(@) - Raf

nesu 8 months ago

Hellboy, alıştığımız kahraman hikâyelerinden değil. Renginden tipine, huyundan duygularına kadar her şeyi ters köşeye yatırıyor. Kırmızı, koca yumruklu, boynuzsuz bir adam… ama içinde hem öfke hem vicdan var. Bu zıtlık filmi taşımış zaten. Film baştan sona aksiyon vadetmiyor. Hatta yer…devamı

nesu 8 months ago

Incarceron

Catherine Fisher

3 Gönderi

Kitaplar vardır, seni anlatacaklarına bağırarak çağırır. Ama bazıları sessizdir; seni biraz süründürür, seni yoklar, seni sınar hatta acı çektirir. Catherine Fisher’ın Incarceron adlı romanı da işte böyle bir kitap. Önce seni dışarıda tutuyor. Hikâyeye alışman, evreni kavraman, karakterlerle bağ kurman…devamıKitaplar vardır, seni anlatacaklarına bağırarak çağırır. Ama bazıları sessizdir; seni biraz süründürür, seni yoklar, seni sınar hatta acı çektirir. Catherine Fisher’ın Incarceron adlı romanı da işte böyle bir kitap. Önce seni dışarıda tutuyor. Hikâyeye alışman, evreni kavraman, karakterlerle bağ kurman zaman alıyor. Ama sabırlı olursan, içine çekildiğin dünya seni kolay kolay bırakmıyor. Çünkü bu kitap, basit bir kurgu değil; katman katman açılan, düşündüren, sorgulatan, zihinsel olarak seni esir eden bir yapıya sahip. Incarceron, sadece duvarlardan oluşan bir hapishane değil. Düşünen, izleyen, tepki veren, neredeyse yaşayan bir sistem. İçeride doğan insanlar, dışarıyı hayal bile edemiyor. Dışarısı ise başka bir çelişki içinde: geçmişin nostaljik kıyafetlerine, kurallarına, teknolojiden arındırılmış yapay bir zamana saplanıp kalmış bir toplum düzeni. Zamanın durdurulduğu, ilerlemenin yasaklandığı bir dünya düşünün. İçeride ve dışarıda olmak, iki ayrı ceza gibi neredeyse. İşte bu iki dünyanın kesiştiği yerde tanışıyoruz Finn ve Claudia’yla. Finn, geçmişe dair bulanık anılara sahip ama aslında kim olduğunu bile bilmeyen biri. Claudia ise dış dünyada güç ve çıkar ilişkilerinin merkezinde yaşayan, babasının oyunlarından bıkmış bir kız. Onları birbirine bağlayan şey sıradan bir nesne değil: bir anahtar. Ama bu anahtar sadece bir kapıyı değil, tüm evreni açabilecek bir potansiyele sahip. Catherine Fisher’ın dili kimi zaman yorucu ama kesinlikle amaçsız değil. Cümleler ağır, kelimeler dolu, anlatım yer yer yorucu (özellikle ilk bölümler). Fakat bu yorgunluk bir yük değil; aksine, kitaba derinlik kazandırıyor. Bazı bölümleri anlamak için geri dönmek, satırlar arasında kaybolmak gerekiyor. Sayfaları hızlıca okuyup geçilecek herhangi bir macera kitabı değil yani Incarceron. Tam da bu yüzden, kitap sıradan olmaktan çıkıyor. Kolay tüketilmeyen, kolay hazmedilmeyen bir kurgu yaratılmış. Bu da okuyucuya ciddi bir bağlılık kazandırıyor. Tabii ki eleştirisiz değil. Özellikle giriş bölümlerinde hikâyenin ritmi yeterince güçlü değil. Karakter gelişimi bazı yerlerde yüzeyde kalıyor. Ancak sabreden okuyucuya, özellikle sonlara doğru, çok katmanlı bir anlatı ve etkileyici bir atmosfer sunuluyor. “Hapishane sadece dört duvar değilse nedir?” sorusunun altında yatan felsefe, öyle kolay kolay geçilecek gibi değil. Ve evet, bu kitap bir serinin ilk kitabı. Son sayfayı çevirdiğinizde kafanızda kalan boşluklar, tatlı bir huzursuzluk yaratıyor. “Devamı nerede?” diye sordurmuyor size ancak ikinci kitabın varlığından haberdar olmak "Bu evreni ve karakterleri başka neler bekliyor olabilir?" sorusu kafanızı kurcalıyor. Fisher’ın kurduğu bu evren yarım kalmıyor ama bilinçli olarak açık bırakılıyor; sizi peşinden sürüklemek için. Özetle Incarceron, sıradan bir genç-yetişkin distopyası değil. Daha fazlasını isteyen, okuduğu dünyayı sorgulamak isteyen, detaylara meraklı okurlar için yazılmış. Eğer türün klasik örneklerinden bıktıysanız ve sizi zorlayacak, düşündürecek ama sonunda da “iyi ki okumuşum” dedirtecek bir kitap arıyorsanız, Incarceron size göre. Ama unutmayın: Bu dünyaya girmek kolay değil. Çıkmak ise, belki de hiç mümkün değil.

