Gülşine
Livaneli' okuyanlar bilir ki hiçbir kitabı birbirine benzemez. Hiçbir kitabında tekrara düşmemiştir bence. Dolayısıyla bu kitap da konusuyla beni şaşırttı. Kitap ütopik denemeyecek kadar gerçek distopik demek içinse biraz eksik gibi. Ama iki kavram arasında bir uçuş yaşatıyor. Hiçbir şey yapmadan ellerimizden herşey nasıl alınır sorusunun siyasi boyutunu cevaplıyor sanki kitap. Kitapta şunu düşünmeden geçemiyoruz: 'Neden bu kadar sessiz kalındı herşeye ve neyin kabullenmişliği bu.' Ama nihayetinde yazar doğal döngünün karşısında durulamayacağını söylerek de umutsuz bir bitiş yapmıyor. Minyatür bir ülke kurarak oranın nasıl yönetildiğini ve orası nasıl yönetiliyorsa kocaman bir ülke öyle yönetilebilir mesajını saklıyor kitap. Bu mesaj biraz da canımı acıtmadı değil. Güzeldi...
Son Ada
