(@) - Raf

Namuslu, çalışkan, işini düzgün yapan insanları cezalandırıp sömürüyoruz. Kaytaran, tembel ve sorumsuz kişiler ise hallerinden memnun. Bu yüzden dürüst insanlar çabuk tükeniyor, işlerin niteliği düşüyor ve meydan kifayetsiz kişilere kalıyor.

okuyanuzayli34 3 months ago

"Normal insan kurgudur." M.Foucault

okuyanuzayli34 3 months ago

İnsan sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordu belki de. George Orwell - 1984

okuyanuzayli34 3 months ago

Kaybetmekten mi korkuyorsun; kaybet. Düşmekten mi korkuyorsun; düş. Yaralanmaktan mı korkuyorsun; yaralan. Sonra iyileş. Yeniden kalk. Yeniden başla.Yeniden sev. Yeniden âşık ol. Bir daha mı düştün? Bir daha kalk. Er ya da geç, beklediğin gelecek. Er ya da geç aradığın…devamı

okuyanuzayli34 3 months ago

#Okudum #Bitti #okudumbitti Kitap Adı : GÜNEŞE BAKMAK - ÖLÜMLE YÜZLEŞMEK Yazar Adı : IRVIN D. YALOM Sayfa Sayısı : 250 Kitap Puanım : 10 / 10 Kitap İncelemem : 👇 GÜNEŞE BAKMAK MI, ÖLÜME BAKMAK MI? İrvin Yalom’dan Hayatınızı…devamı#Okudum #Bitti #okudumbitti Kitap Adı : GÜNEŞE BAKMAK - ÖLÜMLE YÜZLEŞMEK Yazar Adı : IRVIN D. YALOM Sayfa Sayısı : 250 Kitap Puanım : 10 / 10 Kitap İncelemem : 👇 GÜNEŞE BAKMAK MI, ÖLÜME BAKMAK MI? İrvin Yalom’dan Hayatınızı “Uyandıracak” Bir Terapi Deneyimi! ☀️📖 Ölümden kaçmak mı, yoksa onunla yüzleşerek daha “canlı” yaşamak mı? Irvin Yalom, “Güneşe Bakmak”ta tam da bu cesur sorunun peşine düşüyor. Kitap, ölüm korkusunun hayatımızı nasıl gizlice şekillendirdiğini anlatırken, aslında ona bakmanın bir tür özgürleşme olduğunu fısıldıyor. 🕊️ 🌟 Ölüm korkusunu bir “düşman” değil, “yol gösterici” olarak gören varoluşçu psikoloji perspektifi! Yalom, terapide ölümle yüzleşen hastalarının hikayeleri üzerinden şunu gösteriyor: Ölümü düşünmek, hayatı ertelemek değil, tam tersine ona daha sıkı sarılmaktır. “Uyanma deneyimleri” dediği rüyalar, kayıplar, hastalıklar… Hepsi birer davet aslında: “Şimdi”ye uyan! 🔍 Neden 10/10? · Akıcı, edebi bir dille klinik derinliği birleştiriyor. · Felsefe ile terapiyi öyle doğal harmanlıyor ki, kendinizi hem sorgularken hem iyileşirken buluyorsunuz. · Her bölüm gerçek vaka anekdotlarıyla örülü; sıkılmak imkânsız! · Kitabın sonunda, “ölüm” değil “yaşam” düşünceleriyle doluyorsunuz. 💬 Yalom diyor ki: “Karamsar bir kitap değil bu… her anın ne kadar değerli olduğunun bilinmesini umuyorum.” İşte tam da bu yüzden, bu kitap sadece “okunup bitirilecek” bir metin değil; bir içsel yolculuk, bir farkındalık provokasyonu. 🧠✨ 📌 Kimler okumalı? · Varoluşsal kaygılarla boğuşanlar, · Hayatın anlamını derinden sorgulayanlar, · Ölüm korkusunu dönüştürmek isteyenler, · Ve “yaşamak” üzerine cesur düşünmeye hazır herkes! ✅ OKUDUM BİTTİ, HAYATIM DEĞİŞTİ diyebileceğiniz nadir kitaplardan. Çünkü Yalom, sayfalarda size sadece bilgi vermiyor; adeta bir terapist gibi eşlik ediyor. Ölüm güneş gibi; doğrudan bakamayız belki, ama onun ışığında her şey daha net görünür. Göz kamaştıran bir okuma vaat ediyorum. 👁️‍🗨️❤️ #VaroluşçuPsikoloji #ÖlümFarkındalığı #Kitapİncelemesi #Yalom #GüneşeBakmak #OkudumBitti #FelsefiKitap #PsikolojiOkumaları #Varoluş #HayatıAnlamak #KitapTavsiyesi #DerinOkuma #AkılSağlığı #MotiveEdiciKitaplar #Uyanış

