir yanda yabancılığın derin sızısı. Ben de hayatı defalarca başa sardım. Yeni şehirler, yeni okullar, yeni yüzler… Ama her seferinde aynı soru: Ben nereye aitim? Farklı olmak, yalnız olmak, hep dışarıdan bakmak… Kendi bedenine bile yabancı hissetmek bazen. Bir sahnede şu cümleyle karşılaştım: “Bize yardım etmesi gereken kişiler neden durumu daha da kötüleştiriyorlar ki? Tüm yetkiler onların elindeyken ve bunu bize karşı kullandıkları açıkken, ne tür bir güç oyunu bu?” Bazen hayat gerçekten sadece bu sorudan ibaret gibi geliyor. Anlaşılmamak, bastırılmak, görmezden gelinmek… Ve yine de sevilmeyi, duyulmayı beklemek. Arafta olmak tam da bu: Ne tamamen burada, ne tamamen orada. Ne çocuk, ne yetişkin… Ne ait, ne yabancı… Sadece bir yerlerde, ortada, yarım kalmış bir cümle gibi.

Yükleniyor…

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et