nesu 8 months ago

Ramona ile Babası

Beverly Cleary

1 Gönderi

Beverly Cleary'nin “Ramona ile Babası” kitabını okuduğumda, bendeki ilk izlenim şu oldu: Çocuk karakterleri konuşturan ama çocuklara hitap etmeyi zaman zaman unutan bir yetişkin kalemiyle karşı karşıyayız. Babasının işsiz kalmasıyla birlikte aile içinde yaşanan dönüşümü bir çocuğun gözünden anlatmaya çalışıyor…devamıBeverly Cleary'nin “Ramona ile Babası” kitabını okuduğumda, bendeki ilk izlenim şu oldu: Çocuk karakterleri konuşturan ama çocuklara hitap etmeyi zaman zaman unutan bir yetişkin kalemiyle karşı karşıyayız. Babasının işsiz kalmasıyla birlikte aile içinde yaşanan dönüşümü bir çocuğun gözünden anlatmaya çalışıyor Cleary. Ancak bu noktada ciddi bir sorun baş gösteriyor: Kitapta anlatılmak istenen duygular ve durumlar, çocukların anlayabileceği sadelikte değil. Cümleler yer yer öyle dallanıp budaklanıyor ki, Ramona’nın yaşadığı duyguyu yakalamak isterken anlatılanın kendisinde kayboluyorsunuz. Hikâyenin çatısını oluşturan “baba figürüyle yeniden bağ kurma” ve “ailenin ekonomik zorluklarla başa çıkma çabası” gibi temalar aslında çok güçlü. Ama bu temaların birbirine geçişi sanki biraz yapay ve aceleye getirilmiş gibi. Bir duygusal sahne tam içimize işlerken hemen ardından gelen bölümlerde farklı bir olay örgüsüne atlanıyor ve bu da okuyucunun duygusal bağ kurmasını zorlaştırıyor. Yani açıkçası kitap, çocuklara yönelik bir metin olduğunu iddia etse de, özellikle ortaokul öncesi çocuklar için fazla karışık bir anlatım barındırıyor. Her ne kadar Ramona'nın iç dünyası samimi bir şekilde sunulmak istenmiş olsa da, o iç dünyanın çizgileri zaman zaman bulanıklaşıyor ve bu da hikâyenin sürükleyiciliğini zedeliyor. Ben bu kitabı okurken “Ramona’yı anlıyorum ama onunla birlikte yürüyemiyorum” hissine kapıldım. Belki de kitap, çocuklardan çok, çocukları anlamaya çalışan yetişkinlere daha fazla şey söylüyordur. Ama o zaman da hedef kitlenin kim olduğu konusunda bir soru işareti doğuyor. Ebeveynlerin kitabı okuduktan sonra aklında kalanları çocuklarına masal niyetiyle anlatması, kitabın en verimli ve amacına yönelik hali olabilir bu durumda. Kısacası küçük Ramona’mız yaşıtlarına seslenirken kelimeler arasında daha da küçülmüş, yok olmuş. ~ Büyükler çocukların cadı feneri dışında da bir şeyler için üzülebileceklerini düşünmezler miydi? Çocukların da büyüklere üzülebileceklerini bilmezler miydi? syf 55