okuyanuzayli34 3 months ago

CİNSELLİK VE ÖLÜM Cinsellik ve ölüm konusunda, Mark'ın varoluşsal anksiyetesini aşk birleşmesi hafifletmekle kalmadı, ölüm anksiyetesini azaltan başka bir merhem de -cinselliğin gücü- devreye girdi. Hayati güç olan seks, sıklıkla ölüm düşüncelerine karşı çıkar. Bu mekanizmanın örnekleriyle pek çok kez…devamı

okuyanuzayli34 3 months ago

Ölüm her şeydir. Ve hiçbir şey. Solucanlar girer, solucanlar çıkar. #yalom #irvindyalom #alıntı #kitapalıntısı

okuyanuzayli34 3 months ago

Zamanın Kıyısında Varoluş Sancısı: Neden Buradayız? Bazen gece yarısı tavanı izlerken, bazen de kalabalık bir caddenin ortasında aniden o hisse kapılırsın: "Peki ya şimdi?" İnsanlık tarihinin en büyük zihinleri, senin bugün hissettiğin o isimsiz boşluğu isimlendirmek için ömürlerini harcadılar. Gelin,…devamıZamanın Kıyısında Varoluş Sancısı: Neden Buradayız? Bazen gece yarısı tavanı izlerken, bazen de kalabalık bir caddenin ortasında aniden o hisse kapılırsın: "Peki ya şimdi?" İnsanlık tarihinin en büyük zihinleri, senin bugün hissettiğin o isimsiz boşluğu isimlendirmek için ömürlerini harcadılar. Gelin, ruhun labirentlerinde kısa bir yolculuğa çıkalım: Kierkegaard kulağımıza şunu fısıldar: “Kaygı, özgürlüğün baş dönmesidir.” Uçurumun kenarında dururken hissettiğin o korku aslında düşme korkusu değil, atlayabilme ihtimalinin verdiği sonsuz özgürlüktür. Seçim yapmak zorundasın; çünkü seçim yapmamak da bir seçimdir. Nietzsche ise elinde çekiciyle gelir. Putları yıkar, "kaderini sev" (Amor Fati) der. O ikonoklastik determinizminde, başımıza gelenlerin birer ceza değil, aşılması gereken birer basamak olduğunu hatırlatır. Üstinsan, kendi değerlerini yaratan kişidir. Heidegger bizi zamansallığa hapseder ama bunu bir lütuf gibi sunar. Ölüme doğru giden varlıklarız ve ancak bu sonluluğu kabul ettiğimizde "sahici" bir yaşam sürebiliriz. Saat tıkırdayorsa, yaşamak için hala bir nedenin var demektir. Camus ise yüzümüze o acı gerçeği çarpar: Dünya saçmadır (Absürd). Yaşamın bir anlamı yoktur ve bu harika bir haberdir! Bu saçmalığa rağmen gülümseyerek kayayı tepeye çıkarmaya devam eden Sisifos, gerçek asidir. Sartre noktayı koyar: “İnsan özgürlüğe mahkumdur.” Arkasına sığınabileceğin hiçbir bahane, hiçbir mutlak neden yok. Tamamen nedensiz bir evrende, kendi anlamını inşa etme sorumluluğu sadece senin omuzlarında. Peki ya sen? Bu devasa boşluğun neresindesin? Bir seçim mi yapıyorsun yoksa hayatın seni savurmasına izin mi veriyorsun? Unutma; bir anlam bulmaya çalışmak değil, bir anlam yaratmaya cüret etmek asıl mesele. 🌑✨ Burak Yelin #Varoluşçuluk #Felsefe #Nietzsche #Sartre #Camus #Psikoloji #Entelektüel #Farkındalık #Zaman #Özgürlük #Düşünce #HayatınAnlamı #DerinDüşünce #Heidegger #Kierkegaard

