Raf Yorumu: oznesiz (@oznesiz)

Çok fazla metaforlar barındıran bir film. Baş roldeki kız başlarda saf ve kendinin farkında değil. Kız bu saf enerjiyi bakire olması ve estetiksiz olmasından alıyor. Çünkü diğerleri estetikli ve bu hayata alışkınlar. Her neyse kız podyuma çıktığında aslında çevresindeki kişileri…devamıÇok fazla metaforlar barındıran bir film. Baş roldeki kız başlarda saf ve kendinin farkında değil. Kız bu saf enerjiyi bakire olması ve estetiksiz olmasından alıyor. Çünkü diğerleri estetikli ve bu hayata alışkınlar. Her neyse kız podyuma çıktığında aslında çevresindeki kişileri nasıl etkilediğini idrak ediyor. Bundan sonra o saf ve utangaç kız ortada tanrı gibi dolaşmaya başlıyor. Kız insanları etkilerken aynı zamanda düşmanları da artıyor. Çünkü başka kızların işini elinden alıyor. Şok edici ama çok etkileyici bir film. Arada sırada hâlâ aklıma geliyor sonu. Filmi izledikten sonra Seyirlistesi' nde filmle ilgili yazıyı da okumanızı tavsiye ederim. Ayrıca alttaki alıntı spoiler içeriyor. Filmloverss alıntısı: ...Hikayeye göre, kendi tiranlığını kurmuş kıskanç ve oldukça haşin bir baba klanındaki bütün kadınları kendine saklıyor ve büyüyen oğullarını da klandan kovuyormuş. Evvel zaman sonra oğullar babanın otoritesine isyan etme kararı almış. Ve nihayetinde bir gün toplanıp babalarını öldürmüş ve sonra da yemişler. Bu yeme eylemi babayı hem gerçek hem de metaforik anlamda tüketme anlamına sahiptir. Babalarını yiyerek onun gücünü, kudretini ve kimliğini kendi üzerlerine aldıklarını düşünen oğullar babalarıyla olan hesaplaşmanın bittiğini düşünürler; oysaki psişik hesaplaşma asla son bulmaz. Ve bir süre sonra hesaplaşma, babayı yücelterek ona tapınmaya dönüşür. Babalarını önce öldürüp sonra da pişman olup ona tapınmaya başlayan oğullar bu tapınmayı somutlaştırmak adına belirli dönemlerde, totem olarak inandıkları ve kutsal saydıkları bir hayvanın etini yerler. Bu bir anlamda hem babayı yeniden öldürmenin coşkusunu hem de babadan gelecek gücü tazeler. Babayı içselleştirmek, onun yerine geçmeye çalışmak, onun gücüne kavuşma arzusu ve nihayet onu totemleştirmek, tanrılaştırmak. Bu hikayeden sonuçla, ‘Tanrı’ der Freud, ‘temelde yüceltilmiş bir babadan başka bir şey değildir.’ Tabular yeniden dile gelir; çünkü Tanrı’yı ikonlaştırmak, onun gücünü içselleştirmek için kurallar, ritüeller gerekir.