Raf Yorumu: Ꮙ (@orpheus)

𝙽𝚒𝚌𝚎𝚜𝚒𝚗, 𝚍î𝚕𝚎𝚖î𝚗? Ahmed Arif ve Leylâ Erbil. "Kendine iyi bak. Bir daha hiçbir ana doğurmaz seni. Bir daha hiçbir cihan bulamaz seni." diye başlayan ilk mektup ve "Selam ve sevgiler." diyerek biten son mektup arasına sıkışmış kırık bir ezgi, eksik…devamı𝙽𝚒𝚌𝚎𝚜𝚒𝚗, 𝚍î𝚕𝚎𝚖î𝚗? Ahmed Arif ve Leylâ Erbil. "Kendine iyi bak. Bir daha hiçbir ana doğurmaz seni. Bir daha hiçbir cihan bulamaz seni." diye başlayan ilk mektup ve "Selam ve sevgiler." diyerek biten son mektup arasına sıkışmış kırık bir ezgi, eksik bir nota, bitmemiş bir senfoni.. Ahmed Arif çok sevmiş 'Zalım Leylâ'sını.. Sevmekten öte.. Hasretinden prangalar çürütmüş Leylâ'sı için. Bir değil bin kere yıkıla yıkıla.. Yüreğinde küçücük bir umut taşıyarak.. Istırap dolu dünyasının, kapkara odasından sızan; bir ışık misali Leylim'i, Leylâ'sını "Gözlerinden öperim" diye noktaladığı mektuplarının çaresizliğine rağmen umudunu koruyarak.. Özellikle sürgün döneminde işkence, acı, ızdırabla dolu geçen günlerinde sadece Leylâ'sına tutunmuş. Sevdasına karşılık alamamasına ve çok sevdiği kadın onu dostça, arkadaşça görmesine rağmen.. Leyla'sının eşi Mehmed'e selamlarını gönderip, mektuplarında hürmetler sunması ve yüreğinde bıçak yarasından daha şiddetli acılarına mavi gökyüzünü şahit tutarak hem de.. Mektuplarında öyle duygu yüklü cümleler var ki; Ahmed Arif'in sevdasının ne kadar çıkarsız, yalansız ve çaresiz kalışının altında, yaşadığı ızdırabını Leylâ'sına hissettirmek istememesi hiçbir cümleye sığmaz. O'nun bir nebze bile üzülüp, ah çekmesini istemeyişi, içini parçalayan kelimelerin teki ile bile Leyla'sını kırmaya kıyamaması tüm sevenlere ibrettir.. Mektuplarını en çok Ankara'ya göndermiş Leyla'sı orada olduğu için.. Sonra Leyla'sının İzmir'e sonrasında da İngiltere'ye gittiğini duymuş gazetelerden. Ve son mektubunu kaleme almış.. Mektuplarına son vermesi bende tarif edemediğim bir acı yumağı oluşturdu.. Bizler Leylâ Erbil'e yazdığı mektuplarda onun bu saf, çıkarsız, umutsuz ve belki de ölüm kokan aşkına şahit oluyoruz. Kimbilir.. Belki de et- beden- ten hesabı gütmeden, gözlerinden bir türlü öpemediği, kavuşamadığı, sarılamadığı çocuksu sevdasına kavuşmuş ve bir yerlerde bizleri izliyordur.