okuyanuzayli34 3 months ago

“Belki de ruh sağlığımızın büyük kısmı, özgürlüğümüzle ne yaptığımızın günlüğüdür.”Bize öğretilen şu: “Hayatını yaşa, mutlu ol.” Ama kimse sormuyor: Hangi özgürlükle, hangi seçimle, hangi iç hesaplaşmayla?Kierkegaard için özgürlük, “istediğimi yaparım” kolaycılığı değil; “seçim yaptığım anda varoluşumun ağırlığını omuzlarımda hissederim” gerilimidir.…devamı“Belki de ruh sağlığımızın büyük kısmı, özgürlüğümüzle ne yaptığımızın günlüğüdür.”Bize öğretilen şu: “Hayatını yaşa, mutlu ol.” Ama kimse sormuyor: Hangi özgürlükle, hangi seçimle, hangi iç hesaplaşmayla?Kierkegaard için özgürlük, “istediğimi yaparım” kolaycılığı değil; “seçim yaptığım anda varoluşumun ağırlığını omuzlarımda hissederim” gerilimidir. Özgürlük, bir menüden yemek seçmek değil; seçtiğin her lokmanın, kim olduğun hikâyesine dönüşeceğini bilerek masaya oturmaktır. O yüzden Kierkegaard’da seçim, sadece seçenekler arasında gezinmek değil, Tanrı’nın sessizliğinde kendi sesine katlanabilme cesaretidir.Nietzsche ise sahneye girer ve tüm putları tek tek kırar: Tanrı’nın putunu, ahlakın putunu, toplumun putunu… Ama o, sanıldığı gibi “her şey serbest” diyen bir anarşist değil; tam tersine, evrenin acımasız nedenselliği içinde bile kendini yaratmayı deneyen bir iradenin filozofudur. Determinizmi reddetmez; kaderin taşlarını yerinden oynatamazsın belki, ama o taşlara verdiğin anlamı kökten değiştirebilirsin der. “Kaderini sev” (amor fati) dediğinde, aslında “hayatını mazeretsiz üstlen” demektedir.Heidegger devreye girdiğinde, zaman bir anda duygusal bir metafizik hâline gelir. Ona göre insan, kronolojik bir çizelgede saniye tüketen bir organizma değildir; geleceğe fırlatılmış, geçmişi tarafından delinmiş, şimdide bunalan bir varlıktır. “Sahicilik” (Eigentlichkeit) tam da burada başlar: Başkalarının beklentileriyle kurduğun sahte benlikle değil, sonluluğunu –ölümlülüğünü– iliklerinde hisseden çıplak bir bilinçle yaşamak. Heidegger’in “zaman”ı, telefon ekranında kayan saat değil; ertelediğin kararların ruhunda birikmiş yankısıdır.Camus ise masaya oturur ve tek bir soru sorar: “İntihar sorunu.” Hayatın saçma olduğunu fark ettiğin an ne yapacaksın? Evren sana hiçbir anlam sunmuyor; hiçbir kozmik cevap, hiçbir garanti, hiçbir nihai plan yok. “Saçma” (absurde) tam da bu: Anlam arayan insan ile anlam