Raf Yorumu: gule_ (@gule

Spoiler içeriyor Tamamlanmamış eksik kalmış gibi hissettiğim ama konu itibari ile ilgimi çeken bir kitap oldu. Özellikle ilgimi çekense (Günümüzde de örnekleri ile karşılaşıyor olmamızdan kaynaklanıyor olsa gerek) İvan Dmitriç'in birileri tarafından haksızca hapse atılma korkusu. Adil bir yargılamanın ve yargı sisteminin…devamıTamamlanmamış eksik kalmış gibi hissettiğim ama konu itibari ile ilgimi çeken bir kitap oldu. Özellikle ilgimi çekense (Günümüzde de örnekleri ile karşılaşıyor olmamızdan kaynaklanıyor olsa gerek) İvan Dmitriç'in birileri tarafından haksızca hapse atılma korkusu. Adil bir yargılamanın ve yargı sisteminin olmadığı her yerde insanların kapılabileceği bir ruh hali ki günümüzde insanların düşüncelerini ifade etmeye korkar hale gelmelerinin sebeplerinden biri de bu. Korkulan oluyor da zaten İvan hapse değil ama deli yaftası yiyerek akıl hastanesine kapatılıyor. Tabi bu sırada bunlar olurken bir de çok okuyan, kendini diğer insanlardan üstün gördüğünü sürekli "konuşacak, sohbet edilecek kimse yok bu kasabada" demesinden hissettiğimiz bir doktor var. Bu doktor yapılan tüm ahlaksızlıkların, kötü muamelelerin, haksızlıkların farkında olmasına rağmen "Tek başıma ne yapabilirim? Benim karşı çıkmamla düzelecek mi her şey?" diyerek toplumda olan şeylere ses çıkarmayan klasik aydın insan tiplemesi. Bu türdeki aydın diye nitelendirdiğimiz insanlar geçmişte de varlardı şuan da varlar ve muhtemelen gelecekte de olacaklar. Ama sıkıntı şu ki bilmek, çok okumak, farkında olmak ve görmek onurlu bir davranış sergilemek ve gidişata bir dur demeye yetmiyor aksine çoğu insan at gözlüklerini takarak (ki bence bu vahim durumu anlatacak nitelikten çıktı at gözlükleri bunun yerine uyku bandı takarak tamamen algılarını kapatıyorlar) yollarına devam ediyorlar. Taaaaaa ki işte gözlerini kapattıkları, kulaklarını tıkadıkları şeyler onların kapılarını çalıncaya kadar. Doktorumuzun hikayesi de böyle bitiyor gerçekten bir aydınlanma yaşadığında her şey için çok geç oluyor ve bu çok geç konuşmanın bedelini de hayatı ile ödeyerek sonsuz bir sessizliğe dalıyor. Sırf biz görmek istemiyoruz diye bir şeyler kaybolmuyor onlar hep orda duruyorlar ve bir gün gelip bizim de kapımızı çalıyorlar. Aziz Nesin'in dediği gibi bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyerek yaşattığınız yılanların bir sonraki hedefi siz olursunuz. Okumanızı tavsiye ederim😊