İnşaat halinde hayatım temeli sağlam attım mı bilmiyorum,tuğlaları örmekle meşgulüm belki çatlak tuğlalar olacak yerine yenisini koyacağım belki de duvarlarımda çatlaklar oluşacak zamanla sıvayacağım ama durmayacağım elimde olmayanları bırakıp elimden gelenlerin peşinden devam edeceğim. M.
Dağ misali yüreğin, Kimi yanı yemyeşil hayat dolu, Kimi yanı taştan dik ve engebeli, Hayallerin en tepelere uzanıyor, Hayatın ise dağın eteklerinde , Tırmanırken önüne kayalar çıkıyor başka yöne evriliyorsun, Diyorsun ki burası doğru yukardan bi şey kopuyor yine üstüne…devamıDağ misali yüreğin,
Kimi yanı yemyeşil hayat dolu,
Kimi yanı taştan dik ve engebeli,
Hayallerin en tepelere uzanıyor,
Hayatın ise dağın eteklerinde ,
Tırmanırken önüne kayalar çıkıyor başka yöne evriliyorsun,
Diyorsun ki burası doğru yukardan bi şey kopuyor yine üstüne düşüveriyor...
M.
"Bazı yolların daha kolay olacağını düşünmek işimize geliyor bence. Ama belki de kolay yol yoktur. (...) Her gün, her an yeni bir evrene giriyoruz.Boş yere hayatımızın farklı olmasını diliyor, kendimizi başkalarıyla ve kendimizin farklı versiyonlarıyla karşılaştırıp duruyoruz ama gerçekte çoğu…devamı"Bazı yolların daha kolay olacağını düşünmek işimize geliyor bence. Ama belki de kolay yol yoktur. (...) Her gün, her an yeni bir evrene giriyoruz.Boş yere hayatımızın farklı olmasını diliyor, kendimizi başkalarıyla ve kendimizin farklı versiyonlarıyla karşılaştırıp duruyoruz ama gerçekte çoğu hayat bir yere kadar iyi ve bir yere kadar kötü."
"Olmak istediğim her şeyi olmam, yaşamak istediğim bütün hayatları yaşamam mümkün değil. İstediğim bütün yetenekleri geliştirmem mümkün değil. İstememin nedeni ne peki? Haya- tımda, olası bütün zihinsel ve fiziksel deneyimlerin her bir ren- gini, tonunu ve her çeşidini yaşamak istiyorum." | Sylvia Plath
" Gözümde tüten ne şehirler,ne insanlar,ne de kırlar ve ormanlardı. Açık denizleri,etrafında duvar olmayan,uçsuz bucaksız yerleri arıyordum.Ama ruhumuz böyle gökyüzlerinde uçup dururken birdenbire yere inip insan küçüklüğü ile karşılaşmak ne tuhaf oluyor."
Artık ne mutlu ne de mutsuzum. Her şey geçip gidiyor. Bu zamana kadar yaşadığım, soğuk bir cehennemi andıran sözde "insan" dünyasında tek gerçek şey bu. Her şey geçip gidiyor... (Ve geride tüm yorgunluğunla kendi kendine kalıveriyorsun)
Susuyorum Sustukça da kendime dökülüyorum Saldım beni kıran her şeyi Derdimi, kederimi Ruhum el vermiyor Tutmuyor çocuk ellerimi Hissetmiyorum, hissedemiyorum Umut nerde bilmiyorum Arafın ortasında bi gemiyim Dalgalar çarpıyor her yanıma Hareket edemiyorum Sendeliyor,sendeleniyorum Batmayı bekliyorum... ~Meryem