vermeyen dünya arasındaki gerilim. Camus, “madem anlam yok, o hâlde bırak kendini” demez; aksine, saçmayla inatla, dik başlı bir lucidity ile yaşamayı önerir. Hayatın saçmalığını görüp yine de güneşe yüzünü dönebilmek, onun gözünde radikal bir başkaldırıdır.Sartre ise sahnenin ışıklarını daha da sert açar: “Varoluş özden önce gelir.” Yani önce fırlatılırsın dünyaya, sonra ne olduğuna kendin karar verirsin. Tanrı yoksa, nihai bir plan yoksa, o zaman tüm sorumluluk da senden kaçacak hiçbir yere sahip değildir. Sartre’nin özgürlüğü romantik değildir; rahatsız edici, boğucu bir açıklıktır. “Ben mecburdum” deme lüksünü elinden alır; her kaçışın bile bir seçim olduğunu yüzüne vurur. Mutlak nedensizlik içinde bile mazeretsiz bir sorumluluk… İşte asıl ağır gelen bu.Bugün sosyal medyada “özgürlük” dediğimiz şey, çoğu zaman filtreli bir kaçış: – Kaydır, unut. – Tüket, hissetme. – Eğlen, sorgulama.Oysa bu beş düşünürün ortaklaştığı yer, özgürlüğün konfor değil, çığlık olduğunu hatırlatmaları: – Kierkegaard: Seçerken titremeyi göze al. – Nietzsche: Mazeretsizce kendini yarat. – Heidegger: Zamanını değil, varlığını fark et. – Camus: Saçmaya rağmen yaşamaya diren. – Sartre: Her seçiminin bedelini sahiplen.Belki de asıl ruhsal çöküşümüz, özgür olmamamızdan değil; özgür olduğumuz hâlde “mış gibi” yaparak kaçmamızdan kaynaklanıyor.“Ben böyleyim” dediğin her cümlenin altına küçük bir not düş: “Bunu seçiyor muyum, yoksa buna sığınıyor muyum?”Çünkü belki de en büyük varoluş krizi, depresyon, boşluk, kaygı… hepsi şuradan başlıyor:Özgür olduğunu bilip, buna rağmen kendi hayatının seyircisi gibi kenarda durmayı seçmekten.Ve belki de asıl devrim, dünyayı değiştirmekten önce, şu soruyla dürüstçe yüzleşmektir: “Bugün hangi seçimimle gerçekten kendime benzedim?”Eğer bu soruyu geçiştiriyorsan, zaten çoktan bir başkasının senaryosunda figüran olmuşsundur. 🎭Oysa kaderin belki de tek kırılma noktası, tam burada: Saçmanın ortasında, zamansallığın baskısı altında, nedensizliğin boşluğunda, tüm putların yıkıntıları arasında…Yine de kendin olmayı seçmen.İşte orası, felsefenin sustuğu, varoluşun başladığı yer.✒️ Burak Yelin #kierkegaard #nietzsche #heidegger #camus #sartre #varoluşçuluk #felsefe #özgürlük #seçim #anlam #sorgulayanruh #psikoloji #içdünya #moderninsan #mentalhealth #varoluş #absürd #sahicilik #kendinol

