Raf Yorumu: . (@ptrlm)

Kendinize bir iyilik yapın ve bu kitabı okuyun. Daha önce okumuş muydunuz? Olsun bir daha okuyun. Hak ediyor çünkü. Nereden başlasam bilmiyorum. Uzun süredir böyle yoğun duygularla kendimden geçmemiştim. Keşfettim, bağlandım, sevdim, kızdım, sinirden ağladım, mutluluktan ağladım. Bitmemesi için yavaş…devamıKendinize bir iyilik yapın ve bu kitabı okuyun. Daha önce okumuş muydunuz? Olsun bir daha okuyun. Hak ediyor çünkü. Nereden başlasam bilmiyorum. Uzun süredir böyle yoğun duygularla kendimden geçmemiştim. Keşfettim, bağlandım, sevdim, kızdım, sinirden ağladım, mutluluktan ağladım. Bitmemesi için yavaş okumaya çalıştım kitap o kadar sardı ki hemen bitti bi yanım eksik kaldı. Kitabı konusunu olayları az çok biliyorsunuzdur. Benim vurgulamak istediğim nokta sanki zamanın eski kıymetinde olmadığı insanların hayatı yaşamak yerine onun hakkında uzun uzun konuşup anlamsız bir döngüye girdiği evlere tıkılıp kaldığı hareketsizlikten yaşamın duyguların sönmeye başladığı şu zamanlarda ilaç gibi gelecek bir kitap. "Boğazı ufak ufak kasılıyordu; birden ağzı açıldı ve kalbi kırık bir ağlamayla yalnızlığını, korkusunu, annesine olan özlemini, bütün geçmiş acılarını ve çaresizliklerini, onu bekleyen tehlikelerin yarattığı paniği döktü gökyüzüne.Bu var gücüyle gırtlağından yükselen kendini koyuveriş, onun ilk ulumasıydı." "Gördüğü dünya boş ve maddeciydi. Sıcaklıktan yoksun, şefkate ve sevgiye yer olmayan acımasız ve soğuk bir dünyaydı." "Yaratılışının derinliklerinde birtakım karanlık noktalar vardı.Güzel bir söz, okşayan bir el bu derinliklere ulaşıp o karanlık noktaları uyandırabilirdi." "Sevginin ne demek olduğunu bilmemesine rağmen içinde bu değişikliği fark ediyordu.Bu his kendini, içinde doldurulması gereken bir boşluk, acıyan, giderilmek istenen bir açlık olarak gösteriyordu." "Sahibine olan büyük sevgisi yüzünden sahibinin küçücük bir fiskesi bile onu Gri Kunduz'dan ya da Güzel Smith'den yediği dayaklardan daha çok etkiliyordu. Eski sahipleri dayak attıklarında onun sadece canını acıtıyorlardı, ancak o her zaman başkaldırmış, hiç boyun eğmemişti. Sahibinin tokadıysa can yakmaktan öte tokat bile sayılmazdı. Ama yine de öyle bir etkisi vardı ki, acısı içine işliyordu. Sahibi hoşnutsuzluğunu bu hafif tokatla anlatıyordu, ama Beyaz Diş'in ruhu bunun altında eziliyordu."