cmdnlr
Böyle bir mükemmelliğe buradaki ilk gönderiyi yazma şerefine sahip oluyorum. Öncelikle kabul ediyorum ki okuması zor bir kitap, ama zor olması mükemmelliğinden bir şey kaybettirmiyor. Olaydan ziyade durumsal bir kitap daha çok, serinin devamına başlamak için fırsat bulamadım ben açıkçası ama belki devamında daha çok olay olur bilemiyorum şimdilik. Durum hikayesi sevmeyenler daha da zorlanır okumakta bunu söylemek gerek. Peki neden mükemmel? İnsan psikolojisi ve insan doğasının tuhaflığına yönelik mükemmel tespit ve cümleler var bol bol, okuru mest ediyor, okurken birçok kez gülümsemekten kendimi alamadım. Hele ilk bölümde, annesinden bir iyi geceler öpücüğü alabilmek bu kadar mı resital seviyesinde anlatılır, gerçekten şapka çıkarılır. Ne yaşadın sen veya nasıl bir gözlem gücü veya nasıl bir hissetmek, sayın proust? Peki neden zor kitap, çeviri çok başarılı, ancak bazı cümleler öyle uzun ve öyle komplike ki, bazen anlamak için üç kez okumak gerekiyor, nazlı bir kitap yani, o yüzden zor? Bir de olaydan ziyade durum kitabı demiştim, bu da akıcılığı zorlaştıran bir durum gibi bazı yerlerde? Kitabın en leziz bölümü bence ikinci bölüm ki burada, m. swann özelinde, pek de istenilmeyen bir ilişkinin zamanla aşka ve bundan sonra da nasıl bir takıntıya dönüştüğünü adım adım, usul usul okuyor ve hissediyoruz, gerçekten müthiş bir şekilde yazar bunu bize hissettiriyor, m. swann ile birlikte biz de şüpheye düşüyor, biz de şüphelerin bizi fiziksel ve mental olarak yormasından tükeniyoruz adeta. Bunun adı aşk mı takıntı mı karar vermekte zorlanıyoruz, yeter artık diyor ama şüphelerin peşinden gitmekten kendimizi alamıyoruz. Kitap dediğin olay anlatmalı, akıp gitmeli, bir cümle anlamak için tekrar edilmez diyenlere pek tavsiye etmem, ama bunlar sanat kriteri değil ki diyenler, okurken biraz zorlanma pahasına okumalı.
Swann'ların Tarafı
