Anlatılanlar insanları o kadar guzel ozetlemis ki hemen etkilendiler sattılar kırk yıllık komsularini.Surukleyici güzel bir kitap beğendim.
Tüm Gönderiler
Roman, huzurlu ve sakin bir adada geçer. Adanın sakinleri doğayla uyum içinde, mutlu bir yaşam sürmektedir. Adada insanlar birbirlerine saygılıdır ve martılar da adanın doğal yaşamının önemli bir parçasıdır. Bir gün adaya eski bir devlet başkanı yerleşir. Başlangıçta herkes onu saygıyla karşılar. Ancak zamanla eski başkan, adadaki yaşamı kendi kurallarına göre değiştirmeye başlar. Özellikle martıları “sorun” olarak görür ve onların yok edilmesini ister. Başkanın etkisiyle ada halkının bir kısmı ona destek verir. Doğal yaşam bozulur, insanlar arasında kutuplaşma ve korku başlar. Özgürlük ortamı yerini baskıya bırakır. Eskiden huzurlu olan ada giderek yaşanmaz hâle gelir. Romanın sonunda ada, eski huzurunu büyük ölçüde kaybetmiştir. Yazar, doğanın tahrip edilmesinin ve otoriter yönetim anlayışının toplum üzerinde nasıl yıkıcı sonuçlar doğurabileceğini gösterir. Ana fikir Romanın temel mesajı şudur: * Güç ve otorite denetlenmezse özgürlükler zamanla yok olabilir. * Doğaya zarar vermek, sonunda insanlara da zarar verir. * Toplumlar, haksızlıklara sessiz kaldıklarında huzurlarını ve özgürlüklerini kaybedebilir. Başlıca temalar: özgürlük, demokrasi, otoriterlik, doğa sevgisi, çevre bilinci, toplumsal sorumluluk ve bireyin sessiz kalmasının sonuçları.
"Bir toplum özgürlüğünü bir günde kaybetmez. Bunu küçük tavizlerle, farkına varmadan yapar." Romanın özü bence bu. Çok çok beğendiğim alegorik bir politik distopya roman oldu. Tıpkı Hayvan çiftliği, 1984, Fahrenheit 451 romanları gibi. Kitap; İsmi verilmeyen huzurlu bir adada geçer. Adada yaşayan insanlar, doğayla uyum içinde, sakin ve özgür bir yaşam sürmektedir. Anlatıcı da bu adanın sakinlerinden biridir. Bir gün ülkenin eski ve güçlü bir Başkanı, adaya yerleşir. İlk başta herkes onu saygıyla karşılar. Ancak Başkan, adanın doğal düzenini beğenmez. Özellikle martıları bir sorun olarak görür ve onlarla mücadele edilmesini ister. Başlangıçta masum görünen bu müdahaleler zamanla büyür. Adanın doğal dengesi bozulur. İnsanlar iki gruba ayrılır. Bir kısmı Başkan'ın kararlarını desteklerken, diğerleri buna karşı çıkmaya başlar. Başkan'ın etkisi arttıkça sadece doğa değil, insanların birbirleriyle olan ilişkileri de değişir. Korku, baskı, sessizlik ve kutuplaşma adanın eski huzurunun yerini almaya başlar. İnsanlar artık düşüncelerini eskisi kadar rahat dile getiremez olur. Roman ilerledikçe, adanın yaşadığı dönüşümün aslında tek bir adaya değil, toplumların nasıl değişebildiğine dair bir alegori olduğu anlaşılır. Livaneli, küçük bir adayı kullanarak iktidarın, korkunun ve sessiz kalmanın bir toplumu nasıl dönüştürebileceğini göstermeye çalışmış. Kitabın en güçlü yanı, bir siyasi görüşü değil, iktidarın doğasını anlatması. Tıpkı George Orwell Hayvan Çiftliği romanında olduğu gibi -İnsanlar özgürlüklerini çoğu zaman zorla değil, güvenlik ve düzen vaadi karşılığında kendileri teslim ederler. Ama kitabı eleştirdiğim taraflar da var. Bence karakterler zaman zaman fazla sembolik. Başkan, sadece bir insan olmaktan çıkıp bir fikrin temsilcisine dönüşüyor. Bu da bazı yerlerde romanı canlı bir hikâyeden çok bir alegoriye yaklaştırıyor. Bir diğer eleştirim de şu: Livaneli bazen mesajını okura fazla açık söylüyor. Ben edebiyatta yazarın biraz geri çekilmesini severim. Okur boşlukları kendi doldursun isterim. Son Ada ise bazı bölümlerde "Bak, demek istediğim bu." diye parmağıyla işaret ediyor gibi hissettirdi.
Okurken başta herkesin birbirine karışmadığı, martıların özgürce yaşadığı huzurlu adanın verdiği sakinlik; zamanla bu dinginliğin yerini fark ettirmeden büyüyen bir baskı ve huzursuzluk hissine bıraktı. Kitap bu yönüyle, huzurun ne kadar kırılgan olduğunu, insan eliyle nasıl kolayca yok edilebildiğini ve toplumların da aynı şekilde nasıl hızlıca değişebileceğini çarpıcı biçimde hissettirdi.
"İnsan, unuttuğu için değil; hatırladığı için acı çeker"
Tüm insani krizlerin hatta insani olmayan tüm krizlerin çözüldüğü evrenler ütopya değil distopyadır
Livaneli’nin kitaplarını seviyorum konuları, anlatım şekli beni okumaya teşvik ediyor. Daha önce kardeşimin hikayesi ve huzursuzluk kitaplarını okumuştum ve ikisini de beğenmiştim. Son ada kitabı da beğendiklerimin arasına girdi. Okurken adada yaşayanlara öfkelenmem okumamı zorlaştırdı bazen, bir şeyler yapın artık diye diye okudum. Kitabın içinde gibi hissettim kendimi güzeldi tavsiye ederim kensinliklee
lıvanelının okudugum ılk kıtabıydı bu kıtaptan sonra tum kıtaplarını okudum o kadar ıyıydı yanı
"Bir yerde bir kötülük varsa , oradaki herkes biraz suçludur." Okunması gereken bir kitap dünu,bugünü, yarını sorgulatan bir kitap zulme karşı kötülüğe karşı sessiz kalmamızı hatırlattiriyor. Bird kitapta doğami insanlara hakim yoksa insanlar mi doğaya hakimi düşündürtuyor. Bu sorunun cevabı benim için doğanın bize hakim olduguydu zaten kitapta bir kez daha onunla savaşamayacgimizi gösteriyor.
Çok güzel bir kitap. Üzülerek okudum, biraz da utanarak. İnsan olmaktan ya da olamamaktan. Doğanın başına gelmiş en korkunç facia; insanoğlu