nesu 8 months ago

Sen Bunu Okuduğunda Ben Ölmüş Olacağım

Julie Anne Peters

6 Gönderi

Julie Anne Peters’ın Sen Bunu Okuduğunda Ben Ölmüş Olacağım adlı romanı, gençlik edebiyatında görmeye pek alışık olmadığımız bir karanlığın içine çekiyor bizi. Hikâyenin merkezinde, yaşamla kurduğu bağları çoktan koparmış, sessizliğine sıkışmış bir genç kız olan Daelyn var. Onunla tanıştığımızda çoktan…devamıJulie Anne Peters’ın Sen Bunu Okuduğunda Ben Ölmüş Olacağım adlı romanı, gençlik edebiyatında görmeye pek alışık olmadığımız bir karanlığın içine çekiyor bizi. Hikâyenin merkezinde, yaşamla kurduğu bağları çoktan koparmış, sessizliğine sıkışmış bir genç kız olan Daelyn var. Onunla tanıştığımızda çoktan kararını vermiş: Artık yaşamak istememekte. Kitap boyunca, bu kararın ardındaki travmaların, dışlanmışlığın ve özellikle de uğradığı zorbalığın izlerini okuyoruz. Ancak Peters, bunu dramatize etmektense, sessizliğin içindeki çığlığı duymamızı sağlıyor. Roman, Daelyn’in iç dünyasını, ölümle kurduğu ilişkinin soğukkanlılığını ve kendisine yönelttiği acımasız sorguları oldukça yalın ama etkileyici bir anlatımla veriyor. Özellikle internet günlüğü aracılığıyla, hem karakterin zihnine girebiliyor hem de onun çıkışsızlığını adım adım izleyebiliyoruz. Daelyn’in hayatına giren tek yeni kişi olan Santana ise, bu karanlık örgüde tek ışık kırıntısı olarak beliriyor. Ancak onun bile gerçekten neyi temsil ettiğinden emin olamıyoruz. İyileşme mi, oyalama mı? Gerçek bir bağ mı, yoksa yine bir yanılsama mı? Peters’ın dili son derece sade ama duygusal etkisi güçlü. Kısa cümlelerle büyük sessizlikler yaratmayı başarıyor. Hikâyenin büyük bölümü, okuru psikolojik olarak içine almayı başarırken, bazı satırlar gerçekten de insanın içini acıtıyor. Okurken durup birkaç saniye düşündüğünüz, hatta metne ara verdiğiniz oluyor. Bu da eserin gücünü gösteriyor. Ancak her güçlü hikâyenin beklenen bir kapanışı vardır. Ne yazık ki bu roman, tam da burada sarsıyor okurunu. O derin psikolojik inşa, o sessiz gerilim ve zihinsel karmaşa bir çözülmeye ulaşmıyor. Daelyn’in hikâyesi finalde ya tamamlanmıyor ya da bilinçli bir şekilde eksik bırakılıyor. Belki de yazar, bu kararsızlığı bize emanet etmek istiyor; okurla birlikte karar verilmesi gereken bir son yaratmaya çalışıyor. Fakat hikâyenin bu kadar güçlü anlatıldığı bir yapıda, böyle bir belirsizlik etkileyici değil bence daha çok yavan duruyor. Tüm bunlara rağmen Sen Bunu Okuduğunda Ben Ölmüş Olacağım, gençlik travmaları, iletişimsizlik, zorbalık ve kimlik sorunları üzerine yazılmış ciddi ve cesur bir metin. Sonunu sorgulatsın ya da sorgulatmasın; bu kitap okunmayı, üzerine düşünülmeyi ve konuşulmayı hak ediyor. Özellikle de gençlik çağının karanlık taraflarına dürüstçe bakabilenler için.