okuyanuzayli34 3 months ago

Yaşamın en derin sorusuyla başlayalım: Ya her seçimimiz bir zincir olsa, ama biz o zinciri kıran demirci olsak? 💥 Ya da belki tam tersi, kaderin demir pençesinde çırpınan kuklalar mıyız? Bu soru, geceleri uykumu kaçıran o varoluşsal fırtınanın ta kendisi.…devamıYaşamın en derin sorusuyla başlayalım: Ya her seçimimiz bir zincir olsa, ama biz o zinciri kıran demirci olsak? 💥 Ya da belki tam tersi, kaderin demir pençesinde çırpınan kuklalar mıyız? Bu soru, geceleri uykumu kaçıran o varoluşsal fırtınanın ta kendisi. Bugün, felsefenin devlerini – Kierkegaard, Nietzsche, Heidegger, Camus ve Sartre'yi – kendi iç dünyamın merceğinden geçirerek, özgürlükten saçmalığa uzanan bu yolculuğu paylaşmak istedim. Niş bir bakışla, modern insanın sosyal medya illüzyonunda kaybolduğu dünyada, bu düşünürler bize nasıl bir pusula olabilir? Gelin, birlikte dalalım bu derin sulara. 🧠✨ Öncelikle Kierkegaard'la başlayalım, o Hristiyan varoluşçuluğun babası. Onun için özgürlük, Tanrı'nın hediyesi ama aynı zamanda bir lanet. Seçimlerimizle var oluruz; atlamamız gereken bir "iman sıçraması" var hayatımızda. Düşünsenize: Günlük hayatta, bir ilişkiyi bitirmek ya da yeni bir kariyere atılmak gibi kararlar, işte bunlar Kierkegaard'ın "kaygı"sını doğurur. O, estetik yaşamdan (haz peşinde koşmak) etik yaşama (sorumluluk almak) ve oradan dini yaşama geçişi savunur. Benim için bu, Hristiyan köklerle yoğrulmuş bir özgürlük manifestosu – seçim yapmazsak, var olamayız. Ama ya yanlış seçersek? İşte o zaman, pişmanlığın gölgesinde dans ederiz. 🙏🔥 Sonra Nietzsche geliyor, o ikonoklastik determinizm bombasını patlatan adam. "Tanrı öldü" derken, aslında eski değerleri yıkıp yeni bir "üstinsan" yaratmayı kast ediyor. Determinizm onun için kader değil, iradenin gücüyle aşılacak bir illüzyon. Ama dikkat: Nietzsche'nin "ebedi dönüş" fikriyle, her anı sonsuza dek tekrar yaşayacakmışız gibi davranmamızı ister. Bu, beni her zaman tetikliyor – sosyal medyada like avcılığı yaparken, gerçekten "güç istenci"mi mi kullanıyorum, yoksa sürüye mi kapılıyorum? Onun felsefesi estetik bir başkaldırı: Güzelliği acıdan doğur, determinizmi aşmak için sanatı kullan. Nietzsche'yle, hayat bir savaş alanı olur, ama zafer senin elinde. ⚔️🌪️ Heidegger'e geçelim, zamansallık ve sahicilik ustası. "Dasein" – varoluşumuz – zamanın akışında tanımlanır. O, modern dünyanın "unutulmuş varlık" sorununu işaret eder: Teknoloji ve kalabalıklar arasında, kendimizi kaybediyoruz. Sahicilik, ölüm bilinciyle gelir; "ölüme doğru olmak"la, hayatı dolu dolu yaşarız. Ben bunu, pandemi sonrası dünyada hissediyorum – Zoom toplantıları arasında, zamansallığımızı fark etmek, bizi otantik kılar. Heidegger'in dili karmaşık, ama estetiği muhteşem: Şiir gibi düşünmek, varlığın sırlarını açığa çıkarır. Saat tik tak ederken, sen ne kadar sahicisin? ⏳🕯️ Camus'un saçmalık hissi ise, tam bir yumruk gibi vurur. Hayatın anlamı yok, diyor – Sisyphos'un kayasını sonsuza dek yuvarlaması gibi, biz de absürdün ortasındayız. Ama isyanla mutluluğu buluruz: "Saçmalığı kabul et ve yaşa!" Bu, benim için depresyonun panzehiri – varoluşsal boşlukta, sanat ve aşkı yaratmak. Camus, estetik bir nihilizm sunar: Güneşin altında Akdeniz meltemi gibi, saçmalığı kucakla. Tetikleyici değil mi? Neden her günümüz bir isyan olmasın? 🤯🌊 Son olarak Jean-Paul Sartre, mutlak nedensizlik karşısında sorumluluğun şampiyonu. "Varoluş özden önce gelir" – biz doğarız, sonra kendimizi yaratırız. Nedensizlik (hiçlik) bizi özgür kılar, ama bu özgürlük ağır bir yük: Her eylemimizden sorumluyuz, mazeret yok. Sartre'nin "kötü niyet" kavramı, beni her zaman düşündürür – kendimizi kandırıp, "mecburdum" deriz, ama aslında seçiyoruz. Bu felsefe, psikolojik bir derinlik katıyor: Özgürlüğümüzü inkar etmek, bizi mahkum eder. Estetik olarak, onun tiyatroları gibi hayatı sahnelemek – rolümüzü biz yazarız. Senin hayatın hangi senaryo? 🎭🗝️ Bu düşünürler arasında bir bağ var: Hepsi, determinizmle özgürlüğün dansını anlatır. Kierkegaard Tanrı'yla, Nietzsche güçle, Heidegger zamanla, Camus isyanla, Sartre sorumlulukla başa çıkar. Modern nişimizde, bu fikirler bizi sosyal medya köleliğinden kurtarabilir – like'lar yerine sahici seçimler yapalım. Felsefe, sadece kitap sayfalarında değil, damarlarınızda akmalı. Burak Yelin Siz ne düşünüyorsunuz? Yorumlarda paylaşın, belki bir tartışma başlatırız! 💬 #Varoluşçuluk #Felsefe #Kierkegaard #Nietzsche #Heidegger #Camus #Sartre #Özgürlük #Saçmalık #Sahicilik #FilozofikDüşünceler #DerinDüşünce #PsikolojiVeFelsefe