Raf Yorumu: tunahantino (@tunahantino)

Tarihe geçecek bir birlikteliğin başladığı film. Martin Scorsese ve Robert De Niro. Mafyalar, kavga, gürültü, gece hayatı, bar, para, borçlar, ırkçılık, çıkar savaşları, ne kadar sıkı olduğu tartışılan dostuklar... Scorsese, bir iş yaparken zincirde hep aynı parçaları kullansa da bunların…devamıTarihe geçecek bir birlikteliğin başladığı film. Martin Scorsese ve Robert De Niro. Mafyalar, kavga, gürültü, gece hayatı, bar, para, borçlar, ırkçılık, çıkar savaşları, ne kadar sıkı olduğu tartışılan dostuklar... Scorsese, bir iş yaparken zincirde hep aynı parçaları kullansa da bunların sırasını ustaca değiştirerek karşımıza hep bambaşka bir zincir çıkarmayı başarabiliyor. Ancak şunu da belirtmeliyim ki: bu film için mafya kelimesi biraz ağır olabilir. Bu sefer karşımıza daha çok kendi keyiflerine göre hareket eden, sistemden uzak bir arkadaş grubu çıkıyor: dindar bir suçlu Charlie (Harvey Keitel), kafadan kontak Johnny Boy (De Niro)... Filmin adıyla aynı olan konusuna bakacak olursak oldukça sıradan gibi gelebilir. Arka sokaklar... Daha başka ne olabilir ki? Hayatın pislikten ibaret olduğu yerler. Oysaki hiç de öyle değilmiş. Söylentilerin eylemlere nasıl etki edebileceğini, ırkçılığın ne denli iğrençleşebileceğini, arkadaşlıkların hangi noktalara gelebileceğini, insanların elinden gelmeyen özellikleri yüzünden nasıl aşağılanabileceğini, inançların hedeflerle ters düştüğünde neler olabileceğini görüyoruz. Ancak bunlar tabi ki felsefik bir dille değil sokak diliyle bizlere gösteriliyor. Tüm bu dediklerim; sizi, filmin hep ciddi bir havada ilerlediği kanaatine sokmasın. Oldukça eğlenceliydi ve ara ara güldürdü. Gerek diyaloglar gerek karakterlerin kendileri olsun. Bir de Los Angeles' ın ışıklı tabelalarla süslenmiş gece şehri atmosferi ve her türden çalan müzikler seyir zevkini doruklara çıkarıyor. Zaten bunlar bir filmde olunca onun kötü olması neredeyse imkansızlaşıyor. Ayrıca bar sahnelerindeki kırmızı atmosfer ve Taxi Driver' ı andıran kamera çekimleri de çok hoştu. Gelelim Robert De Niro' nun oyunculuğuna. Birçok kişi böyle kaliteli bir oyuncunun en iyi oynadığı filmin bu olduğunu söylüyor. Yani bu şapkalı serseriyi kaçırmak istemezsiniz. Ayrıca oynadığı ilk filmlerden olduğunu düşünürsek ileride bir efsane olacağının sinyallerini daha bu filmden alabiliyoruz. Uzun lafın kısası eğlenip dersler çıkarabileceğiniz, tüm güzel içeceklerin birleştirildiği bir kokteyl niteliğinde bu film. Oyunculuklar, atmosfer, müzikler de kokteyl süsleri olarak sayılabilir. Bir yudum alın, gerisi geliyor:) Ek olarak film siyah beyaz değil ve sadece filmi izlerseniz gülebileceğiniz şu sahnede çok eğlendim: - I wanted to kill this fucking kid, I mean I wanna nuhhhhhhh, I was so crazy, I wanted to kill this kid!