nesu 8 months ago

Hizmetçi İzliyor

Freida Mcfadden

4 Gönderi

Freida McFadden’ın Hizmetçi serisini okuyup bitiren herkesin yaşadığı o bağımlılık hâlini biliyorsunuzdur: Kapalı kapılar ardındaki sırlar, sarsıcı sonlar, okuru oyuna getiren anlatım dili... İlk iki kitap, özellikle de Hizmetçi, beni bir hayli etkilemişti. Haliyle üçüncü kitap olan Hizmetçi İzliyor'u okumaya…devamı

nesu 8 months ago

Hizmetçinin Sırrı

Freida Mcfadden

8 Gönderi

Freida McFadden’in Hizmetçi serisinin ilk kitabından sonra elimdeki ikinci kitabı heyecanla açtım. Fakat itiraf etmeliyim ki sayfalar ilerledikçe içimde hafif bir endişe belirdi: “Acaba bu kitap bir hayal kırıklığı mı olacak?” Başlangıçta kurulan atmosfer, ilk kitaptaki o keskin gerilim hissini…devamıFreida McFadden’in Hizmetçi serisinin ilk kitabından sonra elimdeki ikinci kitabı heyecanla açtım. Fakat itiraf etmeliyim ki sayfalar ilerledikçe içimde hafif bir endişe belirdi: “Acaba bu kitap bir hayal kırıklığı mı olacak?” Başlangıçta kurulan atmosfer, ilk kitaptaki o keskin gerilim hissini yaratmaktan uzaktı. Olaylar sanki bir yere varmayacakmış gibi yavaş ilerliyordu ve birbirinden çok kopuk geliyordu. Merakım azalmamıştı ama içimde ilk kitapta oluşan bir kıpırtı eksikti. Tam da kitabı bırakmayı düşünecek kıvama gelmiştim ki Freida McFadden bana yine “bekle” dedi. Ve iyi ki beklemişim. Çünkü o beklenen kırılma anı geldiğinde, hikâye birden yön değiştirdi. Arka arkaya gelen ters köşeler, çözülen sırlar, karakterlerin derinleşen yüzleri… Her şey bir sinema perdesinde üstüme üstüme gelir gibi oldu. Başta küçük ve önemsiz gibi duran detayların nasıl kusursuz bir planın parçası olduğunu fark ettikçe gözlerim büyüdü. Ve aradığım o kıpırtıdan çok daha fazlası beni ele geçirdi. Freida McFadden’in kurgusal zekâsı, bu kitapta biraz daha sessiz, yavaş ve içe dönük çalışıyor. Ama tam da bu yüzden sonlara yaklaştıkça yarattığı etki, ilk kitaptan bile daha çarpıcı geliyor insana. Bu bir gerilim romanından çok daha fazlası. Hizmetçinin Sırrı, insan zihninin karanlık kıvrımlarında sessizce dolaşıyor. Ve bir kez o kıvrımlarda kaybolunca, artık geri dönmek istemiyorsun. Serinin ikinci kitabı, ilkinden farklı bir tat veriyor; daha olgun, daha iç hesaplaşmalı. İlk başta durağan görünen tempo, aslında dikkatle kurgulanmış bir fırtınanın sessiz adımlarıymış. Ve o fırtına estiğinde, seni savurup bir köşeye atıyor. Bu kitap bana sabretmenin ödülünü verdi. Okurken sabırsızlandım, bazen sorguladım, ama sonunda kapağını kapatırken içimden sadece şu geçti: “İyi ki bırakmamışım.” Eğer ilk kitabı sevdiyseniz ve ikinciye başlamakta tereddüt ediyorsanız, size sadece tek bir şey söyleyebilirim: devam edin. Çünkü bazen en güçlü hikâyeler, sessiz adımlarla gelir.

