Raf Yorumu: cekuu (@cekuu)

Evet... Derin bir nefes, hatta birkaç nefes aldıktan sonra sanırım artık duygularımı yazıya dökmeye hazır hissediyorum kendimi. Birinci filmdeki mest oluşumun ardından ikinci filmi izlemeye bir tık korkuyordum aslına bakarsanız, ikili arasındaki yakaladığım uyumu ve büyüyü kaçırırım diye düşünüyordum. Fakat…devamıEvet... Derin bir nefes, hatta birkaç nefes aldıktan sonra sanırım artık duygularımı yazıya dökmeye hazır hissediyorum kendimi. Birinci filmdeki mest oluşumun ardından ikinci filmi izlemeye bir tık korkuyordum aslına bakarsanız, ikili arasındaki yakaladığım uyumu ve büyüyü kaçırırım diye düşünüyordum. Fakat tam tersi, bu film ile birlikte seri beni kendine daha da çok bağladı. Çünkü bu filmde iki aşığın geçirdiği dolu dolu bir günü değil; pişmanlıkları, keşkeleri, ukteleri izliyorsunuz. İlk filmden bu konu itibariyle çok ayrılıyor, iyi ki de ayırmışlar bana sorarsanız. Çünkü ben aradan geçen 9 yıldan sonraki ilk yüzleşmede öpüşmeler, sevişmeler, aşk sözcükleri görseydim bu bize anlatılan hikayenin gerçekçiliğine tamamen aykırı olacaktı. Hayatlarına o geceden sonra devam etmiş iki kişi izledik; Jesse ilk filmden de bildiğimiz gibi aslında travmalarını derinine gömüp bunu günlük hayatına yansıtmayı sevmeyen birisi. Fakat Celine, Jesse'den sonra hayatına öyle kalın bir duvar örmüş ki tosladığı en büyük engel karşısında defalarca tökezliyor, çelişiyor. Özellikle arabadaki içini dökerkenki agresif ifadesinde bunu iliklerime kadar hissettim, aslında unutulması zor bir olayın iki ayrı karakter, beyin ve kalp tarafından sindirilmesini izledik bu filmde. Ortak olan bir şey vardı, o da iki tarafın da sindirememiş olmasıydı elbette. Celine'in ördüğü duvar Jesse'ye sanki onu unutması kolay olmuş, belki de gerçekten kendisi kadar acı çekmemiş olduğunu düşünmesine sebep oldu. Bu tamamen Celine'in kendini korumak için yapmaya çalıştığı şeydi belki de. Fakat filmin son sahnesinde söylediği şarkı ile bütün duvarlarının arkasındaki duygularını ifşa etti, Jesse'nin karşısında savunmasız kaldı. Tam o anda o kadar güzel, bir o kadar da çaresizdi ki her şey. Beni bu kadar ağlatan çok az film izlemişimdir, samimi söylüyorum. Aşk filmlerinde siz de en çok bir şeyler paylaşılanını, konuşulanını ve en önemlisi içten, gerçekçi, peri masalından uzak ama bir o kadar da yakın oluşunu seviyorsanız kesinlikle önerdiğim bir film.