Raf Yorumu: Sümeyye (@adrasteia)

Spoiler içeriyor İzlerken nerede ve hangi zaman diliminde geçtiğini aslında anlamıyoruz. Fakat derin tarih bilgisi olanlar mutlaka çıkaracaklardır. Film bittikten sonra ilk yaptığım şey yer ve zaman araştırması yapmak oldu. Böylece annenin geçmişine gidildiğinde yaşananların Lübnan iç savaş sırasında olduğunu gördüm. Filmde…devamıİzlerken nerede ve hangi zaman diliminde geçtiğini aslında anlamıyoruz. Fakat derin tarih bilgisi olanlar mutlaka çıkaracaklardır. Film bittikten sonra ilk yaptığım şey yer ve zaman araştırması yapmak oldu. Böylece annenin geçmişine gidildiğinde yaşananların Lübnan iç savaş sırasında olduğunu gördüm. Filmde konu en başından izleyiciyi kendine çekiyor. Anneleri ölen genç ikizler, annelerinin sekreterliğini yaptığı noterden vasiyetini öğrenir. Noter, vasiyeti okumaya başlayınca işler ilginçleșir çünkü vasiyet ile beraber öldüklerini sandıkları babalarının yaşadığını ve hiç haberleri olmayan bir ağabeyleri olduğunu öğrenirler. Annelerinin isteği de yazdığı mektupları babalarına ve ağabeylerine iletmeleridir. Bu noktada film çoktan seyirciyi içine almıştır. Ancak filmle ilgili güzel olan sadece bu ilgi çekici konu değil. Filmin işleniși, şimdiki zaman ve geçmişin iç içe geçerek perdeye aktarılma şekli çok başarılı. Kimi sahnelerde karakter görülene kadar zamanın şimdi mi yoksa geçmiş mi olduğu tam kestirilemiyor bile. Özellikle anne ve kızın görünüşlerinin de benzemesi bu duruma çok etkili olmuş. Annelerinin geçmişindeki sırların yavaş yavaş açığa çıkması filmi güzel yapan detaylardan biri. Çocukların annelerinin gerçekte kim olduğuna dair hiçbir fikirlerinin olmadığı da görülüyor böylece. Film bu gizemleri ilmek ilmek işlemiş ve izleyiciye oldukça etkileyici biçimde yansıtmış. Güzel olan detaylardan biri ise geçmişte bomba ve silah seslerinin eksik olmadığı yerlerde, şimdide, Jeanne'in kulaklıkla müziğini dinleyebiliyor oluşu. Akılda kalıcı sahnelerin başını çeken Nawal'ın minibüsteyken tüm minibüsün katledilmesi ve Hristiyan kimliğiyle katliamdan sağ çıkabilmesi. Küçük kızı da kendisiyle birlikte kurtardı derken bir süre sonra onun da ölümüne şahit olmamız. Filmde bunun gibi birçok vurucu sahne var. Nawal, hapisteyken tecavüze uğrayıp hamile kalması sonrasında karnındaki bebeği yumruklayarak öldürmeye çalışması. Kısa bir sahne ama etkileyiciliği bambaşka bir boyutta bana göre. İkizlerin gerçeklerle yüzleşmeye başladığında içlerindeki çığlığın agresif yüzme hareketleriyle verilmesi de basit gibi görünse de bana göre güzel yansıtılmıștı. Bu tür metaforlara birçok filmde farklı çeşitlerde zaten başvuruluyor. Özellikle ikisinin birlikte havuza girmesi benim aklımda kalanlardan biriydi. Gelelim o meşhur repliğe. Bir artı bir hiç bir eder mi? Bu nasıl bir repliktir bunu hangi kafayla ne şekilde yazdılar gerçekten merak ediyorum. Kesinlikle unutulmayacak.