nesu 8 months ago

Hizmetçi

Freida Mcfadden

34 Gönderi

Ana karakter Millie’nin ağzından anlatılan bu hikâye, öyle bir kurguya sahip ki, iç sesim okuduğum her satırda sürekli “Biri bana yalan söylüyor ama kim?” diye dürtüp durdu. Kitabın başlarında her şey o kadar basit ve sıradanmış gibi başlıyor ki, rahatsız…devamı

nesu 8 months ago

Yabancı

Stephen King

10 Gönderi

İmkânsızla karşılaştığında hangisinden vazgeçersin? Mantıktan mı, yoksa inandığın gerçeklikten mi? Bazı kitaplar vardır, okurken zaman durur gibi hissedersin. Gerçek hayatın sesi yavaşça uzaklaşır ve bir bakmışsın, sayfaların arasında sen de karakterlerin; bir tanığın, bir dedektifin ya da bir canavarın nefesini…devamıİmkânsızla karşılaştığında hangisinden vazgeçersin? Mantıktan mı, yoksa inandığın gerçeklikten mi? Bazı kitaplar vardır, okurken zaman durur gibi hissedersin. Gerçek hayatın sesi yavaşça uzaklaşır ve bir bakmışsın, sayfaların arasında sen de karakterlerin; bir tanığın, bir dedektifin ya da bir canavarın nefesini ensesinde hisseden birinin yanına sızmışsın. İşte Yabancı tam olarak böyle bir kitap. Yabancı, beni sadece polisiye-gerilim dünyasının içine çekmedi; aynı zamanda “korku” dediğimiz duygunun ne kadar farklı şekillerde karşımıza çıkabileceğini gösterdi. Her şey küçük bir kasabada, 11 yaşındaki bir çocuğun vahşice öldürülmesiyle başlıyor. Tüm deliller, saygın bir beyzbol koçunu işaret ediyor. Tanıklar, DNA örnekleri, kamera kayıtları... Her şey onu gösteriyor. Ama o da bir o kadar net bir şekilde tüm delillerin aksini iddia ediyor ve kanıtlamayı başarıyor. Yani her şey hem doğru, hem yanlış. İşte burada başlıyor gerçek sorgulama: “Ya iki gerçeklik aynı anda var oluyorsa?” King sadece bir suçun çözümünü değil, zihnimdeki “mantıklı olan” kavramını da sorgulattı. Çünkü Yabancı, bir suç hikâyesi anlatırken aynı zamanda gerçekle doğaüstünün birbirine nasıl karışabildiğini gösteriyor. Ve bu geçiş... öyle ustaca, öyle sinsice yapılıyor ki, sen fark etmeden inanmaya başlıyorsun. Her satırda kendi gerçekliğinden koparak sorgulamaya başlıyorsun. Tıpkı karakterler gibi. Karakter demişken... Ralph Anderson, Holly Gibney, Terry Maitland... Hepsi sanki gerçek hayatta karşımıza çıkabilecek insanlar gibi. Kusurlarıyla, inançlarıyla, inatlarıyla, şüpheleriyle... En çok da Holly'e hayran kaldım. Onun tuhaflıkları, farklı düşünce yapısı ve “görünmeyeni” görme yeteneği, kitabın duygusal ve sezgisel derinliğini çok artırıyor. Kitabı okuduğum süre boyunca Holly sadece bir karakter değil, bir duruş gibi geldi bana: Görünene değil, sezilene güvenme cesareti. King’in dili sade ama delici. Her bölümde, her sayfada bir tedirginlik sızıyor aralara. Öyle anlar var ki, kitabı kapatıp biraz durmak istiyorsun. Hem hikâyeyi sindirmek hem de kendi içindeki “mantık duvarlarını” kontrol etmek için. Yabancı, yalnızca “korku” değil; bilinmeyene duyulan saygı, inandığın şeyin çatlaması ve kontrol etme çabasının çaresizliği üzerine yazılmış olağanüstü bir roman. Kitabı bitirdiğimde düşündüğüm tek şey şu oldu: “Stephen King’in hayal gücüne hayran olmamak elde değil.” Ve bu kitap, benim için onun zihnine açılan en sürükleyici kapılardan biri oldu.

