Raf Yorumu: Yusuf (@yusuf1)

Spoiler içeriyor V. Frankl'ın yazmış olduğu “İnsanın Anlam Arayışı", 1940 yılında inşa edilen ve çoğunluğunu Yahudilerin oluşturduğu 4 milyondan fazla tutsağın imha edildiği ünlü Nazi Toplama Kampı Auschwitz şartlarını anlatıyor. Yaşadıklarını birer canlı tanık olarak bize sunuyor. Kitabın ilk bölümünde, yazarın toplama…devamıV. Frankl'ın yazmış olduğu “İnsanın Anlam Arayışı", 1940 yılında inşa edilen ve çoğunluğunu Yahudilerin oluşturduğu 4 milyondan fazla tutsağın imha edildiği ünlü Nazi Toplama Kampı Auschwitz şartlarını anlatıyor. Yaşadıklarını birer canlı tanık olarak bize sunuyor. Kitabın ilk bölümünde, yazarın toplama kampında yaşadığı deneyimleri anlatılır. Kamptaki herkesin ailesiyle önceki hayatıyla bağları kopmuştur. Eskiden iyi bir doktor olan yazarın hayatı geride kalmıştır. Herkes bir hayatta kalma savaşı içerisindedir. Herkesin tek varlığı çıplak benliğidir. Çünkü kampa girerken elbiseleri dahi alınmıştır. Kamptaki ağır çalışma koşulları, gardiyanların ve kapoların attığı dayaklar, yetersiz beslenme ve hergün birer birer ölen kamp mahkumları. Bütün bunlar insanda duygu yitimine sebep olmaktadır. Yazar bütün bu koşullar altında Logoterapi'yi keşfetmiş ikinci bölümde de Logoterapi’yi anlatmıştır. Bana göre kitapta anlatılan kamp ortamı mahkumlar için yeni bir varoluştur. Kampa geldikleri andan itibaren her şey geride kalmıştır. Eski hayatları, ilişkileri, yaşanmışlıkları kamp ortamında uzak bir anıdan ibarettir. Çünkü kamptan ne zaman çıkacak? Sağ kalacak mı? Geride bıraktığı hayata dönebilecek mi? Dönse bile bıraktığı hayat yerinde mi? Bu sorular kamptaki biri için cevapsızdır. Bu yüzden hepimizi hayatta tutan, insanlığın başat özelliği olan hayatta kalma içgüdüsü devreye girer. İnsan mevcut şartlara adaptasyon sağlamaya çalışır. Örneğin Kapo'larla(gardiyan) iyi geçinmek, karısını ve onunla geçmiş eski güzel günleri anımsamak, insan içindeki geleceğe dair umut . Bunlar bir çeşit savunmadır. Mevcut şartların yükünü hafifletme eğilimidir. "Geleceğe -kendi geleceğine- inancını yitiren tutuklunun sonu geliyordu. Geleceğe olan inancını yitirince, tinsel (manevi) bağını da yitiriyordu; kendi çöküşüne, ruhsal ve fiziksel çöküşüne göz yumuyordu"