Yaşadıkça; “İnsanları hiç tanıyamamışım” diyeceksin… Unutma! Menfaatler şekillendikçe, yüzler değişir. Yüzler değiştikçe, özler değişir. Özler değiştikçe, sözler değişir.
Zamanla anlıyorsun ki, herkes iyi niyetine değil; işine geldiği sürece yanında. Gülüşlerin bile sorgulanacak hale gelince, insanların samimiyeti artık sadece bir soru işareti oluyor… “Hayatım boyunca insanların samimiyetinden şüphe duyacağım.” Bu bir kırgınlık değil, bir farkındalık.
Konuşmanın bir değeri yoksa sükût her şeyi yoluna koyuyor. Çünkü bazen konuşmak hiçbir şeyi çözemiyor. Çünkü bazen susmak en çok da konuşmanın acısının hafifletiyor. Çünkü bazen dinleyeni olmadığından değil, anlayanı olmadığında sessizleşiyor insan…
İçimden, Hiç bilmediğim yerlere gidip, Hiç bilmediğim insanları tanımak.. Hiç bilmediğim evlerde uyuyup, Hiç bilmediğim sabahlara uyanmak.. Hiç bilmediğim sokaklarda yürüyüp, Hiç bilmediğim şarkıları söylemek.. Ve, Hiç bilmeyen birine "beni" anlatmak geliyor..
BİR ERKEĞİN.... Bir erkeğin en iyi referansı eş olarak, sevgili olarak seçtiği kadındır. Erkek kalitesini, karşı cinse bakış açısını, karakterini beğendiği seçtiği kadınla ortaya koyar. Erkek bir kadınla hayatını birleştirdiğinde yediği yemekler, sofra zevki, dinlediği müzik, seyrettiği filmler, giyim tarzı,…devamıBİR ERKEĞİN....
Bir erkeğin en iyi referansı eş olarak, sevgili olarak seçtiği kadındır.
Erkek kalitesini, karşı cinse bakış açısını, karakterini beğendiği seçtiği kadınla ortaya koyar.
Erkek bir kadınla hayatını birleştirdiğinde yediği yemekler, sofra zevki, dinlediği müzik, seyrettiği filmler, giyim tarzı, evinin dekorasyonu değişir.
Çocuklarının yetiştiriliş tarzı, terbiyesi erkek tarafından kadına emanet edilir.
Erkekler kadın seçmez, yaşayacağı hayat
tarzını seçer.
Ve o hayat seçtiği kadının zekası görgüsü potansiyeli inceliği zarafeti kadardır.
Bir erkeği hayatın içinde kadın gezdirir ...!
Bazı insanlar zamanla konuşacak çok az kişi bırakır çevresinde. Bu, içine kapanmak değil; bilakis gözün, kalbin ve aklın birlikte gördüğü bir seçiştir. Herkese kapı açılmaz, her yüz dostça gülmez. İnsan, yaşadıkça anlar; kalabalıklar her zaman huzur getirmez. Az kişiyle yürümek,…devamıBazı insanlar zamanla konuşacak çok az kişi bırakır çevresinde. Bu, içine kapanmak değil; bilakis gözün, kalbin ve aklın birlikte gördüğü bir seçiştir. Herkese kapı açılmaz, her yüz dostça gülmez. İnsan, yaşadıkça anlar; kalabalıklar her zaman huzur getirmez. Az kişiyle yürümek, çoklarını tanımış olmanın sessiz göstergesidir. Yorgunluk değil bu, bilgeliktir. Suskunluk, yalnızlık değil; süzülmüş dostlukların sesidir.