nesu 8 months ago

Bir Katilin Güncesi

Kim Young-Ha

23 Gönderi

Kore edebiyatıyla arası çok da sıkı olmayan biri olarak bu kitabı okurken birkaç kez durup; şuan tam olarak ne okuyorum, diye düşündüm. Kim Young-Ha, Bir Katilin Güncesi ile beni aşina olmadığım bir kalemle tanıştırdı. Hem de tuhaf bir huzursuzluk içinde…devamıKore edebiyatıyla arası çok da sıkı olmayan biri olarak bu kitabı okurken birkaç kez durup; şuan tam olarak ne okuyorum, diye düşündüm. Kim Young-Ha, Bir Katilin Güncesi ile beni aşina olmadığım bir kalemle tanıştırdı. Hem de tuhaf bir huzursuzluk içinde bıraktı. Kitabın baş kahramanı, geçmişinde seri cinayetler işlemiş yaşlı bir adam. Üstelik Alzheimer başlangıcı da var. Katilliği bırakmış, emekli olmuş gibi görünüyor ama zihni hâlâ keskin... ya da belki de değil? İşte kitabın en vurucu tarafı burada başlıyor. Hafızasının gittikçe silikleştiği bir dönemde, kızını korumak için son bir “temizlik” yapmak istiyor. Kızının sevgilisinden şüpheleniyor ve şüphesini okurlara da işliyor:Gerçekten tehlikeli biri mi o çocuk, yoksa katilimiz paranoyalarının kurbanı mı? Okurken sürekli şunu hissettim: “Ne kadar güvenebilirim bu anlatıcıya?” Çünkü bize her şeyi o anlatıyor ama onun bile her şeyi hatırlayamadığını biliyoruz. Arada öyle yerler geliyor ki bir cümle öncesiyle çelişiyor, ama bu bilinçli bir çelişki. Yazar sizi bununla oynamaya çağırıyor: Gerçeği sen bul, ben sadece bulanık bir bakış sunuyorum, diyor adeta. Kitabın dili sade (ki bu sade anlatımdan ötürü sıkılacağıma emindim ama yanıldım), doğrudan ama çok güçlü. Cümleler kısa kısa, ama taşıdıkları anlam yoğun. Bazı bölümlerde gülümseyip geçiyorsun, bazı yerlerde ise elindeki kitabı kapatıp bir süre tavana bakmak istiyorsun. Karanlık ama süslü değil, kanlı ama ucuz değil. En çok da şu soruyu sorduruyor insana: “Bir katilin yaşlandığında hala içinde o karanlık kalır mı?” Kitap bittiğinde de nitekim aklımda bu sorunun cevabı belirdi: Bazı kötülükler yaşlansa bile asla emekli olmaz. ~ Her yapmak istediğini yaparak yaşayan insan dünyanın neresinde var? syf 22 ~ Her içtiğinde masada olanları unutan bir mahalleli vardı. Ölüm denen şey, yaşam denen bu bayağı ve ehemmiyetsiz içki sofrasını unutmak için kafaya dikilen bir kadeh içkiydi belki de. syf 46 ~ Çok uzun süre bir katil olarak yaşamanın kötü yanlarından biri: Kalbimi açacağım tek bir arkadaşım bile yok. Ama zaten başkalarının da gerçekten böyle bir arkadaşı var mı? syf 51 ~ İnsanlar "kötü"yü anlamak ister. Beyhude bir istektir. Kötülük gökkuşağı gibidir. Ne kadar yaklaşırsan o kadar uzaklaşır. Kötü anlaşılamadığı için kötüdür ya zaten! syf 106

nesu 1 year ago

Kukla, sonunda kendi hayatının iplerini eline aldığını zanneder fakat kuklacı daha sert çeker ipleri. Kurtulmak ister kukla; yalvarır, ayaklarına kapanır oynatıcısının. İzin vermez kuklacı. Yaşadığı/yaşayamadığı her şeyin acısını, öfkesini kukladan çıkarır kuklacı. Zamanla çatlamaya başlar kukla. Yaşadığı onca şey yaralar…devamı