Raf Yorumu: ╰•★★ KİTAP KÜRDÜ ★★•╯ (@havin

Spoiler içeriyor Yalan Korkakların Maskesidir!! Güray nefesini tuttuğu anda o an konuşan kişilerin aslında ne söylemek istediği ya da ne düşündüğünü duyabiliyor. Sanki o nefesini tuttuğunda diller susuyor ve şuuraltı konuşmaya başlıyor. Kısa filmde eğitimcilerin sahtekarlığından, siyasilerin düzenbazlığına, oradan iş hayatının iki…devamıYalan Korkakların Maskesidir!! Güray nefesini tuttuğu anda o an konuşan kişilerin aslında ne söylemek istediği ya da ne düşündüğünü duyabiliyor. Sanki o nefesini tuttuğunda diller susuyor ve şuuraltı konuşmaya başlıyor. Kısa filmde eğitimcilerin sahtekarlığından, siyasilerin düzenbazlığına, oradan iş hayatının iki yüzlülüğüne kadar hayatın her alanına değinilmiş. Dokuz dakikalık bu kısa film bence bir ayna görevi üstleniyor ve ne yazık ki aynada yansıyanlar hiç de iç açıcı değil. Öğrencilerin yeteneklerini bile umursamayan ve onları sadece bir müşteri gibi gören sahtekar eğitimciler… Belli bir coğrafyaya barış getirdiğini söyleyen ama gerçekte silah pazarı oluşabilmesi için çatışma çıkmasını arzulayan ikiyüzlü politikacılar… İnsanın yüzüne gülerken aynı anda hakaret edebilen iş soytarıları… Çalışanlarını köle gibi çalıştıran, onlara verebildiği en düşük maaşı veren kara ruhlu kapitalist zihniyetli iş sahipleri… Bir başkasının eşine sulanan adi mahluklar… Facebook üzerinden caka satan zavallılar… Ve eşini aldatan sözüm ona namuslu namussuzlar… Güray belki bunların bir kısmını kendisine bu yetenek gelmeden önce de sezebiliyordu belki de sistem onu düşünmekten uzaklaştıran yarışmalarla, zekayı körelten ve saatlerce süren kopyala yapıştır aşk dizileriyle daha bilmem nelerle… körleştirdiği, hissizleştirdiği ve zombiye dönüştürdüğü için çevresini saran bu sahteliği göremiyordu bile. Ancak bir anda gözleri açılınca o kadar bocaladı ki… Soluğu anne evinde aldı… Güray’ın artık bu hayata devam etmeye gücü kalmamıştı. Büyük olasılıkla intihar edecekti… Çevresinde sadece kendisi için gözyaşı döken annesi vardı. Şair bu gözyaşları için boşuna söylememiş şu satırları… Erişmek ne mümkünmüş meğer Anneler gibi ağlamanın yiğitliğine? (Nazım Hikmet…) Güray son bir kez nefesini tutuyor. Eğer hayatta güvendiği son sığınağı da farklı şeyler geçiriyorsa içinden o nefesi tekrar almasına gerek kalmayacaktı… Onunla birlikte biz de nefesimizi tuttuk adeta… Ancak anne yüreği bu…. Evladına karşı düşündüğünden farklı söylemesi ne mümkün? Dışı neyse içi de o… Güray nefesini tekrar tutar tekrar dinler bu kalp sesini… Sonra çıkar ve annesine sarılır. Evet, herkes ama herkes senin kötülüğünü isteyebilir. Sırtından bir hançer saplayabilir en ummadığın anda… Saklayabilir yüzünü seni uçurumun kenarına getirene dek… Ancak bu hayatta ardına bile bakmadan sığınabileceğin tek liman annendir. Bu hep böyleydi ve böyle kalacak. Ağlarsa anam ağlar; gerisi yalan ağlar…